Hvort sem Gordon Brown skellti á okkur hryðjuverkalögum með réttu eða röngu þá hefur okkur tekist að hefna þess á dásamlegan hátt. Með því að senda fullan gám af lopapeysum til breskra eldri borgara sem margir hverjir gætu króknað úr kulda í vetur. Þetta sýnir líka bresku þjóðinni að íslenskur almenningur hefur ekkert að gera með þá glæpsamlegu bankastarfsemi sem setti allt í uppnám í landi þeirra, eins og hér og víðar.

Mér er afar hlýtt til Breta, ég bjó í London í 51 viku árið 1976. Var kornung og sæt, 18 ára, au pair hjá íslenskum hjónum. Þar sem ríkti þorskastríð milli þjóðanna sagði mamma mér við brottför að þykjast vera frá Finnlandi, alls ekki íslensk. Ég hlýddi auðvitað ekki. Græddi líklega á því að vera í London en ekki Hull eða Grimsby en alls staðar mætti mér kurteisi og vinsemd ... þrátt fyrir stríðið.

Flott hjá Heimi og Kolbrúnu að fá þessa hugmynd og flott hjá íslensku þjóðinni að bregðast svona hratt og vel við. Það er skítkalt í Bretlandi yfir vetrartímann. Herbergið mitt í 57 Park Drive, Acton Town, var óupphitað, nema uppi á vegg var rafmagnsofn sem rándýrt var að nota. Suma morgna komst ég ekki á fætur nema sá sem vakti mig togaði í snúruna til að kveikja á ofninum. Fimm mínútum síðar gat ég skriðið undan íslensku dúnsænginni með hlýja teppinu ofan á. Undir sænginni hafði ég verið klædd þykkum náttfötum og lopapeysu að auki og með lopasokka á fótum. Alveg nístandi kalt. Skiljanlegt að fólk geti dáið úr kulda þarna úti þegar kemur kuldakast. Hér á landi, á þessu kalda skeri, eru húsin byggð í samræmi við veðurfarið og auk þess höfum við ódýrari kosti til að hita híbýli okkar. Svo skall á eitt heitasta sumar í manna minnum og þurfti meira að segja að spara vatn. Þrjátíu stiga hiti upp á hvern dag, lengi, lengi.

Í hinum herbergjunum þarna í Park Drive voru þó einhvers konar miðstöðvarofnar sem biluðu ef þvottur var settur á þá. Það gleymdist að segja mér að ekkert mætti fara á þá og kallað var á viðgerðamann vordag nokkurn. Rosalega kom það sér vel af því að nokkrum mínútum áður hafði skrímsli flogið inn í eldhúsið. Ég kom skelfingu lostin til dyra og sagði "bee og help", hvort hann gæti hjálpað mér að losna við kvikindið. Þetta reyndist vera geitungadrottning í verulega úfnu skapi. Ég hafði aldrei séð svona fljúgandi árásarvél áður. Þrátt fyrir opinn glugga, opnar eldhúsdyr út í bakgarðinn og risastórt Daily Telegraph kom viðgerðamaðurinn knái, hetjan mín, nokkrum sinnum hlaupandi fram í stofu og lokaði dyrunum á eftir sér (tvennar dyr á eldhúsinu). Loks tókst þetta og einnig að gera við miðstöðina í húsinu. (Myndin er frá Acton-hverfinu, stolin af Netinu, og bjó ég í svipaðri húsaröð.)
 
Ég var einstaklega þakklát, alveg til 1995, yfir því að geitungar fyrirfyndust ekki á Íslandi. Svo komu helvítin með látum, fyrst hunangsflugurnar og svo geitungarnir. Tala ekki sem skordýrafræðingur, heldur þáverandi íbúi í Vesturbæ Reykjavíkur með reynslu.

Þegar erfðaprinsinn fór t.d. úr Austurbæjarskóla í Vesturbæjarskóla þurfti að skrá hann og á leiðinni stakk geðillur geitungur hann í hálsinn og festist síðan í hárinu á mér á eftir. Ég skildi ekkert í suðinu sem ég heyrði alltaf en tryllingslega hugrökk kona losaði mig við vágestinn. Hef hugsað hlýlega til hennar í 20 ár.