Nýlega var sú tímamótaákvörðun tekin í himnaríki að búa til eitthvað alveg nýtt og framandi vikulega. Fyrsta áskorunin var að búa til lasagna sem húsmóðirin hefur hreinlega aldrei prófað að elda. Það gekk ... og hér kemur uppskriftin og aðferðin:

Kíkt í tvær matreiðslubækur sem báðar ráðlögðu að sjóða lasagna-plöturnar í smástund. Hringt í Nönnu Rögnvaldar. Hún sagði það bara í fínu lagi ef þetta væru þurrkaðar plötur sem þær voru. Gott að þekkja matargúrú Íslands. Facebook ekki nógu skilvirk í neyðartilfellum, enda óvíst að gúrúar sitji við tölvur sínar öllum stundum.

Þefað af nokkurra daga gömlu nautahakki. Allt reyndist í lagi þar. Athugað með annað hráefni. „Erfðaprins, sagðir þú ekki að við ættum hvítlauk?“ Pirr, pirr. Erfðaprinsinn viðurkennir að hann hafi haldið að svo stutt væri síðan keyptur var hvítlaukur að hann hafi sagt hann vera til án þess að athuga það. Tveir risastórir mínusar. Laukur var til og hafist handa við að skera hann niður. „Æ, ég skar mig í þumalputtann, nennir þú að finna plástur og klára svo að skera laukinn, hjartans erfðaprins?“ Hann vann sér inn tvo stóra plúsa. Pottur með vatni, salti og dassi af olíu (til að plöturnar festist ekki saman) settur á hellu. Níu lasagna-plötur settar ofan í hann þegar suðan kom upp. Laukurinn settur á pönnuna og síðan hakkið. Rétt munað eftir því að stilla ofninn á 180°C.

Lasagnaplöturnar veiddar upp úr eftir c.a. 2 mínútur og settar í kalt vatn skv. ráðum úr annarri matreiðslubókinni, eigi má nefnilega ofelda pasta. Dós af hökkuðum tómötum sett út í kjötið. Erfðaprinsinn snýr piparkvörninni á fullu yfir pönnunni því húsmóðirin er allt að því handlama vegna slyssins (blóð og allt undir plástrinum). Saltað með sjávarsalti, smakkað ... alveg bragðlaust. „Hvar er allt kryddið sem þú fjarlægðir fyrir jólin af því þér þótti svo mikið drasl að því?“ var gargað á erfðaprinsinn. Hann sótti plastpoka, byrjaði að tína upp úr honum og spurði: „Arabískar nætur? Chili? Fiskikrydd? Kjúklingakrydd? All Season?“ o.s.frv. þar til eitthvað nógu ítalskt kom upp úr pokanum. Kryddað var með því og líka hvítlauksblöndu. Loksins komið smá bragð. Piprað ögn meira og saltað aðeins í viðbót.
Glært ofnfast mót sótt og fyrsta laginu af kjötsósu skellt ofan í. Hugsað ... hvort átti að setja kotasæluna (lagði ekki í ostasósu svona í fyrsta sinn) fyrst eða plöturnar. Hmmm, best að setja kotasæluna.
Reynt að ná lasagnaplötunum í sundur. Nokkrar rifna við þó varlegan atganginn. Púslað yfir kotasæluna og næsti umgangur kjöts settur þar yfir. Þá kotasæla og síðast smekklega rifin lasagnabrot. Yfir allt fór svo rifinn ostur. Restinni af plötunum fleygt. Bakað í ofni í 40 mínútur eða þar til osturinn varð gullinn.
„Þetta er bara sæmilegt,“ sagði erfðaprinsinn á meðan hann gúffaði þessu í sig með áfergju. „Jæja, takk fyrir það,“ sagði húsmóðirin beisk. „Hver hrósar alltaf í hástert ristaða brauðinu með osti sem þú býrð stundum til handa okkur?“ „Ó ... jú, jú, þetta er bara fínt.“

Næst verður farið nákvæmlega eftir uppskrift og líklega fjárfest í óþurrkuðum lasagnaplötum. Mér er enn illt í þumalfingri vinstri handar en dáist að hugrekki mínu við að vaða svona út í þetta.
Annars ætti ég bara að halda mig við kökurnar, ég er fín í þeim, eða var a.m.k. í gamla daga. Það er komin kreppa, enginn matur til og þá eru það bara kökurnar, eins og við prinsessurnar vitum svo vel.

Hvað á ég svo að prófa að búa til næst?