Ég fékk góða heimsókn í gærkvöldi, næstum óvænta, en hress, næstum því Skagakona kíkti í himnaríki og hafði ís með í för, ís og heita súkkulaðisósu.

Einu sinni bjó þessi kona í risíbúðinni í stigaganginum við hliðina á mér, eða himnaríki II, og hafði nú ýmsar sögur að segja frá þeim tíma. Ekki djúsí framhjáhaldssögur af nágrönnunum, heldur af svo trylltu brimi og óveðri að hluti hafsins kom inn hjá henni, já, það kom sjór inn í risíbúðina við hlið minnar! Teppin í stofunni eyðilögðust og hvaðeina. Ég man ekki eftir þessu óveðri, enda líklega verið vel varin á Hringbrautinni ef ég man rétt að hún hafi sagt óveðrið geisa um 1990-1991. Man reyndar eftir þakplötu af Reynimel sem kom inn um gluggann hjá Ottó niðri um þetta leyti og afar kynþokkafullir björgunarsveitarmenn komu við sögu ögn síðar.

Hef ekki talið tröppurnar upp í himnaríki en það má segja að ég sé á 4. hæð á húsi sem byggt er á hæð, þetta er því 5. - 6. eða jafnvel 8. hæð fyrir ofan sjávarmál. Himnaríki gnæfir hátt yfir hafið, finnst mér, og ég á erfitt með að ímynda mér þetta. Bílskúrarnir hinum megin við húsið (fjær sjónum og í skjóli frá húsinu) fuku ... eiginlega sprungu í tætlur og hurfu út í buskann og þessari konu var ráðlagt að yfirgefa íbúðina þar sem hún gæti líka sprungið vegna þrýstings eitthvað ... þvílíkt veður!. Ég sé ekki fyrir mér tíu metra háar öldur þarna, frekar fljúgandi haf með hjálp frá rokinu. Íbúðin stóð þetta nú af sér og ég óska ekki eftir svona veðri þótt mig langi mikið í STÓRAR öldur.

Ísinn var góður en ég spurði gestinn góða þó hvort hann (hún) hefði óvart fengið snickersbita í hann í stað marsbita sem hún bað um en svo var aldeilis ekki, þetta er smekkkona sem hatar hnetur í ís. Það var eitthvað skrýtið bragð ... Ég lagðist í rannsóknir þegar hún var farin, tók teskeið og bragðaði á sósunni. Fyrst fann ég kakóbragð, síðan eitthvað sem gat verið samsuða af skolpvatni, rottueitri og eyrnamergi ... ekki það að ég hafi bragðað slíkt en ég gæti alveg ímyndað mér að það smakkaðist þannig. Hér myndi ég bæta við ógeðslegri gubb-sögu þegar ég tannburstaði mig á eftir og kemur vaskur við sögu ... en myndi aldrei bjóða bloggvinum mínum upp á slíkt. Ógleðin sem hefur þjáð mig í allan dag tengist ekki óléttu,ég rek hana beint til eitursins. Líklega hefur einhver (vonandi í ógáti) hitað upp sósuna síðan í fyrra ... eða hittiðfyrra og ekki geymt í ísskáp í vetur. Eða fengið skemmda vöru senda frá íssósuframleiðandanum. Þetta virkaði sem eitur á mig og ég vona að ógleðin verði horfin á morgun. Plís, plís!

Myndin hér að ofan er tekin 12. ágúst í fyrra í blíðskaparveðri. Þar sést hversu meinlaus sjórinn minn er og langt niðri (ekki þannig) sem gerir sjóflóð í himnaríki eiginlega ótrúlegt. Að vísu ... ég flutti af Vesturgötunni, hinum megin á Skaganum, árið 1982 og ekki löngu seinna (mánuðum, árum) gerði sturlað veður. Kjallari gamla hússins míns fylltist af sjó og ef nýju eigendurnir hefðu ekki verið búnir að skipta um glugga á öllu húsinu hefði getað farið enn verr. Eftir þetta veður og heilmiklar sjóskemmdir lét bærinn setja brimvarnargarð, stórgrýti eftir allri strandlengjunni. Fyrir neðan hjá mér, sunnanmegin á Skaganum, er líka búið að setja upp huggulegan grjótgarð og breyta einhverju síðan fyrrnefnda óveðrið geisaði, sagði konan mér. Skyldi ég eiga eftir að upplifa svona veður hérna í himnaríki? Ég mun þá taka því af kvenmennsku, vopnuð myndavél og umvafin hetjuljóma ... vona ég.

P.s. Annars var þetta merkisdagur í dag!