Meiri ævintýradagurinn. Mér tókst með herkjum að sofna ekki með blautt hárið í gærkvöldi og útlitið var bara nokkuð flott í morgun. Byrjaði daginn (kl. 6) á því að kíkja á hviðumælinn á Kjalarnesi í boði Vegagerðarinnar. Úps, 35 m/sek. Einum metra of mikið. Ákvað samt að taka sénsinn, enda ekki mjög veðurhrædd ... nema þegar keyrt er niður í Kollafjörðinn í roki þar sem við gætum fokið niður hamra og oní sjó. Vegriðið þar er kannski hálfur metri á hæð og lítil vörn í því fyrir rútur eða trukka. Eykur frekar á veltugetuna ef eitthvað.
Nú ég skaust út á stoppistöð með latte í annarri og hlýjan vettling á hinni og beið eftir strætó í klikkuðum kulda og trekki. Elskan hann Heimir (30) kom brunandi á aukabílnum (150) og stoppaði til að segja mér og karlinum (45) sem beið með mér að enginn færi nú strætó, hviður væru 35 m/sek. Þarna sá ég (50) eftir að hafa ekki farið aftur upp í rúm eftir tölvukíkkið og sofið í klukkutíma í viðbót.
Hringdi ekki síminn þegar ég var nýkomin heim aftur og ætlaði að fara að lesa Moggann. Hver hringir svona hroðalega dónalega snemma? hugsaði ég greindarlega og naut þess að geta svarað löngu vaknaðri röddu. Þá var þetta Heimir sem hafði hætt við að hætta við ferðina eftir fyrirskipanun frá Strætó bs, það hafði skyndilega lægt niður í 29 m/sek. Hviðuhámarkið er 32-34 m/sek. Ég skellti mér í bomsurnar og þaut út þar sem strætó beið eftir mér. Ég steingleymdi að spyrja Heimi hvernig hann fór að því að grafa upp símanúmerið mitt.
Strætó frá Borgarnesi hafði verið snúið við til Borgarness og það þurfti að snúa honum enn og aftur við þegar lægði svona snögglega ... en það var nú bara lognið á undan storminum. Næsta ferð á eftir (kl. 7.36) fór síðan ekki, þá hafði hvesst á nýjan leik.
Við sem nenntum snemma á fætur náðum sexunni í Mosó og brunuðum að Ártúni þar sem ég náði leið 18, Indverja-, þýðanda- og ógreiddamannslausri.
Allt þetta stress upp úr kl. 6.30 í morgun tafði okkur aðeins um 10 mínútur og sparaði mér þannig 10 mínútna skjálftavakt í Ártúni. Lof sé Strætó bs. og hetjulegum bílstjórum leiða 57 og 58 (Borgarnes). Ég komst í vinnuna, síðan heim seinnipartinn og á fund og sit nú einmana fyrir framan tölvuna með bilað sjónvarp í vinnuherberginu, reyndar bara sambandsleysi, segir erfðaprinsinn sem kann samt ekki að gera við það. Þarf að bíða eftir að handlagna vinkona (47) mín komi í heimsókn, hún getur ALLT og kemur blessunarlega á miðvikudaginn.
Óska ykkur góðrar nætur og yndislegra drauma, frábærs dags á morgun og allt það. Já, og að glasið ykkur verði alltaf hálffullt eða hálftómt, þið ráðið, það skiptir nefnilega engu máli ... Það hafa verið umræður um þetta á Facebook og best er víst að leysa málið með því að drekka bara vökvann sinn úr fernu ... með röri.