Þetta var frekar undarlegur laugardagur. Ég kaus í prófkjöri, las skrítna bók og varði einhverjum tíma á Facebook þar sem ég eyðilagði spennuna fyrir fjölda fólks sem hefur aðgang að RÚV plús með því að segja þar að MH hefði sigrað Versló. Það var nú óvart. Ég sem ætlaði að verja deginum í að halda upp á 23 ára afmæli ákveðins atburðar sem breytti lífi mínu. Svo bara gleymdi ég því hvaða mánaðardagur væri. Ég sem var búin að kaupa kerti, rómantíska tónlist og leigja grenjumyndir.

Þegar ég fór inn í gamla húsnæði Módel, flottu búðarinnar sem nú er flutt á hornið við Þjóðbraut, á neðstu hæðina í nýjasta háhýsinu, tjáði ég huggulegu mönnunum við borðið að ég væri ópólitísk og hefði haldið að ég væri ekki flokksbundinn, gekk í flokkinn í eldgamla daga til að styðja Katrínu Fjeldsted og er þar greinilega enn. Spurði hvort ég mætti samt ekki kjósa í prófkjörinu. Eins og allir vita eru Skagamenn afskaplega kurteisir og góðir og mennirnir bara brostu sætt og réttu okkur syninum tvo kjörseðla, einn á mann. Ég þurfti ekki að segja nafn mitt, Siggi, gamall og góður og frábær nágranni síðan í eldgamla daga, var með þetta allt á hreinu en hann sat við borðið hjá strákunum.

Árni Sigfússon gaf erfðaprinsinum pylsu á kosningaskrifstofu Sjálfstæðismanna þegar prinsinn var 14 ára og ekki þurfti meira til að hann gengi í flokkinn. Ég minnti Árna á þetta í beinni útsendingu á Aðalstöðinni eitt árið ... ekki við nógu mikinn fögnuð hans en minn var þeim mun meiri.

Ég kaus auðvitað rétt fólk og lét þá sem nenntu að hringja njóta góðs af, svo hugsa ég líka alltaf vel um konurnar á svona listum þótt ég þekki þær ekkert, get alveg eins veitt þeim brautargengi eins og körlunum sem ég þekkti ekki heldur. Ég hef alltaf verið svag fyrir að geta kosið einstaklinga, ekki heilan flokk.

Svo las ég ástarsöguvellu sem gekk ekki upp. Vinkona mín gaf mér nokkrar slíkar bækur sem ég ætla að lauma til einnar sem ég þekki og er atvinnulaus ... en ákvað að lesa eina fyrst.

Sagan var svona sjúkrahúsróman en ég elskaði slíkar bækur í gamla daga, hjúkkudótirin sjálf, og var Vinur minn, prófessorinn í sérstöku uppáhaldi. Sú bók gekk mjög vel upp.
Þessi fjallaði um konu, algjöran mótorhjólatöffara sem hafði átt sérlega erfiða æsku og var nú fæðingarlæknir í krummaskuði, unga, myndarlega taugaskurðlækninum til mikillar undrunar en hann hafði kynnst henni sex mánuðum áður og næstum tekist að tæla hana eftir skemmtilega stund á barnum. Hún var reyndar í svo miklu sjokki þá sem hann vissi ekki af, ofbeldisfullur stjúpfaðir hennar hafði tekið litla bróður hennar, 6 ára, frá henni, og var nú á flótta undan löggunni, hafði látið drenginn selja fyrir sig dóp eða eitthvað. Nú voru liðnir sex mánuðir, ungi taugaskurðlæknirinn kom aftur í smábæinn þar sem hann átti að vera svaramaður fyrir vin sinn sem hann var í heimsókn hjá þarna í fyrra skiptið ... og töffaraskvísan (barnalæknirinn) var brúðarmær í sama brúðkaupi. Hún verður kölluð Hún héreftir og hann verður kallaður Hann. Hann fattaði sem sagt ekki að hún væri læknir fyrr en þessum sex mánuðum seinna.

