Mikið var skælt á heimleiðinni ... ekkasog og snýtuhljóð ... Skúli er að hætta sem Skagastrætóbílstjóri og fer í Kópavoginn þar sem stelpurnar eru örgla helmingi ljótari en við Skagagellurnar. Þetta var síðasti dagurinn hans í dag, síðasti túrinn kl. 17.45 og ég rétt náði vagninum. Haffi, Hlini og einn karl af fyrrum sætukarlastoppistöðinni spjölluðum saman og vorum ákveðin í því að þetta hlyti að vera liður í því að fækka farþegum enn hraðar, ásamt 200% fargjaldahækkuninni. Skúli sagðist vera að fara í Idol-partí í kvöld, eins og venjulega. Í kvöld verður þemað SÍLD og allir mæta með eitthvað síldarkyns með sér. Fyrir viku var það ÍS. Hér í himnaríki verður það bara pasta a la erfðaprins-þema en hann er í þessum skrifuðu orðum að elda pastarétt frá grunni fyrir þreytta og aldraða móður sína, ekkert pakkadrasl.

Þegar Tommi a la uppáhaldsstrætóbílstjóri hætti akstri hefði ég þurft að panta timbur frá BYKO til að sjá hann ... og til að hitta Skúla eftir daginn í dag væri það rúntur með Kópavogsstrætó. Verð bara að láta mér nægja að hugsa hlýlega til þeirra. Þoli ekki breytingar, alveg búin að sjá það. Annars eru Kiddi, Elínborg og þessar elskur sem keyra strætó alveg frábært fólk ... það vantar ekki. Veit ekki með þennan nýja sem tekur við af Skúla, hann er óskrifað blað. Skúla verður sárt saknað. Ég bjó mér til latte í morgun að vanda og gerði einn aukalega fyrir Skúla svona í kveðjuskyni. Yfirleitt tek ég latte með út á stoppistöð til að halda mér hita og næ að klára áður en strætó kemur.

Ég gerði spennandi tilraun á öskudaginn. Söng fyrir Klöru á símanum, lag með Black Sabbath (Solitude) og fékk pínulítinn nammipoka, þurfti ekki einu sinni að klára lagið. Held samt að Klara hafi verið ánægð að hafa ekki þurft að hlusta á Gamla Nóa enn einu sinni. Bjargaði alveg miðvikudeginum. Brjóstsykurinn var reyndar viðbjóður ... Fyrirtækið keypti þessa nammipoka í kassavís til að gefa krökkum. Þegar allt var búið fengu krakkarnir sleikjóa. Enginn miði út í glugga ALLT NAMMI BÚIÐ til að kvelja blessuð börnin.

Góðu karlarnir hjá Strætó bs leiðréttu ranga strætókortið mitt og ég fékk það nýja boðsent í vinnuna í morgun. Gat því loks sýnt Skúla rétt kort seinnipartinn og djúpstæður ótti minn um að verða fleygt út á Kjalarnesi hvarf endanlega. Bjóst nú við að fá nokkra aukadaga fyrir vesenið og áfallið ... en Strætó er auðvitað að spara eins og allir. Þeir telja sig hafa sparað mikið með því að losa sig við okkur Skagamenn úr samstarfinu... Farþegum hefur fækkað um meira en helming sem er sárara en tárum tekur. Úr 50-60 manns í 7.38 ferðinni í 20-35 farþega. Svo hafa Borgnesingar óvænt verið harla óduglegir að notfæra sér ferðirnar, spælandi, þetta er svo fallegt fólk.

Strætókarlinn mætti í fullum skrúða í vinnuna mína í morgun og vakti mikla lukku. Samstarfsfólkið hélt að þetta væri strætólögga að handtaka mig fyrir að vera með rangt kort eða ósvífni á almannafæri og einn reyndi að múta "löggunni" með því að gefa honum hið djúsí helgar-DV þar sem m.a. nýlega heittrúaður poppari kvartar hissa yfir því að frúin hafi forðað sér frá honum ... Samstarfskona sagði mér sögu úr innviðum strætó ... systir hennar vann þar einu sinni. Maður nokkur kom til að sækja um vinnu sem strætóbílstjóri í Reykjavík. Hann er svartur. Hann fór í atvinnuviðtal inn á skrifstofu og kom svo fram, hristi höfuðið og dæsti: „Úps, þessi laun eru ekki fyrir svartan mann!“ Þetta vakti heilmikla lukku. Ég sagði mínum mönnum frá þessu á heimleiðinni, jamm, við gátum hlegið í gegnum tárin.

P.s. Sonur minn færði mér pasta rétt áðan, fannst ég of bissí við bloggun til að koma fram og borða með honum og sagði: „Ég setti kokkteilsósu með, dreifði henni yfir allt!“ „Ertu ekki að grínast?“ spurði ég hysterísk og þá hló kvikindið. Hann stríðir mér enn á því að þegar við faðir hans komumst að því á aðfangadagskvöld að hvorugt okkar kunni að búa til brúna sósu með Londonlambinu og bjuggum til kokkteilsósu. Borðuðum með bestu lyst, enda af kokkteilsósukynslóðinni. Það eru liðin 30 ár síðan, hann ófæddur þá en ég fæ samt ekki að gleyma þessu ... En Tagliatelle-ið er al dente og þá veit ég að ég hef kennt syninum vel! Mamma sauð alltaf spagettí eins og kartöflur í bernsku minni, eða í hálftíma!