ÓRG: "En nú er það alveg ljóst, og þú áttar þig á því Sigmundur, að hér kann ef til vill að blasa við einstakt tækifæri, ég vil leyfa mér að segja sögulegt tækifæri, fyrir þig og Framsóknarflokkinn."

SDG: "Aha?"

ÓRG: "Já, semsagt... að með því að halda Sjálfstæðisflokknum frá völdum í annað kjörtímabil, og taka forystu í annarskonar ríkisstjórn, gætir þú þar með gert Framsóknarflokkinn að höfuðafli íslenskra stjórnmála að loknu þessu kjörtímabili. Ef við gefum okkur að vel gangi."

SDG: "Ókei..."

ÓRG: "Því það er alveg ljóst að flokkur eins og Sjálfstæðisflokkurinn þolir það mjög illa að vera frá völdum lengi. Hann þolir það illa, svo ég leyfi mér nú bara að segja það."

SDG: "Ókei... þú meinar...?"

ÓRG: "Ja, nú mátt þú ekki halda að ég ætli að vera hér einhver skuggastjórnandi, eða semsagt já... stjórnandi bak við tjöldin, þótt stjórnarskráin, sú sem nú er enn í fullu gildi, gefi forsetanum satt að segja ýmis tilefni til þess, með einum eða öðrum hætti. Ég vildi einungis benda þér hér á sögulegt tækifæri sem blasir við. Þau satt að segja gefast ekki oft, og ég fyrir mitt leyti..."

SDG: "Þú ert semsagt að tala um að ég..."

ÓRG: "Ja, þú lest þetta bara eins og ég segi það, bara eins og hver annar maður af götunni þannig séð. En mig rekur nú satt að segja ekki minni til þess, og man ég þó stjórnmálasögu okkar býsna vel, að Framsókn hafi beinlínis fitnað í ríkisstjórnarsambúð við Sjálfstæðisflokkinn."

SDG: "Já, nei, það er svosem..."

ÓRG: "Eigum við að segja þetta gott í dag?"

Hrunið afhjúpaði Ísland sem ríki spillingar. Þetta kom sumum á óvart. Sambúð stjórnmálaflokka og fyrirtækja hafði verið svo góð og varað svo lengi að fólk var löngu hætt að líta á það sem spillingu. Menn voru bara “í góðu talsambandi”, voru að tala við “innlenda aðila”, voru “innmúraðir og innvígðir” og góðir “flokksmenn”. Flokkarnir sem byggðu upp og stóðu að þessu fína góða kerfi voru helmingaskiptaflokkarnir, Sjálfstæðis- og Framsókn.

Hrunið kom enda verst niður á þeim. Annar flokkurinn beið sinn versta ósigur, hinn skammaðist sín svo fyrir fortíðina að hann endurmannaði í skyndi allar stöður flokksins, nema náttúrlega sinna peningalegu bakhjarla. Þar sitja tröllin enn.

Vinstrimenn fengu það hlutverk að reisa landið úr rústum þessa spillingarkerfis. Það tókst svo vel að ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur er líklega heimsþekktasta ríkisstjórn Íslandssögunnar. En við sem nær stöndum eigum erfiðara með að átta okkur á þeim afrekum sem þessi góða ríkisstjórn hefur unnið. Því nú hrópar þjóðin á gamla kerfið aftur. Hún er orðin þreytt á Soffíu frænku og þráir aftur ræningjana, Kasper, Jasper og Jónatan.

Það er erfitt að standa hjá og horfa upp á þjóð sína, sem haldið var í greipum helmingaskiptaflokkanna í áratugi, þrá gamla tímann aftur. Þessi spillingarnostalgía minnir helst á endurkomu kommúnista í austantjaldsstjórnmálin fjórum árum eftir fall múrsins. Ó, það var svo gott að hafa þessa gömlu karla yfir sér og láta þá sýsla með tryggingarnar manns og ævisparnaðinn. Verst hvað það fór illa þarna um árið, en þeir lærðu nú af þessu, held ég. Og svo lýst mér svo ljómandi vel á synina.

Benediktsson og Gunnlaugsson. Annar er sonur gömlu góðu peninga- og valdaættarinnar bláu megin, hinn er sonur flokksgróðamaskínunnar grænu megin. Þetta silfurskeiðabandalag þráir nú þjóðin. Fjórum árum eftir Hrun ætlum við að kjósa þessa helmingaskiptasyni yfir okkur. Við þolum ekki beytta tíma, við viljum þá gömlu góðu aftur.

