Mikið er ég hreykin af Hildu systur. Hún er tilnefnd til Samfélagsverðlaunanna hjá Fréttablaðinu fyrir störf sín í þágu barna. Hún rekur m.a. Sumarbúðirnar Ævintýraland, bestu sumarbúðir í heimi að mínu mati. Held að ég mæti bara í Þjóðmenningarhús á fimmtudaginn með þá von í brjósti að hún fái verðlaunin, hún á þau svo sannarlega skilið. Myndin er úr sumarbúðunum, Hilda og afmælisbarn dagsins.

Grafarþögn ríkti í strætó í morgun, ólíkt stuðinu sem ríkti í kringum Skúla bílstjóra en hann bauð alltaf hressilega góðan dag um leið og farþegar gengu inn. „Þér er batnað kvefið, karlinn minn?“ spurði hann kannski ef einhver hafði ekki komið í strætó nokkra daga. Sem betur fer var nýi bílstjórinn með Rás 1 á ... nema hundleiðinlegt þegar íslenskt einsönglag (síðasta lag fyrir fréttir-lag) veinaði um vagninn í smástund. Einhverjir reyndu að fleygja sér út á ferð, aðrir iðuðu í óþolskrampa. Ansi fúlt að þurfa að fara út í Mosó þegar BG og Ingibjörg voru nýbyrjuð á „Mín innsta þrá“! Vona að ég hafi ekki móðgað Ingu Jónu Þórðardóttur en samkvæmt nýjasta Nýju lífi eru íslensk einsönglög uppáhaldstónlistin hennar.

Mexíkóskt grísadótarí var í matinn í dag og samstarfsmaður minn, sem sat við borðið, kvartaði sáran undan því að hafa stillt á Bylgjuna í morgun, jákvæðnin var gjörsamlega að drepa hann og hann flýtti sér að skipta yfir á Útvarp Sögu. Við hrylltum okkur honum til samlætis. Þótt ég sé fáránlega jákvæð á ég mjög erfitt með að þola allt of mikla glaðværð/jákvæðni í útvarpi, nema hún sé ekta, ekki búin til í reykfylltum bakherbergjum af fylltum jakkafötum, eins og Hjörtur Howser kallar suma markaðskarla. Æ, þetta er vel meint hjá Bylgjunni. Ég er bara svo vond manneskja.

Á harðahlaupum niður Súkkulaðibrekkuna til að ná í fjögurvagninn til Akraness snarstoppaði bíll sem kom upp brekkuna. Ég vissi fyrst ekki hvort maðurinn undir stýri var svona hræddur við mig hlaupandi eða fullur aðdáunar, sem er líklegra, en þetta reyndist vera sjálfur Skúli, en á einkabíl. Hann er orðinn svo vanur að skutla mér að hann gat örugglega ekki annað en skutlað mér í sjoppuna við Vesturlandsveginn þar sem leið 15 kom fjórum mínútum síðar. Hefði mögulega misst af honum annars, þrátt fyrir hlaupin.

Náði að hlusta á „jákvæðnina“ á Bylgjunni á heimleiðinni og var ekki sérlega hrifin. Þetta er bara einföld algebra. Jákvæðni (Bylgjan) sinnum jákvæðni (ég) samasem neikvæðni. Mér finnst ekki neikvæðni að tala um hlutina eins og þeir eru, það er hægt að gera það á jákvæðan hátt, ekki með því að sleppa öllu því sem ekki er „skemmtilegt“. Yfirborðskennt að láta eins og allt sé í himnalagi. Jamm, þetta var nöldur dagsins.

Átti stefnumót á Skrúðgarðinum við Ástu. Hef ekki séð hana síðan í byrjun febrúar og var farin að sakna hennar. Tíminn líður bara svo hratt, jafnvel þótt maður eigi sér ekkert samkvæmislíf. Við djúsuðum kaffi og spjölluðum, Ásta bauð upp á súkkulaðiköku, þessi elska. Ásta verður í fríi næstu mánuði, sagði hún mér, þannig að það verður engin drossía á milli fyrr en í fyrsta lagi í sumar, bara strætódrossía.

Mikill áfellisdómur yfir heilbrigðiskerfinu okkar í Íslandi í dag áðan. Ótrúlegt, tveir menn, annar kornungur, létust vegna mögulegra læknamistaka. Ég hef reyndar bara góða reynslu af læknum. Eins og eldgamli heimilislæknirinn minn, Bergþór Smári, á Laugaveginum, hann var nú frábær. Þegar við erfðaprins stóðum í dyragættinni hjá honum sagði hann: „Jamm, drengurinn er greinilega með skarlatsótt.“ Það var rétt, jarðarberjatunga og hvaðeina, eitthvað sem móðirin, ekki læknismenntuð, hafði enga hugmynd um að væri einkenni.