Dásamlegur dagur og hreint ekki of langur. Spurningakeppnin spennandi á Bylgjunni og bara tveggja tíma löng að þessu sinni. Hún stóð hálftíma lengur í gær sem var erfitt, ég fann ekki litla útvarpið mitt lengi vel. Sat blýföst við tölvuna og hlustaði, vissi að auglýsingahlé nægði ekki til að búa til latte en svo fannst útvarpið og bjargaði deginum. Var ánægð með Skakka turninn/Söguna alla að komast svona langt og frekar fúl yfir því að Binni og Tóti á DV skyldu ekki komast áfram líka .......... en að klikka á Krakatá! Ein uppáhaldskaffitegundin mín heitir (Espressó) Krakatá eftir eyjunni sem sprakk í loft upp og þeir mundu ekki nafnið á. Hlakka til úrslitanna á páskadag en þá ætla ég að elda lítinn hrygg og hafa litla útvarpið í gangi í eldhúsinu á meðan. Hryggur hefði aldeilis verið viðeigandi matur í dag á föstudeginum langa.

Flott matarboð var hjá Míu systur í kvöld, kom frekar seint til að geta verið samferða Hildu systur og þá voru allir hinir matargestirnir farnir en nóg eftir af mat, sjúkk. Við systurnar þrjár rifjuðum upp skelfilega föstudaga langa æsku okkar þar sem við máttum ekki einu sinni leika okkur ... ekki að heimili okkar hafi verið strangtrúað, heldur tíðkaðist ekki nein léttúð á þessum degi ... og löng var fk. biðin eftir páskaegginu til að svona mærð bættist ekki við. Allir áttu að vera sorgmæddir. Eftir að ég las á unglingsárunum Bréf frá Jörðu eftir Mark Twain fór ég að endurskoða þessi mál aðeins. Frábær, frábær bók. Fór heim frá Míu og kó þegar allir gerðu sig tilbúna til að horfa á Ladda. Skrýtið að leyfa slíkt grín á þessum degi, ég var svo hneyksluð að ég dreif mig heim til að berja mig með svipu.

DVD-tæki himnaríkis eru bæði farin að gefa sig, annað gamalt og hræódýrt, hitt bara þriggja ára, virðulegt Sony-tæki, svona heimabíó sem fylgdi með sjónvarpinu sem ég staðgreiddi um svipað leyti og ég flutti á Skagann ... þótt íbúðin væri helmingi stærri Skagamegin en sú sem ég seldi Rvíkurmegin fékk ég monninga á milli og spreðaði þeim villt, m.a. í kaffivél, ísskáp, flatskjá, innrömmun málverka, yfirdekkingu antíksófa, endalausar kjúklingabringur og annað í þeim dúr. Þar sem ég staðgreiddi þetta allt tel ég mig ekki bera ábyrgð á efnahagshruninu.

Falska góðærið hefði þó mátt standa aðeins lengur. Þá hefði mér kannski tekist að narra iðnaðarmann í vinnu til að klára það allra nauðsynlegasta, t.d. að ganga frá í kringum nýju svalirnar sem voru settar á húsið skömmu eftir að ég flutti í það. Mikið vesen fyrir efstu hæðina (mig) þar sem engar svaladyr voru fyrir hendi, bara gluggi. Ég er orðin vön svona steypudrasli og einangrunardæmi eftir allan þennan tíma en fólki bregður óhugnanlega mikið þegar það kemur í heimsókn í himnaríki og þá sé ég þetta ... einu sinni enn. Fyrst eftir svalahurðar-og-glugga-ísetninguna hafði smiðurinn minn engan tíma fyrir mig og svo þegar hann hefur ábyggilega tíma (EH: eftir hrun) þá er minna um fé.
Myndin er tekin 12. ágúst sl. skömmu áður en gestirnir hófu innrás til mín í afmælisveisluna, þar sést Tómas Einarsson liggjandi á nýju svölunum og þrátt fyrir fínustu gardínur úr Rúmfatalagernum sést samt í gegnum þær. Ég minntist á við laghenta vinkonu mína að ég ætti að klessa hvítri málningu á þetta en hún fór að tala svona mál sem ég skil ekki ... svona pússa, skafa eitthvað fyrst ... æ, ég skildi ekki hvað hún átti við. Svo veggurinn er óbreyttur og verður það eflaust næstu áratugina nema það verði samþykkt  að öll vinna iðnaðarmanna verði endurgreidd. Er það kannski orðið að lögum?

Hrikalega leiðinleg dagskrá í sjónvarpinu í kvöld. Er þegar búin að úða í mig öllum bókunum sem áttu að duga um páskana. Held ég plati erfðaprinsinn í BINGÓ!