Ég er dauðhrædd við breytingarnar í heilbrigðiskerfinu og veit að verri þjónusta og hækkun á gjöldum á eftir að bitna illilega á sjúklingum. Þeir sem vit hafa á málum og hafa mótmælt fá á sig að „það megi bara aldrei breyta einu eða neinu í heilbrigðiskerfinu, þá verði allt vitlaust.“ Það er ekki rétt, þegar góðar breytingar eru gerðar lætur fólk heyra í sér. Snjallt að setja risaeðlustimpilinn á það heilbrigðisstarfsfólk sem mótmælir þessu og gefa í skyn að það hugsi bara um eigin hag ... en ég held að almenningur sjái í gegnum þetta. Vona það. Skyldi þessu verða breytt aftur þegar fólk byrjar að deyja vegna lélegri þjónustu og hefur ekki efni á því að leita læknis? Móðir samstarfskonu minnar þarf að fara einu sinni á ári í ristilspeglun, einhverra hluta vegna. Slíkt er ekki lengur gert á sjúkrahúsunum, heldur á einkaklínik og kostar 20 þúsund krónur. Já, það er aldeilis seilst í vasa sjúklinga, akkúrat þeirra sem hafa margir, veikinda sinna vegna, ekki tök á því að vera úti á vinnumarkaðnum.
Breytingarnar minna á vissan hátt á nýja strætókerfið hér á Skaganum að því leyti að gjöld hafa snarhækkað og þjónustan minnkað ... nema við farþegar deyjum svo sem ekkert úr því ... ja, nema það slái illilega að okkur þegar við bíðum og bíðum á stoppistöðvum eftir allt of seinum vögnum. Urrrrr

Þegar Steingerður skutlaði mér í Mosó eftir dýrlegan kvöldverð í gærkvöldi var klukkan alveg að verða 20.45-brottför. Strætó kom ekki fyrr en 20 mínútum seinna og við skulfum úr kulda á stoppistöðinni í Háholti sem einhverjum asnanum hafði dottið í hug að skemma. Búið er að brjóta helming glersins en við hnöppuðum okkur saman í hornið þar sem enn var oggupínuponsuskjól. Á myndinni sést bara gamla skýlið hinum megin við götuna en þar bíður fólkið sem er á leið til Reykjavíkur, svolítið öfugsnúið og ruglandi fyrir nýja farþega þar sem stefnan er ekki rétt. Snjallir strætóbílstjórar beygja bara og redda okkur rétta leið. Hitt biðskýlið er allt úr gleri og heldur hvorki vatni né vindi ... sérstaklega ekki eftir skemmdarverkin.

Spjallaði við bráðskemmtilega konu frá Borgarnesi á meðan við biðum og fannst frábært að geta kennt henni á áætlun strætó. Hún var mætt allt of snemma og bjóst við að vagninn færi kl. 20.20, hafði misskilið tímatöfluna algjörlega. Kunningi hennar frá Borgarnesi ætlaði að fara að taka alltaf strætó á milli en eftir að hafa lent í miklum seinkunum fyrstu dagana tók hann sig til með nokkrum öðrum og fer nú með einkabíl. Þegar munar svona litlu á verði er kannski skiljanlegt að fólk kjósi þetta frekar. EN það á að breyta kerfinu, koma í veg fyrir þessar seinkanir, kannski hittum við Borgfirðinga bara við göngin þar sem þeir koma upp í aðalvagninn og þannig ætti að vera hægt að halda áætlun. Svo færi aukavagninn á Skagann með þá farþega sem ætla þangað. Konan sagði að margt gott væri við að fá strætó. Áður var fyrsta rútuferð frá Borgarnesi kl. 9.30 á morgnana og síðasta frá Reykjavík um kvöldmatarleytið. Síðasta strætóferð til Borgarness frá Mosó er nú kl. 22.45. Sem er bara snilld og fargjaldið nokkrum hundraðköllum ódýrara en með rútu. Það má ekki bara velta sér upp úr þessu neikvæða. Svo ætla ég að trúa því að laun í landinu hækki til samræmis við þessar hækkanir (og verðtrygginguna) sem hafa dunið á okkur undanfarið og fara svo illa með heimilin. Yrði persónulega voða sátt við 200% launahækkuní stíl við hækkunina á fargjaldinu.

Lævísin í Donnu á sér engin takmörk. Minnir óþægilega á laumulega einkavæðinguna í íslenska heilbrigðiskerfinu. Hún platar Phoebe litlu til að taka brúðhjónasvítuna á leigu svo að þau Rick geti átt ljúfar stundir saman (án kynlífs). Þegar hún veit að þau eru komin þangað lætur hún senda staðfestingu með SMS til Ridge (pabba Phoebe) um svítuna. Nú hlýtur Ridge að kýla Rick í klessu með þeim afleiðingum að Brooke brjálist og hætti við að giftast Ridge. Brooke og Nick ná þá saman aftur og kannski Ridge og Taylor líka (þau voru gift í áratugi og eiga saman Tómas og tvíburana Phoebe og Steffí) en Taylor var reyndar að enda við að trúlofast Nick. Donna, sem er systir Brooke, hefur lagt á ráðin með Jackie, mömmu Nicks, og þær hljóta að verða ánægðar með þessi málalok. Við vitum auðvitað öll að aðrir hafa alltaf meira vit á ástamálum okkar.
Nick og Taylor tala um barneignir. Nick segir að barnið eigi að fá að vita að foreldrar þess verði alltaf saman. Hann er svolítið gamaldags að sögn, vill helst giftast Taylor strax svo að þau verði gift áður en þau reyna að geta barn. Ef þau væru á Íslandi vissu þau að "kerlingar" um fertugt eru löngu komnar úr barneign, þannig er litið á það hér með þeim afleiðingum að kerlingarnar verða margar óvart óléttar ...
Rick og Phoebe eru næstum nakin, eða í hvítum baðsloppum, og kela á fullu. Ridge (pabbi Phoebe, tilvonandi stjúpi Ricks og hálfbróðir hans, ekki blóðskyldur) læðist inn í svítuna. Hann sér keliríið, missir stjórn á sér og kýlir Rick til blóðs. Svo kemur í ljós að þau voru bara á sundfötunum, nýkomin úr heita pottinum á svölunum. Brooke tryllist þegar hún sér son sinn næstum í roti. Unga fólkið þýtur út úr svítunni og út á götu, foreldrar þeirra rífast. Brooke efast um að þau geti orðið fjölskylda úr þessu. Hvernig á hún að geta treyst Ridge. Hann horfir bara á 28 ára fráskilinn mann (28) og unglingsdóttur sína (18) en Brooke slítur sambandinu. Þau sem ætluðu að giftast (í fimmta skiptið?) daginn eftir. Brooke skilar hringnum en Ridge trúir ekki eigin augum eða eyrum.
Jamm, þetta virðist vera að ganga upp hjá Donnu og Jackie. Það eina sem gæti hindrað þær er samband Nicks og Taylor sem eftir eldheitan ástaleik tala um vonandi hressar sæðisfrumur. Nick langar eðlilega í son en Taylor bendir á að þetta gæti hugsanlega orðið stelpa ... onei ... varla, heldur Nick.
Phoebe hleypur sjokkeruð um alla Ástralíu og fallegt umhverfið nýtur sín vel, ýmis minnismerki, fallegir garðar og kannski kengúrur ef vel er gáð. Rick eltir hana, ber að ofan og mjög sexí. Hann nær henni og segir að þetta séu ekki endalokin, þau elski hvort annað og svona.