Fjórum árum eftir að auðmenn settu landið á hausinn ætlum við að kjósa auðmenn í stjórnarráðið. Millastjórnin mun redda okkur út úr kreppunni.

Hvað hefur breyst í Framsókn? Ný andlit sem aldrei hafa sagt múkk um svarta fortíð flokksins, en lofa öllum öllu fögru. Hvernig eigum við að geta treyst þessu fólki? Hvað segir okkur að Frosti Sigurjónsson sé skárri en Finnur Ingólfsson? Eygló Harðar betri en Valgerður og Siv? Hvernig eigum við að treysta formanninum sem tók ekki prófin sem hann sagðist hafa tekið og býr ekki einu sinni þar sem hann segist búa? Fréttir morgunsins segja okkur að fulltrúar Framsóknar standi gegn rannsókn á einkavæðingu ríksibankanna. Framsókn er enn spilltasti flokkur íslenskrar stjórnmálasögu. Það er nákvæmlega ekkert sem segir okkur að það hafi breyst. Jafnvel kennitalan er sú sama. 

Hvað hefur breyst í Sjálfstæðisflokki? Þau eru enn með veikan og vaklandi formann en sterkan fyrrverandi. Þau eiga enn eftir að gera upp við Hrunið, og ekki líklegt að það gerist úr þessu, nema stefnt sé að ályktun á landsfundi 2017? Í vikunni afhjúpaðist svo hið sanna eðli: Flokkurinn sýtir helst launalækkun hátekjufólks og vill alls ekki að “hver sem er” fái að breyta stjórnarskránni. Í hverjum umræðuþættinum á fætur öðrum hafa fulltrúar flokksins skorið sig úr og vakið kátínufurðu fyrir undarlegar skoðanir og almennt klisjutal. Og kjósum við þetta fólk til ríkisstjórnarborðs vitum við því miður hver mun stjórna í raun: Sami gaurinn og sigldi þjóðarskútunni svo fagmannlega í strand árið 2008 að ekki nokkur einasti maður var ábyrgur, ekki einu sinni hann sjálfur.

Semsagt: Fjórum árum eftir Hrun ætlum við að kjósa flokkana sem bjuggu það til, syni þess kerfis sem hélt Íslandi í spillingarböndum um áratugaskeið. Við þráum aftur ýtustefnu, einkavinavæðingu, stóriðju, karlabrölt, klíkubræður, orkuútsölur, Íraksstríð, 100% húsnæðislán og 100% spillingu. Og já, ekki má gleyma nokkrum milljörðum í vasa Finns Ingólfssonar.

En þótt þeir Gunnar Smári og Egill Helgason hafi reiknað út að ríkisstjórnin hafi árið 2013 beðið stærsta kosningaósigur sögunnar er staðreyndin sú að enn er ekki búið að kjósa. Enn er von. Þetta nálgast það að verða fiftí-fiftí dæmi. Og þá fer hvert atkvæði að telja.

Kæru landsmenn. Sama hvað þið kjósið á laugardaginn, ekki kjósa XD og ekki XB. Þau eiga það ekki skilið.

Þessi grein birtist í Weekendavisen hinum danska um síðustu helgi. Þeir setja lítið efni á vefinn þannig að hér er hún á ensku. Titill: A Shout From the Land of Shouting.

I come from the land of shouting. Four years after the Crash we are all still very angry, calling each other names and accusing each other of treason, cowardice, or stupidity. We still have not managed to calm down, to talk together, to start a new.

Island er stadigvæk Krisland.

The left wing government did manage to save us from total chaos and national bankruptcy. And of course it was only natural that this massive clean-up work was led by a woman, the first female Prime Minister in our history. And of course it was only natural that all the irresponsible men, responsible for the big mess, have been shouting at her for four years, telling her that she’s not cleaning up fast enough. But now her term is coming to an end, she has decided to retire, and elections will be held on the 27^th of April. And the opinion polls indicate that the Icelandic people want the good old times back, they want the irresponsible men back in power. They’ve had enough of Tante Sofie, they long for the robbers Kasper, Jasper og Jonatan. People want to forget the Crash, they don’t want to learn from it, they don’t want to start behaving sensibly, they don’t want to start behaving—as we had hoped—like responsible Scandinavians.

