Í morgun uppgötvaði ég í fyrsta sinn á ævinni hvað það þýðir í raun að missa andlitið og upplifa það á eigin skinni.
Spólum aðeins til baka ...

Í himnaríki var vaknað fyrir allar aldir að vanda (á virkum dögum), þurrkarinn tregur við að hita fötin þannig að farið var í þau ísköld. Nú hlæja óvinir mínir eflaust óvinsamlega en ... þau voru fljót að hitna sökum blóðhita míns og hjartahlýju. Ekki var verra að milli þess sem ég klæddi mig í þvottahúsinu hitaði ég mjólk í örbylgjunni og skipaði espressóvélinni að búa til einn tvöfaldan.

Strætó kom og við pólska dúllan á gullúlpunni skröngluðumst fegnar inn í hann. Ég held að hún búi í hinum stigaganginum og búi í íbúð sem er líklega spegilmynd himnaríkis. Afar geðug kona og ekki er maðurinn hennar verri. Við íþróttahússstoppistöðina, sem er næst á eftir gáfukvennastoppistöðinni minni, komu margir inn að vanda og hann Bjarni hlammaði sér niður hjá mér. Áður en ég flutti á Skagann kaus ég alltaf pervisna menn sem ýttu mér ekki of fast upp að glugganum með herðunum en pervisnir menn með innfallna bringu fyrirfinnast ekki í Skagastrætó svo ég vandist því bara að vera í klessu. Bjarni er að auki í afar hlýjum vinnugalla svo það er ávallt tilhlökkunarefni að fá hann við hlið sér þegar kuldinn er allt að drepa. Aðeins einn kom inn á sætukarlastoppistöðinni, eða annar Borgfirðingurinn, lögfræðingurinn ljúfi með marsmottuna sína. Hinn Borgfirðingurinn, Guðlaug, hefur ekki sést allt of lengi, sú hressa og dásamlega manneskja.

Kiddi fékk símtal þegar við vorum nýkomin út úr göngunum og okkur heyrðist hann tala um 42 m/sek í hviðum ... á skiltinu rétt fyrir utan Skagann stóð 20 m/sek. þegar við ókum út úr bænum áleiðis til Rvíkur. Hviðurnar reyndust vera komnar upp í rúmlega 30 metra á sekúndu sem er alveg á mörkunum að það þyki ferðafært fyrir strætó, hann hefði væntanlega ekki lagt af stað í þeim hviðufjölda en gat náttúrlega ekki stoppað með okkur í auðnum Kjalarness svo hann hetjaðist bara áfram. Fólkið í strætó, allir nema ég, öskraði upp yfir sig þegar við fórum niður í Kollafjörðinn þar sem strætó lék á reiðiskjálfi. Við sluppum við að fjúka í sjóinn í þetta skiptið.

Konan sem hoppaði fyrst upp í leið 6 í Háholtinu argaði upp yfir sig þegar hún var næstum runnin á svelli í strætó, já, það var hálka í strætó! Leið 6 fer alltaf í Kjalarnes í fyrstu ferðinni og sækir þessa tvo farþega þótt við gætum alveg kippt þeim með á leið 57. Í brjáluðu hviðunum hefur þakglugginn væntanlega fokið upp og heimskautakuldinn fryst blautt og nýþvegið strætógólfið. Viðvörun fremstu konunnar bjargaði okkur hinum frá handleggsbroti, jafnvel mjaðmagrindarbroti.

Vegna góðra ráða góðrar KFUM-vinkonu minnar á Facebook í gærkvöldi (já, ég hata ekki kristna, bara vorkenni þeim sem búa ekki yfir lesskilningi) setti ég á mig rússahúfuna (sjá mynd af húfu sem er alveg eins og mín) áður en ég þaut út. Ég er frekar mikið hallærisleg með hana ef ég bind hana undir hökuna svo ég beið með það þar til ég var komin undir brúna, nýbúin að ganga fyrir mannskaðabrekkuna (vegkantsviðbjóðinn) og bjó mig undir mannraunir morgunsins, Súkkulaðibrekkuna.

Ég skildi skyndilega á leið upp brekkuna hvað orðið vindkæling (kalblettir, heilafrost, augnafrysting) merkir  og vorkenndi gífurlega fólkinu sem gekk að gosstöðvunum um helgina (líka þeim í leðurjökkum og gallabuxum). Sjálf var ég í ágætum fatnaði og með aukabúnað, eins og gammósíur frá Ellingsen (þriggja ára), í þykkum síðerma bol (græna bolnum frá Beggu flugfreyju frá níunda áratug síðustu aldar en enn vel nothæfur), jakka (frá Gauju vinkonu, líka eldgömlum) og peysu (sem ég fékk í jólagjöf 2009 frá Hildu systur), ásamt þykkri og síðri kápu (10% móher) (gjöf frá Helgu Bjarna) og með tvo trefla (reyndar í þriggja trefla veðri) (líka gjafir, vá, ég kaupi mér greinilega aldrei föt sjálf) og með rússakvikindið (sem Vera keypti fyrir mig í Moskvu). Samt missti ég nánast andlitið á leiðinni upp brekkukvikindið og er enn rjóð í kinnum og hrikalega hallærisleg.

Ég get ekki verið beisk út í elsku strætó (þótt ég finni vissulega fyrir höfnun) fyrir að hafa breytt enn og aftur leið 18 og nú síðast í einkastrætó fyrir Grafarholt ... heldur ekki beisk út í Strætó bs fyrir að hafa leið 26 (eina strætóinn sem stoppar við Krókháls) sem einkastrætó fyrir Grafarholt, Grafarvog og Árbæ og hann gengur eilíflega þar á milli og enginn utanaðkomandi getur notfært sér hann. Ég mæti honum stundum þegar ég beygi fótgangandi inn Krókhálsinn og kinka vingjarnlega kolli til farþeganna tveggja sem notfæra sér þennan vagn ... en fæ fyrirlitningaraugnaráð á móti.
Útskýring: Vð sem erum í strætó fyrirlítum gangandi vegfarendur og við sem erum á einkabíl fyrirlítum strætófarþega. Við sem erum á mjög flottum bíl fyrirlítum þá sem eru á eldri og óflottari bílum og svo framvegis.

Óska ykkur dásamlegs dags, daðurs og dúndrandi skemmtilegheita.