Lífið er bara vinna þessa dagana og ef ekki væri fyrir æsispennandi strætóferðir þá gerðist harla fátt. Í morgun var þessi líka laumuhálka í Mosó þannig að Skagastrætó dreif ekki upp Háholtið. Strætó snerist bara þegar Kiddi reyndi að koma okkur upp á stoppistöð. Við drifum okkur þá út og skildum Kidda einan eftir í klúðrinu. Vanþakklátu farþegar. 
Sexan, sem byrjar núorðið daginn á Kjalarnesi, kom skömmu seinna og sama sagan þar, ekki séns að ná upp brekkuna. Nú voru góð ráð dýr.

Allt í einu birtist þessi líka krúttlegi saltbíll og bros færðist yfir andlit allra viðstaddra, nema bílstjórans á leið 15 sem hafði runnið inn á stæðið við KFC og var þar "fastur" upp við staur. Sæti saltbíllinn fór ekki þangað, enda grunaði engan að 15 kæmist hvergi. Ég studdi mig við kvensu megnið af leiðinni uppeftir og síðan sæta karla og áttaði mig á því í fyrsta sinn í vetur að grófbotna skórnir mínir (Skeetsers-eitthvað) eru hræðilegir í hálku, fínir í snjó þó. Hvar fær maður góða skó á fínu verði?

Sexan tók okkur upp í eftir að hafa komist upp nýkryddaða brekkuna og ég sýndi huggulega bílstjóranum þar jólakortið, eins og ég kalla það, (rennur út 24. des).
Hann sýndi á móti bæði djörfung og snilld í hálkunni og strætó rann bara einu sinni út af og það bara pínkupons. Álagahálkan reyndist ekki vera svo slæm í Reykjavík og ekkert mál að komast í kaffileiðangur í Bankastræti án fótbrots. Ég gat ekki stillt mig um að kyssa bílstjórann bless áður en ég rauk út og sá út undan mér að strætókarlarnir mínir urðu sótsvartir í framan. Ekki það að ég hafi látið undan einhverri skyndilöngun að kyssa bara einhvern strætóbílstjóra. Þetta var elskan hann Diddi (sjá ævisögu mína, kaflann Árin mín á DV snemma á níunda áratug síðustu aldar).

Svo var bara alveg brjálað að gera í vinnunni.

Í boldinu hefur sitt af hverju gengið á. Taylor er flutt út frá Nick, meikaði ekki að blóðmóðir barns hennar og Nicks væri erkióvinurinn Brooke. Nick leyfði henni ekki að taka soninn með, enda hefur hún ekki myndað nein tengsl við hann þar sem hann varð til úr eggi Brooke sem elskar hann - og er líka smáskotin í Nick, "barnsföður" sínum og reyndar fyrrum eiginmanni og einnig fyrrum tengdasyni.

Stefanía hefur nú komist að því að Eric og Donna eru saman á bak við hana en hún hótaði því að láta setja Storm, bróður Donnu og Brooke, í fangelsi fyrir að hafa skotið hana nema Donna léti sig hverfa. Einhver hugarfarsbreyting verður hjá henni á meðan löggan er á leiðinni að handtaka meintan tilræðismann (nú eru tvær löggur í LA) og hún segir löggukörlunum óvænt fyrir framan alla að hún vilji láta málið niður falla. Storm fær næstum taugaáfall af létti og Eric verður hissa og kannski pínuskotinn í konu sinni aftur þar sem hún sýnir óvænt að hún á sér til mannlega hlið.

Rick, sonur Brooke og Erics gamla og hálfbróðir Ridge ekki blóðskyldur þó, er farinn að gera hosur sínar grænar fyrir Taylor (með varirnar, sjá mynd) og vill styðja hana í gegnum þessa skelfilegu hluti. Ég veit ekki hvort hún er dottin í það aftur en hún hefur tekið einhverja brennivínssopa.

Ekki held ég að Brooke verði hrifin af því að Taylor, fyrrum eiginkona Ridge (sem Brooke er nú með) og mamma Tómasar og tvíburanna (Rick deitaði Phoebe, annan tvíburann, á tímabili) verði mögulega tengdadóttir hennar. En svona er bara boldið. Við ættum að taka þessa sparsemi okkur til fyrirmyndar. Ekkert verið að spandera í fleiri leikara, heldur eru þeir gömlu nýttir aftur og aftur í ný ástardrömu.

P.s. Myndin hér að ofan er reyndar ekki af Taylor, geðþekka geðlækninum með varirnar, heldur af Pete nokkrum Burns sem gengur greinilega til sama lýtalæknis.