Undanfarna daga hef ég heldur betur þurft að hugga þá samstrætófarþega mína sem fengu far með einkabílum á föstudaginn til Reykjavíkur. Þvílkur hryllingur var veðrið víst á Kjalarnesi (50m/sek í verstu hviðunum) og ekki veitti strætóvinum mínum af uppbyggjandi áfallahjálp. Ég sat sjálf veðurteppt heima eins og heigull og hét mér því að það gerðist ekki aftur. Skrapp meira að segja í nýopnaðan aftur dásamlegan Skrúðgarðinn í hádeginu eins og prinsessa. Allan daginn nagaði ég mig í handarbökin yfir því að hafa ekki dreift símanúmerinu mínu meðal strætóvina og látið fylgja með loforð um hressandi kaffi í götumáli til að drekka á leiðinni - sem er bara frábært í brjáluðu veðri. Svo gæti ég lesið upp úr nýjum jólabókum til að róa taugar bílstjórans. Koma svo ... í næsta óveðri! Ég tek það fram að Borgfirðingarnir knáu, hetjur Hafnarfjalls, hafa engin óttamerki sýnt. 
Á leiðinni upp Súkkulaðibrekkuna í morgun sagði samferðakonan að hún ætlaði sko að sitja heima í næsta svona gjörningaveðri þar sem heybaggar fuku, heilu húsþökin og næstum því glerið í búrið fyrir Moggaritstjórana (skv. dv.is).

Í gærkvöldi las ég Basil fursta, lítið hefti sem ég keypti einhvern tíma á fornsölu, ég á nokkur ævintýri með honum reyndar (ekki þetta þó sem rammstolin myndin er af). Ég var bókanörd, alin upp á Bókasafni Akraness, og eitt af því fyrsta sem ég gerði þegar ég flutti í bæinn 13 ára var að komast að því hvar fornbókasölur væru staðsettar í höfuðborginni. "Láttu ekki nokkurn mann heyra þetta," sagði ein jafnaldra mín og fljótlega fyrrverandi vinkona hneyksluð þar sem við sátum í leið 1, Gunnarsbraut-Lækjartorg þar sem ég lagði einnig drögin að því að verða strætófarþegi fyrir lífstíð. Ég fann mínar fornbókaverslanir þrátt fyrir andstreymið og með árunum varð ég svona góðkunningi fornu karlanna og boðið í kaffi bakvið. Elskurnar mínar fundu t.d. Bréf frá jörðu fyrir mig, frábæra bók eftir Mark Twain.

Vinur Basils fursta, læknir nokkur, ákvað að gera tilraun í anda My Fair Lady og reyna að breyta götudrós í hefðarstúlku, sló hana m.a. og snupraði alvarlega þegar hún reyndi af ódömuskap að fá sér vínsopa í matarboði með Basil. Basil varð ástfanginn í þessari bók - af ungri konu sem hann sá á brú en það var sko sannkölluð dama þótt hún hafi verið alein á brúnni og horft þýðingarmiklu augnaráði á Basil. Þetta augnaráð kveikti ástarneista hjá þeim báðum. Það þurfti ekki mikið til á þessum tímum - en kannski eru allt of daufu gleraugun mín dragbítur á mögulega villtar ástir. Ég sé engin heit augnaráð en það getur svo sem verið aldurinn.
Basil fórnaði ungu konunni í bókarlok fyrir starfið, vissi að grimmir óvinir hans myndu notfæra sér veikleika hans. Sam Foxtrot, aðstoðarmaður furstans, var fjarri góðu gamni, staddur í Ástralíu til að sækja arf - svo reyndist ríka frænkan ekkert vera dauð. Hvernig lifði fólk það af að hafa ekki Netið? Basil var í fínu lagi miðað við Perry Mason-bókina sem ég reyndi að lesa í haust. Hver man hvað einkaritarinn hans Perry Mason heitir? Svakalegar karlrembur voru strákarnir í gamla daga og stelpurnar annaðhvort blúndur eða dræsur. Ég er sko steinhætt að vera femínisti - svo ofboðslega hefur okkur miðað, nema kannski í launamálum og einhverju öðru smávægilegu sem skiptir ekki máli fyrst karlarnir í strætó reyna ekki að berja mig til hlýðni.

Boldið er náttúrlega átakamikið að vanda og samkvæmt því allt of litla sem ég hef séð af því hefur þetta gerst: Stefán, pabbi Brooke, Storm, Donnu og þeirrar heilögu sem dúllar nú við Thorne og ég man ekki hvað heitir, situr enn í steininum grunaður um morðtilræði (Bobby í Dallas leikur Stefán). Hann átti að hafa skotið Stefaníu. Nú hefur lögfræðingurinn Storm, sonur Stefáns og bróðir stelpnanna, viðurkennt fyrir fjölskyldu sinni að hann hafi skotið hana í þeim tilgangi að systur hans sæu að hann væri betri en föðuróbermið þeirra. Eitthvað slíkt. Ástir Donnu og Erics dafna en samt heldur Stefanía í vonina um að Eric yfirgefi hana ekki. Henni finnst þau hafa náð saman um jólin. Ridge reynir að segja henni að það sé bara væntumþykja. Svo kemur Brooke til Stefaníu og biður hana um að ljúga fyrir rétti (skamm) og segja að Stefán hafi alls ekki skotið á hana. Brooke segir Steffí ekki hver framdi næstum morðið á henni, heldur biður hana vinsamlega um þetta ef hún vilji bæta fyrir að vera völd að því að Brooke var nauðgað þarna um daginn þegar Stefanía ætlaði að láta Barnavernd Kaliforníu svipta hana forræði barnanna vegna dræsugangs Brooke. Æ, einhvern veginn svona. Hef ekkert séð til Taylor, geðlæknisins geðþekka, en síðast sýndi hún barni sínu (Brooke var óvart eggjagjafinn) lítinn sem engan áhuga og aumingja Nick þarf alltaf að halda á því. Draumur Brooke um að eignast barn með Nick rættist svona kaldhæðnislega í gegnum gamla óvininn Taylor.