Það skall á þessi líka fellibylur. Lesandinn vissi að Max (litli bróðirinn) var á leið með rútu til Hennar og var með lítinn hvolp með sér, Hún vissi ekkert af því og hafði miklar áhyggjur af drengnum. Góð kona í rútunni, með lítinn mállausan dreng með sér, var góð við Max á leiðinni, gaf honum að borða og klappaði hvolpinum hans og svona. Rútan hrapaði niður í gil skömmu áður en hún kom í bæinn og nú var brjálað að gera á litla sjúkrahúsinu. Áður hafði Hann, á leið frá flugvellinum, hitt lítinn dreng, fór með honum heim þar sem móðir hans lá fárveik með nýfætt barn og svöng eldri börn allt í kring, ekkert til í kotinu, ofbeldisfullur, drykkfelldur karlinn í veiðikeppni og af illsku sinni búinn að selja pensílínið og bleiurnar sem kona hans hafði fengið á sjúkrahúsinu. Læknirinn Hann bjargaði henni en þegar eiginmaðurinn kom síðan bálvondur á sjúkrahúsið kýldi hann Hana en hún leyfði það þótt Hún væri með svarta beltið í karate. Bara til að geta látið senda vonda föðurinn í fangelsi en hann var á skilorði fyrir önnur brot, bölvað svínið.

Allir skiluðu sér úr rútunni, slasaðir eða dánir, en ekki Max, vinur hans og hvolpurinn. Strákarnir höfðu eflaust elt hræddan hundinn út í náttmyrkrið. Þrátt fyrir fellibylinn fóru Hann og Hún til að bjarga drengjunum og hundinum, eftir óskaplega erfiðar skurðaðgerðir á rútufólkinu, og tókst það. Í öllu þessu ævintýri horfðu þau reglulega áfergjulega hvort á annað, þröngar gallabuxur sýndu svoooo margt, aðdráttaraflið var geigvænlegt, hann hafði meira að segja sagt upp kærustunni fyrir sex mánuðum af því að hann hafði byrjað að elska "lauslátu gæruna" sem hann vissi ekki þá að væri læknir, hvað þá fæðingarlæknir, við þessi fyrstu næstum því skyndikynni.

Bókin endaði á því að þau ákváðu að giftast og taka að sér Max bróður Hennar, mállausa drenginn og hundinn. Taugalæknirinn efnilegi ætlaði að fórna framanum í stórborginu og flytja í krummskuðið. Ég hugsaði: Bíddu, bíddu! Hvað með föður Max litla, hálfbróður Hennar? Hann var með forræðið yfir drengnum og það gleymdist alveg að gera ráð fyrir því að hann gæti komið og tekið son sinn hvenær sem væri, ja, eftir mögulega fangelsisvist ef löggan næði honum. Annað. Dó mamma mállausa drengsins í rútuslysinu eða ætluðu þau bara að stela af henni barninu? Annað: Var nóg að gera fyrir snjallan taugaskurðlækni þarna í litla krummskuðinu þar sem virtust vera fyrir svo margir læknar? Einn þeirra var reyndar kasóléttur af tvíburum.

Æ, þótt svona bækur eigi að vera "ást, spenna með sæmilega penu en miklu kynlífsívafi" verður endirinn að ganga upp. Ljótt að skilja mann svona eftir með ótal spurningar.
Ætla nú að hella mér í Hús moskunnar, splunkunýja kilju sem lofar góðu. Svo var Liza Marklund að koma með nýja bók, eða Uppheimar, forlagið okkar hér á Skaganum. Mikið hlakka ég til að lesa hana. Svo er það bara Reykjavíkurferð um miðjan dag á morgun. Afrakstur hennar má væntanlega lesa um í Vikunni síðar. Spenna, ást, framhjáhald, ofbeldi og hvaðeina. Ég er ekki að tala um strætóferðina sjálfa, annars veit maður aldrei hvað gerist, alltaf svo gaman í strætó.