Nýlega heimsótti ég uppáhaldsfjölskylduna mína á Skaganum og þá aðallega „ömmubarnið“, hana Jasmín litlu sem er rétt rúmlega mánaðargömul. Hér fyrir ofan er mynd af krúttmolanum dásamlega.
Svo er Ásta mín orðin amma í enn eitt skiptið þar sem Aska eignaðist fimm hvolpa í síðasta mánuði, ofboðslega sæta og góða. Þeir skræktu ekkert þótt maður tæki þá í fangið, ekki frekar en Jasmín.

LÍFSREYNSLA
Á síðustu öld sótti ég um vinnu á skrifstofu og uppfyllti öll skilyrðin sem sett voru í auglýsingunni. Ég var þó svolítið stressuð yfir einu, eða skilyrðinu um bílpróf þar sem ég hafði ekki keyrt í fjöldamörg ár. Í atvinnuviðtalinu sagði ég frá því að ég hefði enga reynslu af því að keyra í Reykjavík. Þar sem ég var langfallegasti umsækjandinn, a.m.k. hæfasti, var ég ráðin þrátt fyrir að geta ekki keyrt. Forstjóri fyrirtækisins sagði mér að fara í æfingatíma, fann meira að segja fyrir mig ökukennara sem gaf smávægilegan afslátt. Jú, ég fór í tíu tíma eða svo en fannst afleitt að eiga ekki bíl sjálf til að geta æft mig þess á milli. Mig minnir að ég hafi verið með um 60-70 þúsund á mánuði, svona konulaun þótt ég væri fyrirvinna heimilisins, og ökutímarnir kostuðu 15 þúsund alls. Fjandans blóðpeningar en ... ég vildi uppfylla skilyrðin.
Allt þetta ár sem ég vann þarna var ég bara einu sinni send á fyrirtækisbílnum niður í toll. Það var skelfileg lífsreynsla. Ég skalf á beinunum og fannst hræðilegt að vera á beinskiptum bíl, hafði vanist sjálfskiptum þegar ég sat um tíma inni saklaus í hjónabandi á Skaganum og keyrði um á kagga. Ég komst þetta klakklaust en hefði eflaust farið að gráta ef ekki hefði verið laust stæði við Tollhúsið og síðan frekar lítil umferð þegar ég þurfti að bakka út úr því.
Ég komst heilu og höldnu í vinnuna aftur. Þurrkaði af mér svitann á enninu og reyndi að stöðva skjálftann í höndunum þegar ég var búin að drepa á bílnum. Ætlaði að setja í handbremsu en sá mér til ævarandi skammar að ég hafði farið þessa ökuferð með handbremsuna á allan tímann.
Fegin er ég að enginn abbó umsækjandi um þetta starf gerði allt brjálað í blöðunum vegna þess að ég uppfyllti í raun ekki alveg öll skilyrðin. Gat allt nema það að keyra ... sem ég þurfti þó eiginlega ekki á að halda nema einu sinni á ári.
Ég flýtti mér svo að hætta eftir árið til að þurfa ekki að fara aðra ferð í tollinn.

Eftir þónokkra gúgglun hef ég ekki enn fundið eitt einasta atriði um það að Bessastaðastofu hafi verið ekið eða að húsin á svæðinu séu á hjólum ...

FJÖLMIÐLAR
Sl. miðvikudagskvöld kvartaði ég sáran á Facebook yfir leiðinlegri, kvenmiðaðri dagskrá Stöðvar 2, akkúrat þegar ég var í miklu sjónvarpsstuði. Fyrst kom Oprah, þá hjúkkuþáttur og síðast miðlaþátturinn (ung kona hefur séð „dedd pípoll“ alla ævi en verður samt alltaf svo óttaslegin þegar draugarnir birtast henni ... Boring. Eins gott að ég mundi eftir elsku Kiljunni.
Ég fékk heilmikil viðbrögð á Facebook þar sem langflestir, ef ekki allir/allar, tóku undir þetta kvart mitt, meira að segja þýðandi eins af þáttunum ... en hló upphátt þegar Borghildur vinkona (blaðamaður á Vikunni á níunda áratug síðustu aldar) skellti eftirfarandi inn:
„Þetta
minnti mig á þýðanda Vikunnar fyrir allmörgum árum sem þoldi ekki Prins
Valíant. Lesendur kvörtuðu sáran og þegar ritstjórnin fór að renna
augum yfir herlegheitin var prinsinn farinn að kalla ástina sína
pissidúkku og fleira ferlegt. Það sem ekki fannst flugufótur fyrir
þessu í frumtexta var þýðandinn ofurargi hristur aðeins, fékk
þolanlegra verkefni og umburðarlyndara fórnardýri fengið verkefni við
ímyndasöguna óendanlegu.“

