Var svo stálheppin að fá far heim seinnipartinn. Við mættum strætó í göngunum á suðurleið tíu mínútum EFTIR að hann hefði átt að vera að leggja af stað frá Mosfellsbæ upp á Skaga.Leiðakerfinu verður breytt á mánudaginn. Góða konan hjá Strætó bs sendi mér póst um það í dag. Mjög góðar breytingar, held ég, og þeir sem vinna til kl. 18 þurfa ekki að komast í Mosó á 20 mínútum sem tekst bara með leigubíl því nú leggur vagninn af stað 18.45, á gamla tímanum. Svo verður Skaginn settur í gjaldsvæði 2 (tvöfalt gjald), Borgarnes í gjaldsvæði 3 og allir sáttari og hætta við að hætta að taka strætó. Það er a.m.k. heitasta ósk mín núna, fyrir utan frið á Gaza og nýja ríkisstjórn.

Vinnudagurinn var skemmtilegur að vanda en ég fékk þó smásjokk þegar sjóntruflanir gerðu vart við sig um þrjúleytið og nýbúið að breyta íslenska heilbrigðiskerfinu í okurbúllu. Í stað þess að hringja á sjúkrabíl (5-10 þús?) og fara á bráðamóttöku (3-5 þús?) og vera svo lögð inn (6 þús) hélt ég ró minni og las áfram síðupróförk að blaðinu sem var á leið í prentsmiðju. Skrýtið að sjá suma stafina hverfa inn í depla og þegar þeir urðu skýrari skömmu síðar var allt á jaðri sjónsviðsins á hreyfingu. Hmmm, vöðvabólga, hugsaði ég greindarlega og reyndi að nudda á mér háls og axlir ... og sjá ... ég sá eftir smástund! Á heimleiðinni spurði ég vinkonu mína hvort hún hefði upplifað svona. Jú, og það var vegna vöðvabólgu. Hún bætti því reyndar við að hún greindi öll einkenni mögulegra sjúkdóma sinna sem vöðvabólgu. Það hefði sparað bæði henni og gamla heilbrigðiskerfinu stórfé.

Mér er boðið í kvennapartí annað kvöld. Ég var ekki alveg viss í fyrstu hvort ég vildi fara vegna reynslu minnar af kvennapartíi fyrir 20 árum þegar ég gerði óvart allt vitlaust, bláedrú. Eitthvað var verið að tala um daður og ég sló því fram að ég væri svo feimin að eðlisfari að ég þyrði bara að daðra við eiginmenn vinkvenna minna. Dauðaþögn skall á. Konurnar, allar ókunnugar nema sú sem bauð mér, fengu sjokk og gripu verndandi um giftingarhringa sína. Þar sem maður á ekki að útskýra sig allt of mikið, bara hlakka til að hitta vinkonurnar og segja þeim þetta, þá tókst mér að telja þeim trú um að ég hefði verið að grínast. Síðan hef ég ekki farið í kvennapartí nema til Hildu systur þegar hún varð fertug og Land og synir léku nokkur lög. Davíð Hildusonur hafði hringt á Popptiví nokkrum dögum áður og vælt um aldraða móður og afmæli (18. des) og viti menn, kom ekki ferskt strákakjöt hlaupandi upp stigana um miðbik kvölds og gerði allt vitlaust. Þar sem Hilda þekkir bara teprur var ekkert klipið eða strokið, enda er slíkt ekkert annað en kolólögleg ástreitni.

Ari, maðurinn hennar Önnu vinkonu, tekur því alltaf rosalega vel þegar ég spyr á hverju ári: „Ari minn, elskar þú mig ekki enn?“ Hann segir alltaf já og þá er daðrið frá það árið. Hann er einn þessarra eiginmanna vinkvenna minna sem ég hef miskunnarlaust fengið lánaðan í gegnum árin til margvíslegra nota. Hann flutti m.a. búslóð mína frá Hávallagötu að Hringbraut og þar beið Anna konan hans, ásamt fleirum til að taka á móti dótinu. Svo þegar ég flutti þaðan 18 árum seinna þá fékk ég bara flutningafyrirtæki í djobbið og borgaði 100 þúsund kall fyrir. Skrýtið að sjá fullorðna menn gráta þegar þeir sáu um hundruð bókakassa og brosa svo gegnum tárin þegar fimm fimmtán ára strákar biðu Akranessmegin til að bera kassana upp á 3 og 1/2 hæð.

Mikið rosalega var gaman að horfa á Loga á Stöð 2 í kvöld. Hann var með þátt tileinkaðan níunda áratug síðustu aldar ... heheheh, EITÍS! Spjallaði m.a. við Jón Gústafsson og Önnu Margréti fegurðardrottningu, ekki þulu. Rosalega var sú kona fyndin og skemmtileg í sjónvarpinu. Hef séð örfáa þætti með Loga en alltaf skemmt mér jafnvel yfir þeim, hann er afslappaður og það skilar sér. En tískan á þessu tímabili, kræst!!! Sjá mynd af okkur erfðaprinsi frá 1986, digitalmynd tekin af ljósmynd. Ég var ekki svo slæm, nema kannski þegar ég fór á böll, ég er svo heppin að mig klæðir hræðilega að vera með herðapúða, ekki nógu hálslöng og sitthvað fleira sem hæfir ekki á siðprúðu bloggi (hér segjum við ekki brjóst). Svo hlakka ég mikið til að sjá íslenska Idolið. Gott hjá þeim að taka pásu frá því um tíma, nú ríkir bara tilhlökkun í himnaríki*. (*Himnaríki er ekki kristilegt nafn á kristilegu heimili, heldur lýsandi fyrir útsýnið) Líst vel á dómarana og elska alltaf Simma og Jóa. Þeir eru yndislegir. Tók viðtal við þá fyrir Vikuna þegar þeir voru með 70 mínútur og eiginlega ekkert frægir. Sveppi fékk að fylgja með í smáramma, enn minna frægur. Það átti sko eftir að breytast. Ég vek mikla aðdáun vina minna þegar Simmi og Jói heilsa mér á götu en ég held að Sveppi muni ekkert eftir mér.

Ég ætla bara að skella mér í kvennapartíið sem hefst á sekúndunni kl. 17.17 á morgun. Líst vel á gestgjafann og lýsingar hans (hennar) á hinum gestunum. Best að halda gríninu í lágmarki til að verða ekki misskilin.