„Af hverju gerir þú þér þetta, Guðríður“! hrópaði ég að sjálfri mér á leið út á stoppistöð með aðeins einn þunnan trefil um hálsinn ... í tveggja trefla veðri. Ég gat engu svarað enda vorhugur í grennd. Ég staupaði mig á landsbyggðarlatte-inum þar til Haukur kom á strætó og bauð mér far. Ég settist fremst vinstra megin, bak við helvítis tjaldið sem byrgir alla sýn út á veginn og valdi sætið nær ganginum, af því að bílbeltið við gluggann var bilað síðast þegar ég settist þar. Þetta kom sér heldur betur vel fyrir manninn sem settist við hliðina á mér, hinum megin við ganginn. Annað hvort var hann á flótta með búslóðina hakkaða ofan í tvær töskur eða hann vinnur á líkamsræktarstöð í bænum og óttast að handlóðunum verði stolið. Svo þungar voru töskurnar. Ég sem sagt bauðst til að geyma þær við hlið mér til að enginn dytti um þær á gangi strætó - og hann þáði það. Mig grunaði að hann væri með þýfi í töskunum (áhrif frá þvi´að labba annað slagið upp Súkkulaðibrekkuna með rannsóknarlögreglumanni) en hann rétti mér þær svo glaður í bragði að ég áttaði mig á því að þetta væru handlóð.

Ég varð sífellt glyðrulegri þegar ég afhýddi mig úr þykkri kápu (gjöf frá elsku Helgu Bjarnason, long time, no seen), lopapeysu (sem elsku Jóna prjónaði á mig), þykkri peysu, jakka (frá Gauju), utanyfirbuxum, pollabuxum, buxum og gammósíum, trefli, við komu til vinnu - og var í þessum líka flotta slöttí-blaðakonukonubúningi sem ég keypti af virtri klámsíðu sem hafði fengið hugmyndina að búningnum í barnadeild partíbúðar á Íslandi ... Búningurinn heitir Vertu Eftirlæti Ritstjórans (jamm, stórir stafir í upphafi allra orða á pakkanum) og samkvæmt myndinni á ég að sleikja penna með votum, varalituðum vörum mínum - og segja: „Coffee, Tea, Me?“ Vá, hvað ég hlakka til að prófa þetta á Elínu ritstjóra.

Nú eru blessuð börnin farin að mæta í stríðum straumum í þetta virta iðnaðarhverfi sem Hálsaskógur er, þar sem gengur ekki einu sinni strætó nema fyrir íbúa Grafarholts og aðeins fuglinn fljúgandi kemst hingað og þeir sem eiga einkabíl. Gaman að hlusta á sönginn - þetta er einn skemmtilegasti dagur ársins! Og já, myndin: ég er í svona búningi í dag, vel við hæfi eftir bolludagana þrjá, ég sukkjafnaði með því að borða bara hrökkbrauð í allan gærdag - ekkert saltkjöt - oft má salt kjöt liggja.