Þvílíkur munur að vakna svona eins og sjónvarpsauglýsing um morgunkorn og tipla nývöknuð og hlæjandi á tánum inn á bað, bursta tennurnar flissandi af hamingju og frussa á spegilinn af eintómri gleði sem verður uppspretta enn meiri kátínu og hláturs. Gefa kisunum og kitla þær í leiðinni svo þær hætti þessarri fýlu, hlaupa fram í eldhús eftir plástri ... ég var næstum því svona óþolandi í morgun. Staulaðist fram úr, hét mér því að fara snemma að sofa í kvöld, bætti kattamat við hjá feita kettinum sem veinaði frekjulega, burstaði tennurnar vandlega og klæddi mig í svörtu fötin sem er einkennisbúningur okkar á Vikunni, enda uppáhaldsliturinn. Við fussum á þá sem bulla um að fólk sem velur svart sé þyngra í skapi en annað fólk (eða þyngra), enda þurfum við ekki á skærum litum að halda til að halda geðinu léttu. Hefði viljað hafa lengri tíma til að dást að mér í morgun áður en ég hélt á stoppistöðina þar sem tveir menn biðu, alveg virkilega sæmilega huggulegir. Úje!

Strætó: aukabíll kom um 7.40-leytið og Heimir (aumingi) leyfði aðalbílnum að fara fram úr okkur á Kjalarnesinu, dúllaði sér bara við að taka upp farþega þar eins og enginn væri morgundagurinn. Ég reyndi að hvetja hann til dáða og sagði góðlátlega þegar við vorum enn á Skaganum: „Jæja, Heimir, nú verðum við á undan í Mosó!“ Hefði getað sleppt því. Það vantar allan metnað í suma.

Ég sat ógurlega spennt í strætó alla leiðina í Mosó því að ein fyrsta stóra ástin í lífi mínu var um borð, Steini í Dúmbó. Ég elskaði hann ofurheitt þegar ég var sjö ára. Síðan fékk pabbi einhvern 17 ára gutta til að skutla mér í Hvalfjörðinn á flottum Benz og sá ók á yfir 100 km/klst á ómalbikuðum veginum og þar með stal hann hjarta mínu. Held að pabbi hafi vitað sínu viti þegar hann bað um skutlið fyrir mig í Hvalfjörðinn. Í Hvalfirði vann ég í hvalstöðinni, hefði verið kallað barnaþrælkun í dag en þar sem pabbi var alinn upp á Flatey á Skjálfanda vissi hann hvað mátti bjóða börnum. Sjálfur varð hann fullorðinn 10 ára og byrjaði að reykja og allt. 
Ökuferðin æsispennandi lagði reyndar grunninn að áhuga mínum á Formúlu 1, ekki spurning. MYNDIN hér að ofan sýnir mig og bekkjarfélaga mína í sjö ára bekk í Barnaskóla Akraness, mögulega um það leyti sem ég elskaði Steina. Ég er þessi glyðrulega með svarta beltið, næstum því næst strákunum og í stysta kjólnum.

Nú er ég orðin rúmlega fertug plús og það er dýpra í að ég gefi hverjum sem er brot af hjarta mínu. Svokallaðir aðdáendur þurfa að leysa ýmsar flóknar þrautir áður en ég lít við þeim. Þeir þurfa að geta drukkið fullan bolla af Bónuskaffi, móðgað Chuck Norris og lifað það af, drepið dreka og annað í þeim dúr.

Jamm, megi dagurinn verða ykkur bjartur og skær, betri en í gær, segir sú mær sem skellir sér á lær og er með flottar tær.