At the moment, the biggest political party in Iceland, is the good old Farmer’s Party, Fremskridtspartiet, the former hotbed of criminal corruption, criminal provinciality and criminal stupidity. And this fact of course, really makes you want to shout.

Being a socially engaged writer with an open Facebook account in today’s Iceland is a bit like, I imagine, to be a writer in the midst of civil war. Every 40 minutes you have to jump up from your desk and grab your sword to go out in the street for a 10 minute long sword fight, only that your sword is a pen, the very same pen you use for your poetry, or your novel. So when you come back inside, your pen might be a bit messy, a bit bloody, and your mind a bit agitated. And some days this virtual street fighting is so heavy that it leaves no time for writing. And then you have to swallow your pride real hard and remember the fate of the Renaissance artists: When Firenze was under attack, even Michaelangelo had to leave his sculpture behind and Leonardo his frescoes, to go out and help defending the city, designing some ditches or oversee the building of some walls…

So, if they could, you should.

Iceland is this kind of a country. It never leaves you alone, it never lets you in peace. There is always something going on. If it’s not the elections, then it’s the new constitution. We’re trying to write a new constitution, a new set of rules for this crazy country, after our system broke down in 2008. But after one National Assembly, two referendums, a special Constitutional Panel and two years of discussions in our god forsaken Parliament, the opposition is still very strong. The special interest groups have their parliamentarians, sponsored from head to toe, defending their interests, (mostlytheir monopoly on fishing) and they’re never going to agree on a constitution written by the people, for the people. They want it written by the lawyers, for the lawyers. (Their lawyers.)

So the shouting goes on.

And now it looks like that the evil powers, the very same ones that brought Iceland down, will be back at the wheel in 5 weeks time. The Farmers’ Party is the party that back in 2003 promised 90% loans to home buyers (and won the election on that fateful promise), at the same time it was building the biggest dam in Europe (contributing to the already overheated economy), and all this while “selling” (actually, giving, is more accurate) two of the state banks to their best friends. (Well, actually it was more like: to their family…) All the former chairmen and vice-chairmen of the innocently named Farmers’ Party turned billionaires the minute they quit politics… so you get the picture. And this is the party the Icelandic people dream of getting back in power. 

How can it be?

Well, partly because the Farmers’ Party is now taking its populist style to the max: It now promises to lower people’s debts across the line: In other words, they promise people money if the get elected. Many people in Iceland are still in financial trouble and of course they want a government that will get them out of it, of course they want money from the government. The only trouble is that then all the other people will have to pay for it…

But the main reason for their appeal, is because after being a Danish colony for 600 years we are so used to bad government, that we can’t stand a good one if we get it. We just get restless. In the fifty years leading up to the Crash, we had a series of our own bad governments, and this is what people are missing. It’s the good old lesson of communism: Four years after the walls came down in Eastern Europe it saw the rise of political nostalgia: People were afraid of the “uncertainty” that awaited them, all this new and complex stuff called democracy, so they wanted the bad old guys back on top. At least they knew them, and what they would get with them. It didn’t matter if it was bad, as long as people knew what it was. And so they got their Putin.

So now we have “Stalinist nostalgia” in our land. They want to bring the two political parties that brought us the Crash back in power, Fremskridtspartiet og Selvstændighedspartiet. That’s the trouble with Iceland. We are restless people. We are not at all like you Scandinavians, who look at banks as places to keep money. We look at them as places to get money. And we don’t look at elections as an opportunity to fix our country, but as an opportunity to fix our personal finances. We’re preparing hard for another economic bubble. We are already dreaming about another Crash. We love historical things, and we love writing and we love stories. But unfortunately not all Icelanders are writers, some are bankers and businessmen, and all they can do is write history.

So here we go again.

Or as one of my colleagues put it: “America is the land of opportunities, but Iceland is the land of second opportunities.”

The small size of our population might have something to do with this. We can not afford to have people out of work, we need every able hand there is. That’s why we’re always ready to give people a second chance. We’re always willing to forgive. The Icelandic Way is such: If you mess up real bad, you just declare yourself bankrupt and get a new “kennitala” (personnummer) and then you can start all over again.

