Einhvern veginn vissi ég þegar ég vaknaði í gærmorgun að dagurinn yrði fullkominn á einhvern hátt. Og það þrátt fyrir að Borgfirðingarnir mínir hefðu skrópað og ekki komið upp í strætó á sætukarlastoppistöðinni við Bónus. Það lá eitthvað í loftinu sem beið eftir því að gerast!
Ein konan í strætó las þykkan doðrant á sænsku ... "Flikkan som legte ser at eldinn" (Litla stúlkan með kveikjarakassann) og dágott innsæi mitt sagði mér að þetta hlyti að vera bók númer tvö eftir Stieg Larsson. Bók sem ég hef beðið eftir að kæmi út á íslensku og ég hlakka líka óumræðilega mikið til að sjá bíómyndina (sjá ljósmynd hér að ofan af Lísbet Salander og perraógeðinu Bjurman)

Þegar við Skagamenn vorum komnir heilu og höldnu í sexuna í Mosó herti ég upp hugann þar sem konan með bókina sat rétt hjá mér og sagðist öfunda hana af því að geta lesið sænsku, hvort hún hefði kannski búið í Svíþjóð. „Nei,“ sagði konan. „Ég hef aldrei komið til Svíþjóðar og aldrei lært sænsku.“ Svo útskýrði hún að sænskan væri svo auðvelt tungumál og ef maður hefði lært dönsku í skóla gæti maður auðveldlega lesið sænsku. Huhhh, hugsaði ég pirruð. Kalli sænski í vinnunni hafði boðist til að lána mér bækur númer 2 og 3 "po svenska" en ég afþakkað ókurteislega eins og bjáni. Konan með bókina var svo spennt í lestrinum (eftir að ég hætti að trufla hana) að hún var nærri farin framhjá stoppistöðinni sinni. Það hefði nú ekki verið fyndið, næsta stoppistöð á eftir í kílómetersfjarlægð. Þeir atburðir sem gerðust síðar þennan frábæra föstudag eru þess eðlis að ég get hlakkað yfir ýmsu við konuna í strætó á mánudaginn.

Ég fylltist einhverri óútskýrðri þrá og áætlun myndaðist í fögrum, greindarlegum kolli mínum. Eftir smáumhugsun ákvað ég að reyna að galdra svolítið þótt ég hafi að mestu hætt slíku eftir útrýmingarnar á síðustu öld þegar sálarrannsóknarfélög voru bönnuð og þjóðkirkjan lögð af, eins og allir muna.

Ég sendi hógværa ósk mína út í svartholið (svæðið fyrir utan 101 Reykjavík) en tókst svo vel upp að ónefnt bókaforlag Í 101 REYKJAVÍK greip hana á lofti, keypti útgáfuréttinn í hvelli að flikkabókinni, lét þýða hana í snarhasti yfir á íslensku og prenta á ljóshraða og senda mér síðan um tvöleytið upp í Hálsaskóg.

Ýmsir púkar (örugglega ríkisstjórnin) reyndu að skemma þetta fyrir mér og tefja mig frá lestrinum. M.a. vinnan mín sem stóð til kl. rúmlega þrjú, þreyta við heimkomu sem kostaði blund í leisíboj, þá fréttir, Popppunktur og Wallander, síðan svefn og svo Tvíhöfði á Kananum í dag ... en ég las þó á meðan "leiðinlegu" lögin voru spiluð á milli í Tvíhöfða.

Um fimmleytið í dag tókst mér loks að klára bókina. Vá, hvað ég ætla að galdra meira þegar ég hef hlaðið batteríin aftur. Kannski tekst mér að fá þriðju bókina útgefna fyrir jól.

Þegar ég var nýbúin með bókina og enn að þurrka gleðitárin yfir snilldinni (600 bls.) var bankað kurteislega. Í tröppunum við himnaríki stóð huggulegur maður sem rétti mér rós og brosti tælandi. Vá, Samfylkingin komin í kosningastellingar? var fyrsta hugsun mín. Ég kiknaði samt í hnjáliðunum, hver gerir það ekki yfir fallegri rós og tælandi brosi ... Síðan bar maðurinn upp erindið á ansi hreint góðri íslensku miðað við að hann er útlendingur. Hann var að safna fé fyrir rúmensk götubörn. Við sonurinn fundum í hvelli allt klink á heimilinu, í kringum 248 krónur, sem ég rétti manninum, þetta voru voða, voða margir peningar sem virkuðu vonandi fleiri og verðmætari en þeir voru í raun. Vonbrigðin leyndu sér samt ekki í svip mannsins. Hann spurði mig hvort ég ætti kannski útlenska peninga en ég hló kalt og sagðist ekki hafa farið til útlanda í mörg ár og færi eflaust ekki næstu árin þar sem Íslendingar væru grýttir hvar sem til þeirra næðist í flestum siðmenntuðum ríkjum heims. Eða ég hefði sagt það ef ég hefði ekki þurft að flýta mér að koma rósinni í vatn. Maðurinn reyndi að troða á mig tveimur rósum í upphafi þannig að ég virka greinilega eitthvað ríkmannleg, ég sem var í fráhrindandi letifötunum mínum og gömlum, hlýjum baðsloppi úr flísefni utanyfir. En ... samviska mín bærði harkalega á sér og maðurinn fékk ekki bara klinkið, heldur aðra rósina til baka.

Svo fór ég að hugsa. Ég áttaði mig á því að ég hafði verið eins og viljalaust verkfæri, gerði það sem maðurinn bað mig um, tæmdi veskið mitt og það fyrir eina rós. Núna þegar skynsemin er komin aftur og rósin í blómavasa í öruggri fjarlægð, ætla ég að reyna að byggja upp varnir gegn brosandi, huggulegum mönnum með rósir. Að hafa flutt í himnaríki er greinilega ekki jafnsnjallt og ég hélt.

Mikið var annars gaman að Tvíhöfða í dag. Saknaði svolítið símtalanna góðu en í staðinn sagði Jón Gnarr sögu Pálma Gunnarssonar tónlistarmanns. Ekki vissi ég að Pálmi hefði stofnað Hagkaup og hefði áður verið fyrsti trommarinn í hljómsveitinni Pelican sem Davíð Oddsson stofnaði ... Já, og svo hringdu tvíhöfðarnir í Nígeríusvindlara og reyndu að fá peninga hjá honum. Sá maður er líka mjög spenntur fyrir Icesave, nýju snilldinni í Kaupthing-Bank.