Vinir eru með skemmtilegri og vinsælli sjónvarpsþáttum heims ... en að troða þeim ofan í okkur í c.a. 15. skiptið og nú á besta tíma er kannski einum of, finnst mér. Ég ætlaði að bolda með miklum tilþrifum en þá kom í ljós að búið er að flytja boldið til kl. 16.48 þegar flestir eru EKKI komnir heim úr vinnunni. Síðan koma Nágrannar og þar á eftir TVEIR þættir af Vinum. Ég er að hugsa að bíða eftir laugardagsendurtekningunni og bolda með látum þá. Vona að mér verði fyrirgefið fyrir vanræksluna. Hvers vegna er ekki manneskja á borð við mig (með vit) sem er fengin til að ákveða tímasetningar á svona mikilvægu sjónvarpsefni?
Ásta sótti mig í Krókhálsinn seinnipartinn en ég þurfti að klöngrast þangað á bomsunum ofan frá Lynghálsi yfir snjóskafla á gangstéttinni niður brekkuna, eitt óvarlegt skref og ég hefði henst út á götu og fyrir bíl. Í alvöru, það var ansi hált og einhver hafði lagt jeppa á óþægilegum stað. Greinilega sparnaður í snjómokstri. Verið að reyna að beinbrjóta okkur til að fá inn meiri komugjöld á sjúkrahúsin og ef maður borgar ekki þá hviss bang, beint í innheimtu hjá Sýslumanninum á Blönduósi ... Ásta mín var slöpp (vonandi ekkert smitandi) en hún kom okkur þó heilum á húfi heim, þáði ekki einu sinni kaffi í himnaríki, dreif sig bara beint heim í verkjatöflurússssss. Vona að hún verði orðin hress í fyrramálið, annars er það bara 840 kall + 840 kall heim úr örmjóum sjóðum himnaríkis.
Hitti sjálfan Sveppa í matsalnum í hádeginu. Ég bloggaði um það um daginn að hann myndi örugglega ekki eftir mér síðan ég tók viðtal við 70 mínútna-strákana svo til óþekkta en svo var nú aldeilis ekki. Hann kyssti mig bak og fyrir, eða hefði gert ef ég hefði setið á þægilegri stað til að athafna sig. Þeir Auddi voru að taka upp þáttinn sinn sem er sýndur á föstudagskvöldum, svona 70 mínútur fyrir aldraða, held ég. Best að horfa á föstudaginn. Sá bara örlítinn hluta af síðasta þætti og er því ekki dómbær.
Heitavatnslaust var í himnaríki við heimkomu og ég hef sjaldan þráð jafnheitt að komast í bað einmitt þá, vatnið kom kl. 18 en þá hafði ég ákveðið í illsku minni að fara aldrei framar í bað. Maður lætur ekki endalaust vaða yfir sig.
Heilmikið er talað um hvalveiðar núna. Ég er orðin svo leið á því að önnur lönd reyni að stjórna okkur á allan máta (helvítis Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn) að ég varð fúl þegar Svíar, sem framleiða vopn til að drepa fólk, skyldu reyna að setja okkur stólinn fyrir dyrnar í hvalveiðimálum. Auðvitað á að vernda dýr í útrýmingarhættu en mér finnst Keikókrúttmolaheilkennið úr Kananum, sem einmitt myrðir manneskjur og kallar það stríð nú um þessar mundir, orðið svolítið þreytt, sérstaklega þegar þessi matur er ekki í útrýmingarhættu. Ef búið er að opna markaði fyrir sölu á hvalkjöti, eins og talað er um, og við fáum einhvern pening inn í landið verðum við þá ekki að nýta auðlindir okkar? Svona á meðan við getum. Nú hafa risið upp mjög fyndin samtök (við hlógum fyrst að Greenpeace, var það ekki) sem líkja fiskunum í hafinu við sæta kettlinga sem ætti alls ekki að myrða eins og gert hefur verið. (sjá sjokkerandi mynd af morðingja) Hvenær ætli málflutningur þeirra nái eyrum alheimsins? Ja, þar sem erfðaprinsinn hefur ekki enn gert mig að ömmu enda ég líklega á því að ættleiða nokkra þorskskettlinga.
Þetta er kannski ekki þaulhugsað hjá mér, ég gæti verið búin að skipta um skoðun á morgun, en ég er í uppreisnarskapi nákvæmlega núna og er þar að auki með kreppukvíða. Þvílík aðför að heimilunum í landinu, sjúklingum, gamla fólkinu, geðfötluðum ... yfir 14.000 manns atvinnulausir um næstu mánaðamót. Ekki samt alveg réttar tölur þar sem svo margir hafa farið í skóla vegna atvinnuleysis og teljast þar af leiðandi ekki með. Held ég.
Annars bara allt í sómanum!
Blogg
Skrítin forgangsröðun og kreppukvíði
20:16 › 29. janúar 2009
ATHUGIÐ Ritstjórn DV áskilur sér rétt til að eyða ærumeiðandi ummælum.




















Ótti er sterk tilfinning, lamandi og óþægileg. Flestir sem finna fyrir ótta reyna að losna við tilfinninguna sem fyrst. Ótti hefur, eins og aðrar tilfinningar, áhrif á viðbrögð okkar, hegðun ... 
