Frétti í dag, mér til mikillar skelfingar, að Spurningakeppni fjölmiðlanna verður ekki á dagskrá Rásar 2 um páskana eins og hún hefur verið í fjöldamörg ár. Þessi keppni er stórkostlega skemmtileg og ég get ekki skilið hvað er í gangi. Mjög vanhugsað ef þetta er sparnaðaraðgerð, getur varla verið dýrt skemmtilefni, þátttakendur fá ekki krónu, það er þá bara spyrill og tæknimaður. Nú er ekkert sem dregur mig á fætur í hádeginu á skírdag, föstudaginn langa, páskadag og annan í páskum. Ég mun liggja sársvekkt í rúminu og bölva Rás 2, sem ég held annars mikið upp á. Þessi frétt flokkast undir "sorgir".

Þegar ég beið í sakleysi mínu eftir strætó seinnipartinn á mánudaginn við bensínstöð á Vesturlandsvegi keyrði Halldór frændi (fjandi) upp að mér og hinu fólkinu sem beið. Hann húrraði niður rúðuna og gargaði: „Nei, nei, nei, ekki aftur! Þú mátt segja henni Catalinu að ef hún vilji frekari viðskipti við mig þá megi hún ekki fleygja í mig svona restum!“ Fólkið á stoppistöðinni sýndi mér þá virðingu að hlæja ekki framan í mig. Ég get hlegið að þessu núna en eins og húmorinn hans frænda míns er nú annars góður þá getur hann verið frekar sársaukafullur á meðan hann stendur yfir. Held að hlustendur Útvarps Sögu fái oft að finna fyrir því í símatímanum á föstudögum og í laugardagsþættinum eftir hádegi. Þetta flokkast undir "spælingar".

"Gleðin" kemur næst en hún tengist strætó líka. Ég þurfti að fara í bæjarferð á sunnudaginn til að taka viðtal. Þegar við ókum upp brekkuna í Háholti og vorum neðst sáum við að leið 15, sem keyrir á klukkutíma fresti á sunnudögum, beygði inn götuna þarna áleiðis inn í Mosó. Sama hvað hetjan hann Haukur flautaði, blikkaði með háu ljósunum og gargaði í talstöðina án svars þá tók bílstjórinn ekki eftir neinu. Haukur er enginn venjulegur bílstjóri, frekar en hinar elskurnar á leið 57, heldur elti svikula kvikindið (leið 15). Á fyrstu stoppistöðinni var enginn sem beið þannig að leið 15 rauk áfram. Þegar við vorum komin langt inn í Mosfellsbæ neyddist bílstjórinn á 15 til að taka upp farþega og þar náðum við skepnunni. Við þutum út, 15-20 talsins, þar á meðal skellihlæjandi útlendingar sem við tókum upp hjá Esjunni, ég spurði bílstjórann góðlátlega hvort hann hataði Skagamenn virkilega svona mikið ... svo var nú ekki, hann bara tók ekki eftir okkur. Kommon, við vorum í 57 manna gulri rútu sem flautaði og blikkaði. Það síðasta sem ég heyrði þegar ég þaut út var tautið í Hauki: „Hvernig rata ég út úr Mosfellsbæ?“ Ég hef ekki séð hann síðan, kannski keyrir hann örvæntingarfullur um hringtorgin og kemst ekki heim ...

Haukur hafði  sett drengjamet í krúttlegheitum á sætukarlastoppistöðinni á leið fráSkaganum og spurði unga konu með stálpað barn sem kom þar inn hvort hún væri orðin 18 ára þegar hún spurði hvað farið kostaði. Ég tók fyrir eyrun, treysti mér ekki til að heyra töluna 840 krónur fyrir strætófar. Konan varð ógurlega glöð að vera álitin 5-8 árum yngri en hún væntanlega er, skiljanlega. Það er orðið allt of langt síðan ég hef verið beðin um passa.

Ein af fjölmörgum æðislegum systrum mínum ætlar í meiraprófið og finnst það heldur betur gaman. Hún ætlar reyndar ekki að fara að keyra strætó eða trukk, heldur litla rútu. Allt gengur mjög vel nema ég held að við verðum að fara að breyta uppeldi á börnum og aðskilja kynin ekki svona mikið. Strákarnir  á námskeiðinni eru á heimavelli vegna þess að þeim hefur verið innrætt frá fæðingu að þeir hafi áhuga á bílum. Jamm. Alla vega ... þá er námsefnið allt á gullaldaríslensku á meðan verkleg kennsla fer fram á mannamáli. Systir mín veit allt um hjöruliðahosur, kúplingsdiska og slíkt en er nýbúin að læra að strokkur er sama og cylender, það vafðist svonlítið fyrir henni fyrst að hlutirnir heita tveimur nöfnum. Það sem allir kalla þá og það sem kennslubækurnar kalla þá.

Á morgun, eða annað kvöld, verður haldinn fundur (kaffi og spjall) hjá Borgarahreyfingunni hérna á Skaganum, í Skrúðgarðinum að sjálfsögðu. Ég fékk myndina (efst) senda í pósti áðan og það er mér sönn ánægja að koma þessu á framfæri. Ég þekki nokkra frábæra í þessarri hreyfingu og hlakka til að hlusta á málflutninginn.

Jæja, farin að sofa, óska ykkur ljúfra drauma og þess að morgundagurinn verði æðislegur!