Icelandic society is like a computer game. It doesn’t matter if you lose, you just start again. You have endless “lives”. And it doesn’t matter if you’re successful or if you’re bankrupt, you will always have money. You’re always driving that fancy car, living in that fancy house. (You can see it every day on the streets of Reykjavik. People who, according to the papers, are supposed to be “bankrupt”, are all driving their black Range Rovers and wearing their fur coats to work.) If you have too much debt that you can not pay, they will just “write them off”, and then you are free to start again! And when you’re starting again and you have no money, the banks will just lend it to you. So you never have to turn in your fancy car.

Same goes for the politicians. If they mess up the economy and bankrupt the nation, they just wait four years and then they’re back in office. We are very tolerant people.

But this is the main reason why we have to join the EU. We have to save ourselves from ourselves. We have to minimize the effect our own politicians can have on our society. We have to get some rules from the outside. And most of all we have to get a new currency.

A hundred years ago the Icelandic króna was set against the Danish one. En Islandskrone was equal to en Dansk krone. A century later our króna has lost its value a two thousand times against the Danish one. What happened to all this value? Where did it go? It’s a mystery. Most probably it went to the rich guys, the ruling families of Iceland, the everlasting friends of government. They spent it all on fancy houses, hotels abroad and who knows what. No wonder, they don’t want to join the EU and get the euro. Then they would lose control over the currency. When it comes to corruption we are more Russian than Scandinavian. In Denmark you have to resign as minister if you cross on a red light with your bicycle. In Iceland you could never become minister if you ride a bicycle.

In the Crash alone, our currency lost 50% of its value overnight. And it hasn’t really been fixed ever since. When I come to Denmark today and order a beer in a bar, it costs me 110 Danish kroner. So this is a big change for us. We went from “owning” Illum’s, D’Anglaterre and Magasin du Nord to not having the money to buy a single beer. So we’re back from being Arrogant Iceland to being Poor Old Iceland.

We are back to our old values: Poetry, Sagas, Snorri and the language, “the Latin of the North”, the original Norse language spoken by the Vikings. We are the keepers of the fire. We walk around with empty pockets, but gold in our mouths. While you Danes have long since exchanged it for some beer and potatoes. Honestly, we don’t understand what you did with our language, how you fucked it up so badly. Danish is like Icelandic a thousand years later. Danish is like Icelandic that’s been drunk for a thousand years. “Ég heiti Hallgrímur” sounds sober, but “Jeg heder Halgrim” sounds totally loaded. Some words you Danes even use backwards, like the word “ekki”, that you, in your drunken state, have changed to “ikke”.

So at least here is one thing that we have and you don’t. One thing that we have been more responsible about than you guys. The reason for this, the reason why our language has not changed for a thousand years, is that we didn’t use it at all. We only used it for writing sagas, not for speaking.

I remember when I was an eight year old boy and was put to stay on a farm for one summer. The first day the farmer took me to help him gather the sheep. His family had been living on the farm for a thousand years, in silence. I mean, it’s true, they hardly said a word to each other, only “huh!” and “hudnah!”. So when we were out on the hill, and he told me: “Fadnah hudnah!” I did not understand a word. After living in silence for a thousand years he had lost his language.

He took off and left me standing by the fence. I figured he wanted me to gather the sheep, so I went running all over the hillside, until I saw him coming with a flock of sheep down the hill. But when the sheep saw me they got scared and went all over the place. The farmer turned angry. After a good while of indiscernible swearing I understood that he’d only wanted me to stand by the fence and open the gate when hecame with all the sheep. But still he was quick to fix things. He only shouted “hudnah!” and all the sheep came running towards him. He had lost his Icelandic, but he spoke “Fårisk”.

But even though we don’t speak the same language, Danes and Icelanders, and would never be able to share a society, we still are relatives. We belong to the Nordic family. You feel it the best when you travel abroad. If you are, for example, walking down a street in Rome, and you suddenly hear Danish behind you, you immediately run for cover.

It’s because you see yourself. It’s so pathetic. You’re nothing special anymore. You’re not unique. You’re just like this Danish guy.

And this is why every time you go to meeting in the Nordic countries it feels very much like a family gathering. There is the head of the family, father Sweden, looking very rich and fat, and politically correct. But if you look carefully, you can see that his eyes are full of children’s labor in faraway lands. And there is mother Denmark, a bit pleased but mostly annoyed at having to break off her happy hour down at the bar to see her long grown up kids. “Huh huh, there you are…”

The couple divorced many years ago after father started spending all his time abroad with his young mistress Ikea.

