Mikið ofboðslega var gott að koma heim upp úr kl. 17 eftir vægast sagt annasaman dag. Flott blað komið í prentun og kemur út fimmtudaginn eftir páska. Vinnudagurinn hófst undarlega, eða með símtali við ritstjórann minn sem vaknaði við innbrotsþjóf á svefnherbergisgólfinu. Maðurinn þaut út þegar hann sá að hún var heima en greip með sér myndavél, bíllykla og húslykla, brunaði á brott á bílnum hennar. Löggan fann bílinn fljótlega og myndavélin var þar. Verulega ógeðfellt að vakna við svona. Ég ætla ekki að reyna að toppa þetta með meinleysisgreyinu sem villtist til mín um miðja nótt um árið á Hringbrautinni, fullur og vitlaus, um svipað leyti og önnur drottning, Elísabet II, fékk gest á rúmstokkinn til sín. Það fór nú vel, nema erfðaprinsinn (þá 11 ára) varð mjög óhress næsta morgun yfir því að ég vakti hann ekki. Hann hefði fleygt fulla karlinum á dyr, fullyrti hann. Ég gerði það nú reyndar en ekki með neinu ofbeldi, enda villtist hann, allar útidyrnar eins í gömlu Verkó. Lásinn bilaður og ólæst uppi hjá mér.

Nú er hafið 11 daga páskafrí ...(með helgunum), ég vann af mér dagana fjóra eftir páska og mun aldeilis slaka á. Í kvöld á ég reyndar að  mæta í 100 ára afmæli (40+60) á NASA en held að ég komist ekki vegna klikkaðrar þreytu. Nú væri gott að búa á Hringbrautinni, geta tölt niður eftir og farið svo heim eftir smátíma. Sem landsbyggðartútta er þetta meira mál, hef t.d. „misst“ flesta vini mína eftir að ég flutti á Skagann, hugsa bara með mér: „Það er ekki magnið, heldur gæðin!“ Maður getur vissulega elskað vini sína heitt þótt samband sé ekki á hverjum degi, hverri viku, hverjum mánuði ... jamm, þetta er orðið svona. Suma hitti ég bara árlega, í afmælinu mínu og alltaf jafngaman. Dríf mig alltaf heim eftir vinnu með dásamlegu fólki, fer í himnaríkið mitt sem ég upplifi eins og sumir upplifa sumarbústaðinn sinn. Horfi á sjóinn, les, klappa kisunum og erfðaprinsinum, fer í freyðibað, horfi á imbann og svo framvegis.

Ég held þó örlitlu sambandi við einhverja vini í gegnum Facebook en er bara svo óvirk þar, nenni t.d. alls ekki að búa til dýragarða, safna blómum, englum og knúsum ... afþakka allt slíkt en klökkna auðvitað við þann góða hug sem mér er sýndur ... nema þetta sé svona kjaftæði á borð við: "Sendu öllum vinum þínum þetta, annars færðu ekki að vita hver þú varst í fyrra lífi". Og vinirnir senda öllum sínum vinum, mér þar með talinni. Held að ég hafi aldrei sent neinum neitt, til eru leiðir til að komast hjá því að bögga vinina. Nanna R benti mér á það. Sumt er nú skemmtilegt, sum persónuleikapróf, svona ef lítið er að gera og manni leiðist ... Ég reyndist t.d. vera Sunna í Ísfólksprófinu, tókst að taka það þótt ég kunni ekki norsku. Svo er ég Chandler í Friends, var Picasso í fyrra lífi og raunaldur minn er 36 ára ... ég svindlaði rosalega lítið í því prófi.

Við samstarfsfólkið fengum hvert sitt páskaegg við heimför í dag, nr. 5 frá Nóa Síríus. Aprílgabb fyrirtækisins í ár var að segja að við fengjum svona egg og svo var það plat ... síðan kom annað e-mail á mánudaginn sem sagði að við fengjum egg eftir allt saman. Tvöfalt og mjög sætt aprílgabb. Nú í kvöld ætla ég að fela páskaeggin okkar erfðaprinsins og það okkar sem finnur þau á undan hinu á páskadag fær að eiga ... Einhverra hluta vegna vinn ég alltaf í þessum leik.

Mikið tilhlökkunarefni er að fá Spurningakeppni fjölmiðlanna, nokkuð öðruvísi eflaust þar sem Bylgjan stal glæpnum (Takkkkk). Hefst kl. 16 á morgun, held ég, aftur kl. 16 á föstudaginn langa og úrslitin síðan á páskadag. Veit að Skakki turninn/Sagan öll/Illugi og Vera keppa og hef mikla trú á þeim. Ekki er verra að fá Ævar Örn um hvítasunnuna með gömlu, góðu keppnina. Tvöföld gleði.