Strætó 16.45 fór frá Háholti hálffullur af hressu, fallegu og skemmtilegu fólki. Aðeins einn Borgfirðingur var um borð að þessu sinni. Þegar nýi Skagabílstjórinn ók inn á planið við Hvalfjarðargöngin gerði enginn sig líklegan til að fara út svo hann ók út á veginn aftur. Ég flýtti mér að viðhafa grófa íhlutun í innanríkismál Borgfirðingsins og benti bílstjóranum á að Einar hlyti að hafa sofnað. Maður passar upp á sína. Þessi viðbragðssnöggi bílstjóri ók aftur inn á planið og kallaði í leiðinni hátt: „EINAR!“ í hátalarakerfið! Viti menn, „Þyrnirós“ vaknaði og dreif sig út þangað sem Borgarfjarðarstrætó beið hans en hann var næstum farinn án okkar manns. Þetta var eitt æsilegasta ævintýri dagsins.

Við erfðaprins skruppum í bíó með stuttu millibili, sáum Terminator í gær og Engla og djöfla í á föstudaginn með mömmu. Síðarnefnda myndin olli vonbrigðum en Terminator var ansi flott. Mamma þykist ekki vera mikið fyrir hasarmyndir en þegar við gengum út úr bíóinu sagði hún: „Held að Terminator hefði verið skárri.“ Mig minnir samt að bókin Englar og djöflar hafi verið fínasta afþreying.

Hitti Linu aðeins í dag eftir vinnu en sl. mánudag kenndi hún mér og vinkonu minni að elda nokkra arabíska rétti. Heimilislegt matreiðslunámskeið sem endaði með sameiginlegum kvöldverði. Í sunnudagsblaði Moggans var grein um flóttamannabúðirnar í Írak sem hún bjó í og hún sýndi mér myndir  af þremur systrum hennar sem eru þar enn en ekki lengi ... Held að fólkið hennar muni dreifast um allt, nokkrir í Noregi, svo er það Frakkland og Bandaríkin.
Lina talar frábæra íslensku og við erum löngu hættar að reyna að redda okkur á ensku þar sem íslenskan er orðin henni tamari en enskan. Það var ótrúlegt hvernig hún eldaði eggaldin, hún setti þau á brennheita hellu á eldavélinni, sneri þeim nokkrum sinnum þar til þau voru fullelduð í gegn og bjó svo til gums úr því sem var æðislega bragðgott, tamini, sítrónusafi og fleira fór út í það. Bara geggjað. Svo lærði ég að gera kjúklinga, kartöflur, hrísgrjón, buff (sem ég man ekki hvað heitir) bara stórveisla. Ekki mjög sterkur matur, eins og ég bjóst við, en dásamlega bragðgóður.

Nú var að hefjast myndin Moonraker á Stöð 2. Myndin sem næstum olli skilnaði hjá mér og manninum sem reyndar varð fyrrum eiginmaður minn nokkrum árum síðar. Hún var sýnd í Tónabíói og ég lýsti yfir miklum áhuga á að sjá hana. Kærastinn hummaði þetta alltaf fram af sér þar til sýningum var hætt. Þarna í fornöld var ekkert hægt að bíða í örfáa mánuði eftir að sjá hana á vídjó, heldur kostaði þetta margra ára bið ... og svo vonbrigði. Roger Moore tók bondinn ekki nógu alvarlega. Ég sá myndina The Wall til dæmis sjö sinnum vegna vídjóleysis í þá daga en þó hafði tækninni eitthvað fleygt fram.

Ég get pirrað mig ósegjanlega mikið yfir því þegar fólk svarar ekki tölvupósti, eins og t.d. þegar við Vera snillingur sendum virðulegt, kurteislegt og málefnalegt bréf til stjórnar Strætó bs vegna viðbjóðslegu fargjaldahækkunarinnar og annarra meintra leiðinda út í Skagamenn, þ.á.m. póst til Jórunnar Frímannsdóttur, formanns stjórnar. Ekkert svar barst og minnstu munaði að við sendum stjórnsýslukæru en Reynir framkvæmdastjóri bjargaði Jórunni (og hinum í stjórninni) fyrir horn og svaraði okkur einhverjum vikum seinna. Nú lenti manneskja sem ég þekki í þessu sama, fékk ekki svar frá Jórunni vegna áríðandi fyrirspurnar til Velferðasjóðs barna, minnir mig að hún hafi sagt. En ekki er allt sem sýnist. Kona nokkur sem ég þarf að vera í reglulegum samskiptum við vinnunnar vegna sendi mér tölvupóst sem ég svaraði um hæl. Einhver bilun er í póstforritinu hjá mér þannig að póstur frá mér berst henni ekki (vonandi ekki fleiri en henni) og við erum farnar að nota talsíma. Mér rann samstundis reiðin út í Jórunni, finnst hún ekki lengur ókurteis og óhæf, heldur skildi að tölvupóstsforritið hennar er örugglega bara bilað. Ég myndi benda henni á þetta ef hún hefði opið fyrir kommentakerfið hjá sér á blogginu þannig að ég set það bara hér. :)

Facebook getur verið svolítið skemmtilegt fyrirbæri, sérstaklega eftir að frændi minn, högurður mikill, skráði sig þar inn. Hann hatar mig að vísu (og Davíð frændi er brjálaður út í mig) fyrir fyrir að vera komin með yfir 200.000 stig í Bejewled Blitz en það er önnur saga.
Nýlega setti frændi á statusinn sinn:
Hitti félaga minn á skokkinu, hann var með nýja húfu, svipað þeim sem kosta 1200 kall á næstu bensínstöð. Hann borgaði 13.000 fyrir sína. Hann lét Prada sig.
Ekki stóð á svörunum frá vinum hans:
Já, alveg skelfilegt hvað fólk getur látið prada sig og gabbana sig! (Hulda)
Alltaf hreint að láta taka sig í Boss ann. (Bjarki)
Er blessuðum manninum eitthvað of gott að vera með armanilega húfu? (Ólafur)

Ég berst enn hatrammri baráttu við hárgreiðslustofuna sem hefur hefur ofsótt mig í margar vikur og heimtar vináttu við mig sem ég nenni alls ekki. Stöku sinnum fæ ég krúttleg skilaboð frá manneskju sem ég þekki lítið og hef jafnvel aldrei hitt, fæ send hjörtu, knús og bangsa en varð hrædd í fyrsta skipti á Facebook þegar ókunnug kona sendi mér Ég hef hugsað mikið um þig undanfarið! Ég róaðist þegar ég sá að þetta var stöðluð sending og konan eflaust sent öllum vinum sínum þetta í krúttskyni. Ég er ekki af krúttkynslóðinni svo það sé á hreinu. Sjálfsþekking mín eykst stöðugt eftir því sem ég tek fleiri sjálfsþekkingarpróf á Facebook. Ég er 38 ára að raunaldri, var Pablo Picasso í fyrra lífi, er Chandler í Friends og að auki fantagóður smiður þótt ég hafi ekki einu sinni próf á hamar ...