And there is the oldest of the children, good old sister Norway. She looks terrific, all dressed up in her new opera outfit. Her husband, Mr. Olje Fondet, is there as well, trying hard not to show himself off as the billionaire he really is. And there is brother Finland, who nobody understands and everybody is dead sure that is not the son of our father, though nobody has ever dared to ask about it. But we do know that once, early in her marriage, mother Denmark traveled alone with her girlfriends out east...

And there is brother Faroe Islands, who will be forty later this year but still lives in his mother’s house, chain smoking and unemployed. And there is the youngest, Greenland, that mother adopted on her own, after the divorce, but was too old to really take care of. And finally there is Iceland, who moved out of his parents house way too early and spent his teenage years in America, heavily influenced by all the things he found there, but then came back home. With the help of drugs and arrogance this kid crashed his car some four years ago. He really doesn’t like to talk about it, and starts shouting at you if you dare to mention it.

Fötin skapa manninn

Afrekastjórn Jóhönnu. Gleymum henni ekki. Hún tók við 216 milljarða fjárlagagati, 9% atvinnuleysi, 19% verðbólgu, landi á barmi örvæntingar, efnhag í gjörgæslu AGS, almennri upplausn og reiði, þjóðfélagi í rúst. Fjárlagagatið er komið niður í 3 milljarða, atvinnuleysið í 4%, verðbólgan líka. En ekki tókst að koma öllum yfir núllið (þótt Jóhanna sé góð er hún ekki guð) en það tókst að reisa landið við. Hvernig í ósköpunum er hægt að gleyma því? Fer það ekki í Íslandssöguna sem afrek, eða finnst fólki þetta bara lítilræði? 

Rifjum upp afrekin: Landið reist úr rúst, fjárlagagati nær lokað, lækkun verðbólgu og atvinnuleysis, endurskoðun stjórnarskrár, hækkun veiðigjalds, stuðningur við skapandi greinar, afnám eftirlaunaforréttinda, samþykkt rammaáætlun, leiðrétting skattkerfis, fækkun ráðuneyta, umsókn um ESB-aðild og síðast en ekki síst: viðurkenning Palestínu sem sjálfstæðrar þjóðar.

Verkefnið var auðvitað tröllaukið en fólkið og flokkarnir stóðu sig. Minnumst þess hvernig Steingrímur leit út í miðjum klíðum. Það mátti glöggt sjá að maðurinn svaf vart meira en tvo tíma á nóttu. Og Jóhanna mátti ekki einu sinni vera að því að veita viðtöl. Berum saman viðskilnað þessarar stjórnar og fyrri stjórna. Og spyrjum okkur svo hverjum er treystandi fyrir framhaldinu.

Fjórum árum eftir að allt stóð hér í rúst snýst kosningabaráttan nú um yfirboð í milljarðaloforðum. Hvern hefði grunað það fyrir einu kjörtímabili?

Hvernig getum við gleymt þessum afrekum og einblínt á gylliboð manna sem eru hreinræktuð afkvæmi stefnunnar og fólksins sem kom okkur í öll þessi vandræði? Þjóðin reiddist Geir og Davíð, og fólkinu sem færði flokksvinum sínum ríkisbankana, græddi á bólunni og fékk svo allt saman afskrifað, en samt ætlar hún að kjósa skilgetna og óskilgetna syni þess sama fólks, syni sem aldrei hafa gert upp við þá forfeður sína og –mæður, en eyða tíma okkar framan við skjáinn í að útlista ný og enn betri bankatrix, lækkun skatta, skulda og ennþá betri einkavæðingu almannagæða.

Ný andlit, sama stefna. Ný rödd, sömu jakkafötin.

Og að baki þeim standa sömu gömlu hagsmunirnir og áður, potandi peningahnífnum í bakið á þessum drengjum sem eitt sinn voru fríþenkjandi en voru síðan píndir í fötin sem fylgja stólum og tala nú eins og völd og vélendur bjóða.

