Eins og glöggir bloggvinir mínir vita þá leyfi ég mér ýmislegt hér á blogginu í stríði mínu við ýmsa aðila hérna úti í þjóðfélaginu. Ég veit að snilldarleg stílbrögð mín hafa stundum valdið misskilningi hjá fólki sem hefur rekist hingað inn (án leyfis frá mér) og þá fæ ég jafnvel skammir...

Í þarsíðustu færslu sagði ég sannleikann og ekkert nema sannleikann ... um taugaáfall mitt þegar ég uppgötvaði að neðri fiskurinn í fiskitvennunni, þessi hvíti fyrir neðan laxinn, væri SALTFISKUR! Að saltfiskur væri þrisvar í viku má kannski flokka undir smápínkuagnar-ýkjur en segir ekki í kristilegu lagi einhvers staðar að einn dagur sé sem þúsund ár? ÞAÐ eru alvöruýkjur! Föstudeginum áður voru reyndar SALTFISKSTRIMLAR sem föstudags-sparimatur ... ég hélt mig víðsfjarri mötuneytinu og grét hérna við skrifborðið mitt yfir þeirri ósvífni.

Kokkurinn, sem eldar reyndar yfirleitt fínasta mat (t.d.hakkabuffið í síðustu viku), las bloggfærsluna mína (án þess að spyrja mig leyfis) ... og lýsti yfir stríði við mig í kjölfarið. Styrjöld er skollin á milli mín og kokksins og hófst sl. föstudag með því að Jón Óskar skammaði mig (að undirlagi kokksins) fyrir að skamma kokkinn fyrir að vera með saltfisk í matinn. Hmmm ... Það er sem sagt bannað að hafa góðan smekk á mat!

Kokkurinn er sannarlega ekki húmorslaus, hann má eiga það, þessi elska (sjáið hvað ég er þroskuð að tala svona vel um hann) og aðalhefnd hans felst í því að vera með saltfisk á fimmtudaginn kemur, 18. júní, og saltfiskrétturinn heitir Saltfiskur a la Gurrý! Mér fannst þetta ógurlega fyndið þar til ég sá að hann skrifaði nafnið mitt með Ý - sem er álíka viðbjóðslegt og saltfiskur á almannafæri. Þetta kallar á sérlega grimmdarlega hefnd frá mér ... hugmyndir einhver?

Held ég fari bara upp í Orkuveitu og sníki þar mat á fimmtudaginn ... mér var boðið í mat þar sl. föstudag og maturinn var bara æði. Vesælt dæmi (eftir minni):
Forréttur: Maríneruð lóuhreiður á gullbeði með dassi af styrjuhrognum og niðursneiddum evrumyntum.
Aðalréttur I: Fiskifimma án saltfisks.
Aðalréttur II: Flamberaðar nautalundir í silfursósu með krepónéruðum, handtíndum kartöflum (sem er mjög dýrt) og fleira fíniríi. 
Eftirréttur: Sjö laga súkkulaðiterta með engum hnetum, möndlum, döðlum eða rúsínum ...

Bara æðisegt - sjá mynd hér að ofan frá mötuneyti OR.  Það var ekki bara boðið upp á gómsætan mat, heldur líka handsnyrtingu og herðanudd á milli réttanna. Sumir kokkar í sumum mötuneytum (ég nefni engin nöfn) mættu alveg taka sér þetta til fyrirmyndar ...

Hvað er þetta annars með íslenskan mat? Þennan mat sem þróaðist svona í ísskáps- og frystileysi fornaldar. Súrsun, söltun og kæsing heyra fortíðinni til og þar vil ég hafa saltfiskinn, hann má reyndar vera falinn innan fjögurra veggja heimilisins hjá þeim sem líta á hann sem mannamat. Jamm, og svo sigar maður ekki Jóni Óskari (og Binna á DV) á saklausa, fallega konu sem sýnir ekkert nema góðan smekk með hatri sínu á saltfiski.