Ragga sagði svo aðeins neðar:
„Borghildur með eina bestu sögu sem ég hef lesið. Gurrí mín kæra, ég er
sama sinnis. Þoli ekki sérsniðna konuþætti...miklu betra að horfa á
Taggart og eitthvað alminlegt...er í þessum töluðu orðum að drepast
yfir Eli Stone ! BS from Hell.“

Ósvífið stelpuskott sagði að ég ætti bara að hætta með Stöð 2 og það myndi ég sannarlega gera ef dagskráin væri svona alla daga. Mér líst t.d. ákaflega vel á gamanmyndadæmið á föstudagskvöldum, hefst í kvöld með Wayne´s World og var líka afar sæl með BBC-þættina Five Days sem ég hef horft á undanfarin fimmtudagskvöld. Íslensk söngkona (æðisleg) söng á íslensku í áhrifamestu atriðunum. Trúði ekki mínum eigin eyrum þegar ég heyrði þetta í fyrsta sinn, setti þetta á Facebook og viti menn, gáfuð kona þar staðfesti þetta.

PÓLITÍK
Þótt ég sé hlutlaus í pólitík OG voga mér að elska fólk í öllum flokkum, þá vona ég innilega að hann Vésteinn Valgarðsson nái góðri kosningu í forvali Vinstri grænna nú um helgina, já og líka hún Snærós Sindradóttir. Hef þekkt Véstein alla hans tíð og hann er frábær, kannast líka við Snærós og fólkið hennar og veit að hún er æði. Alltaf gott að fá nýtt og GOTT blóð inn. Vildi að ég gæti tekið þátt í forvalinu, þá myndi ég skella þeim báðum ofarlega á listann.
Er maður ekki orðinn gamall þegar fullorðið fólk á aldur við manns eigið barn og yngra er komið á fullt í pólitík?

BLESSAÐ BOLDIÐ
Forræðismál Taylor og Nicks er í fullum gangi. Taylor fékk út úr sálfræðiprófi að hún væri heil á geði en Brooke, blóðmóðir Jacks litla (eggjagjafi óvart), vill að Nick fái forræðið.
Nick segir dómaranum að Taylor sé í góðu jafnvægi, barnið þarfnist móður sinnar og ljómi alltaf þegar það sjái hana. Áður en dómarinn getur nokkuð gert stendur Brooke upp og kynnir sig sem líffræðilega móður barnsins og allir verða stjarfir. Dómarinn hlustar á Brooke sem segist finna fyrir miklum móðurtengslum við barnið (sem Taylor gekk þó með). Hún segir dómaranum að Taylor sé í ástarsambandi við Rick (son Brooke) bara til að hefna sín. Hún notfæri sér unga manninn til að ná sér niður á henni. „Taylor er fársjúk,“ segir Brooke og grátbiður dómarann um að láta Taylor ekki fá forræðið.
Rick stendur upp, segir að vinátta þeirra Taylor hafi hafist þegar hann ákvað að styðja hana í allri baráttunni. Síðan þróaðist vináttan í eitthvað meira og nýlega hafi þau trúlofað sig! Allt verður vitlaust í salnum ... eða alla vega æpir Brooke upp yfir sig.
Dómarinn ætlar að hugsa málið. Meira á mánudaginn!

Svo fór fram jarðarför Tiny, Doberman-hundsins hennar Pam, systur Stefaníu. Forrester-fjölskyldan (Eric, Stefanía og Thorne) mætir í jarðarförina og Thorne, bróðir Ridge, flytur bæn/hugvekju yfir moldum hundsins. Donna birtist en hún er með ógurlegt samviskubit, henti einhverjum kökubitum (sítrónustöngum) í voffa til að hann æti hana ekki og flýtti mögulega fyrir dauða hundsins sem var hjartveikur og Pam ekki nógu dugleg að gefa honum lyfin. Hún mætir með hvítan blómvönd og vill bæta fyrir þetta. „Hundurinn minn gerði heiminn betri en þú munt nokkurn tíma gera,“ segir Pam brjáluð og heldur því fram að Donna hafi myrt hundinn. Donna kemur líka með fallega mynd af hundinum og setur á gröfina við hlið legsteinsins. Kannski linast Pam í hatri sínu á Donnu ... hver veit.