Allir vita að Bjarni Ben var Evrópusinni þar til LÍÚ-andinn birtist honum í innkeyrslunni einn fagran morgun og gerði honum tilboð sem hann gat ekki hafnað. Og allir muna hve Sigmundur Davíð var frábær og ferskur í skipulagsmálunum þar til hann fór í nýju fötin Framsóknar og var ekki lengur framsækinn heimsborgari með Oxford-blæ sem talaði fyrir endurlífgun borga út frá gömlum miðbæjum heldur á einni nóttu orðinn þykkjuþrútinn þjóðrembill, ísþyrstur á íslenska kúrnum framan við fánastöng á Þingvöllum, að tala fyrir íslenskri krónu og niðurfellingu skulda fyrir “íslensku heimilin”, og vill flugvöllinn á sínum stað. Allt góða skipulagstalið gleymt. Því að kjósa slíka hentistefnumenn þegar okkur býðst þrautseigt framhald af vönduðu uppbyggingarstarfi í anda hugsjóna sem hafa staðið af sér allar stjórnmálastefnur í bráð og lengd?

Og því að kjósa afturhvarf og einangrun þegar okkur bjóðast framsækni og fjölþjóðasamstarf? Því að kjósa gömlu haftakrónuna þegar okkur býðst vonbetri evra? Vitum við ekki að hagsmunirnir gera nú þegar upp í evrum en ætla almenningi krónuna? Það er víst hagstæðara þannig fyrir þá. Þá geta þeir fellt gengið og slegið þar með tvær flugur í einu höggi: Fengið hærra verð fyrir fiskinn OG lækkað launin hjá starfsfólkinu hér heima.

Því kýs fjöldinn út frá hagsmunum fárra?  Af ótta við miskunnarlausa Samherjann?

“Sagt er að við séum með Evrópusambandið á heilanum, en það er þá bara vegna þess að við erum með lífskjör almennings á heilanum,” sagði Katrín Júlíusdóttir, fjármálaráðherra, í kappræðum vikunnar.

Og fólkið sem við þekkjum svo vel, sem ferðast með okkur til Evrópu á hverju ári, sem stundar samskiptin við útlönd, talar málin og les bækur, flytur inn vörur og út vörur, allt þetta upplýsta fólk sem við héldum að væri nútímalegt og alþjóðlega sinnað, margt af því ætlar nú að binda sig við fánastöngina á Þingvöllum frekar en að opna landið fyrir erlendum straumum. Allt þetta fólk sem við hittum stundum í hádeginu yfir mango chicken samloku eða sushi, tortillas eða avocado-réttum, allt það ætlar að kjósa íslenska kúrinn í kosningum. Eins og kosningar séu bara þorrablót sem haldið er á fjögurra ára fresti en snúist ekki um hversdagslíf næstu ára.

Hugsum málið og vöndum valið. Annarsvegar bjóðast okkur grunsamlega góð loforð um kannskipening í vasann, klassískt orðagjálfur íslenska stórreddarans (munið þið eftir stóra láninu sem hann var búinn að redda í Noregi og ætlaði sér stórreddarakrossinn fyrir?), og hinsvegar fólkið sem hefur sýnt það og sannað á síðastliðnum fjórum árum að því er treystandi.

Þetta eru mikilvægar kosningar. Eftir fjögur ár af vinstristjórn höldum við kannski að við höfum efni á því að prófa eitthvað nýtt. En gáum að því hverju við gætum glatað: Sanngirni í skattamálum, verndun velferðarkerfis, aukinni fagmennsku á öllum sviðum, minni klíkuskap, femínískum áherslum, skjóli fyrir menningu og listir, umhverfisverndaráherslum, auknu gegnsæi, einföldun stjórnkerfis, samningaviðræðum við ESB… í stuttu máli: Skynsemi, ábyrgð og þolinmæði.

Í staðinn fengjum við eitthvað “nýtt” sem þó er fullprófað og löngu komið fram yfir síðasta söludag: Stórreddingar, digurbarkatal, áhættustjórnun, helmingaskipti, klíkunáð, einkavinavæðing, bankaútsölur, stóriðjustefna, jarðýtustjórnmál, óttastýring, karlabrölt, ritskoðun, Vigdís Hauks og almennt kúltúrleysi.

Annarsvegar býðst okkur áframhaldandi afrekastjórn, hinsvegar óvissublandin hvalrekastjórn.

“Nei nei, ég er búinn að tékka á þessu, ég fór og talaði við þá og þeir segja að það sé risastór hvalreki hérna í næsta firði. Ég á bara eftir að tékka á því sjálfur, en ef þið kjósið mig þá skal ég fara með skurðarhníf og heyvagn og koma með heilu stykkin til baka handa ykkur, af rammíslensku hvalkjöti. Kúrinn verður ekki íslenskari!”