„Ætlar þú virkilega að setjast í mitt sæti? spurði ég geðillskulega kl. rúmlega hálfsjö í morgun í strætó þegar "strákur" af gáfustoppistöðinni við Garðabraut færði sig ekki nógu hratt eftir að hann var búinn að borga himinhátt fargjaldið. „Nei,“ svaraði "strákurinn" skelfdur, „ég myndi ekki dirfast ...“ Þarna áttaði ég mig á því að hann les bloggið mitt og sannfærðist enn frekar um það þegar hann kvartaði yfir því að vera kallaður karl ... einmitt á blogginu mínu. Hann sagðist vera strákur og ég get ekki mótmælt því. Hann er rúmlega fertugur eins og ég. Hversu rúmlega skiptir nákvæmlega engu máli.

Undanfarinn hálfan mánuð hef ég gengið undir nafninu Haraldsdóttir Guðríður á Facebook. Ákvað að "vinir" mínir þar væri búnir að læra að Gurrí er með einföldu! og ætlaði að breyta í Guðríður Haraldsdóttir til að geta sukkað á Íslendingabók í gegnum facebook. Breytingin tókst ekki betur en þetta... Auðvitað reyndi ég að laga þetta nokkrum sinnum að Facebook setti mig í hálfsmánaðar nafnsbreytingarstraff. Facebook er skrímsli.

Annars er Facebook ógurlega undarlegt fyrirbæri. Ég er t.d. ofsótt af hárgreiðslustofu sem vill ólm gerast "vinur" minn, ég hafna henni en hún sprettur jafnharðan upp með nýja vinabeiðni, engin höfnun eða sárindi í gangi þar, bara bjartsýni og einbeittur vilji til að vera memm. Það kemur bara ekki til greina, ég vil bara hárstofuna Mozart á Skaganum þótt ég hafi óbeint svikið þá stofu í gærkvöldi þegar ég hafði það af að skella lit í hárið á mér, alein og óstudd. Nú er ég með næstum því svart hár. Þessi hárlitun átti að lífga hressilega upp á útlitið og jafnvel virka sem segull á strákana sem hafa verið ansi daufir undanfarið.
Ég átti alveg eins von á því að ég þyrfti að berja þá af mér í strætó í morgun en svo fór þó ekki.... nema André Backmann, gleðigjafi og strætóbílstjóri, spjallaði smástund við mig á sinn vinalega hátt á meðan við biðum eftir hinum strætisvagninum frá Skaganum, eða lúserunum.

Heimir fer núorðið alltaf að göngunum á morgnana á aukabílnum og hirðir upp sætu farþegana úr Borgarfirðinum en Borgarnesstrætó mun ganga út ágústmánuð! Hinn strætóinn, aðalbíllinn, sækir farþegana á Kjalarnesi í staðinn og þarf að tímajafna þar í örfáar mínútur. Eins gott að gera það því að við einn gluggann í Grundahverfinu stendur víst kona með skeiðklukku og tekur tímann. Ef strætó stoppar hálfri mínútu of stutt þá hringir hún og kvartar - þótt hún notfæri sér aldrei þjónustu strætó sjálf - en rétt skal vera rétt! 
Ég fæ síðan fiðring og spennu í gegnum hverja frumu þegar við í aukavagninum brunum framhjá Grundahverfinu, frjáls eins og fuglinn ... Ég sendi auðvitað ekki fokkmerki til farþegana´ á aðalbílnum en nýt ánægjunnar af því að vera tveimur mínútum á undan þeim í Háholt. Sætir sigrar hvern morgun.

Átti stefnumót við vinkonu mína í morgun og við brunuðum saman niður í Kaffitár í Bankastræti en þar er opnað kl. 7.30. Yndislega stelpan sem bjó til morgun-latte-inn minn orti ljóð í huganum á meðan. Ég sagðist ekki nenna að hafa það vorljóð eins og síðast, heldur eitthvað krassandi og almennilegt. Hún spurði hvort það mætti vera ástarljóð um mig sem gerðist á Snæfellsnesi. Ég hélt það nú og þegar ég smakkaði kaffið eftir "yrkið" fann ég djúpa ástar- og Snæfellsstrauma í gegnum guðdómlegt kaffið. Mögnuð byrjun á degi.

Fékk óvænta heimsókn um hádegisbil á laugardaginn. Aska, lítill smáhundur sem dýrkar okkur erfðaprinsinn og kettina, dró eiganda sinn í himnaríki. Ég nöldraði að vanda af því að ég hata óvæntar gestakomur en það var eins og að skvetta vatni á gæs ...  að vanda.  Vildi frekar að "gæsin" hefði séð heimilið tveimur klukkutímum síðar þegar við erfðaprins vorum búin að sjæna allt. Sama "rifrildið" hefst alltaf um að hún sé ekki að heimsækja drasl og sé alveg sama ... og ég segi á móti að MÉR sé ekki sama. Það munaði reyndar litlu að ég væri ofan í baði - jarðskjálftahrin-hræðslan seinkaði baðförum laugardagsins um nokkra klukkutíma ... og svo munaði líka litlu að ég væri að taka viðtal, en því var reyndar frestað um sólarhring. Ég hefði sko alveg getað verið með allsberan karl inni í eldhúsi eða eitthvað slíkt, jamm ... Jamm, ég er vond manneskja og greinilega félagsfælin með afbrigðum. Raunheimar verða sífellt fjarlægari.

Mía systir afmæli í dag og fær hún flottar afmæliskveðjur! Hún býður að sjálfsögðu EKKI upp á kaffi og kökur, heldur hangir á Akureyri, eins og Akranes sé ekki nógu gott fyrir hana. Við maðurinn hennar vorum einmitt að tala um þetta í gærkvöldi ... hann hringdi, eins og einhverjir fleiri, til að tékka til öryggis á bróður mínum sem nú er staddur í Brasilíu ...