Fyrir nokkrum árum varð ég fórnarlamb kvikindislegs 1. apríl-gabbs. Ég skammaðist mín mjög fyrir að hafa fallið fyrir því  en þó ekki nóg til að klaga ekki í Bergsson og Blöndal á Rás 2. Í svefnrofanum í morgun kveikti ég á útvarpinu og heyrði að sagan af viðbjóðshætti einnar systur minnar hefði lent í þriðja eða fjórða sæti hjá þeim. Margrét Sverrisdóttir (áður frjálslynd) sigraði og sagði í viðtali kvikindislegar sögur af því t.d. hvernig hún sjokkeraði tannréttingalækninn sinn með platmálsókn vegna þeirra ólýsanlegu kvala og óþæginda sem hún upplifði og að vinir hennar hefðu sagt hana enn apalegri í útliti en áður en hún byrjaði í tannréttingum. Einnig fékk hún nágranna til að játa á sig lauslæti í Frakklandi af því að hann trúði platbréfi frá sæðisbanka ... Ég hló náttúrlega ekkert að þessu ...

Ég á fjölmargar systur, þar af eina sem er svo ómannúðleg að hún skellihló þegar ónefndur frændi ruggaði sér á plaststól í eldhúsinu hjá henni þannig að stóllinn brotnaði og hann skall í gólfið. Ég tek það fram að ég hló talsvert minna en hún og mun meiri samúðar gætti í hlátri mínum en hennar. Eftir langt veinandi og ískrandi hláturskast spurði hún manninn hvort hann hefði nokkuð meitt sig. Hann svaraði: „Nei, þetta eru bara gleðitár!“ Það orsakaði auðvitað annað viðurstyggilegt og ófyrirgefanlegt hláturskast. Þarna hefði ég átt að vera á varðbergi gagnvart þessum skelfilega ættingja sem systir mín er. En nei, græskuleysið er svo mikið og yfirgengilegt traust á mannkynið.

Ég man reyndar ekki hvar ég var stödd þennan 1. apríl þegar ég fékk örlaga-SMS-ið frá henni sem var eitthvað á þá leið að hún væri í vandræðum, alveg að verða batteríslaus og bað mig um að hringja í visst símanúmer. Ég var viss um að hún hlyti að vera í miklu klandri og ætlaði að sjálfsögðu að hjálpa henni ... í þeirri von að hún myndi kannski stilla sig um að hlæja að mér t.d. þegar ég labbaði næst hallærislega í hálku.
Ég hringdi og heyrði rödd á símsvara segja: „Góðan dag. Djörfustu dömurnar eru að sjálfsögðu á Rauða torginu ...“ Ég heyrði  ekki meira, skellti bara á í algjöru sjokki ... án þess þó að fatta endilega að ég hefði verið höfð að fífli. Í u.þ.b. þrjú sekúndubrot hugsaði ég ... hvað hefur systir mín nú komið sér í? Svo rann upp fyrir mér ljós ...

Ég hef hugsað henni þegjandi þörfina síðan. Mér dettur bara ekkert í hug.