Flóttakonurnar frá Palestínu/Írak koma aðfaranótt þriðjudagsins og ríkir
mikil tilhlökkun hjá okkur stuðningsfólkinu. Ætlum þó að gæta þess að kæfa þær
ekki í gæsku. Þetta eru ágætlega menntaðar konur, sumar háskólagengnar, en áður
en viðskiptabannið skall á í Írak 1991 var menntunarstigið í Bagdad með því
betra í heiminum, skilst mér. Því hefur hrakað en er samt gott miðað við
aðstæður. Eftir að Saddam Hussein var steypt af stóli, en hann sýndi flóttafólki
frá Palestínu góðvild, hafa aðstæður þess breyst mjög svo til hins verra og
þeim er ekki vært lengur í Írak. Nágrannalöndin eru yfirfull af flóttamönnum og
vilja ekki taka við fleirum þannig að nú úr vöndu er að ráða! Ég fékk að heyra
um daginn að sumum þætti grunsamlegt hvers vegna enginn vildi þessa flóttamenn,
hvað væri að þeim ... vona að þetta svari því aðeins.

Mæðurnar hlakka til að koma og eru mjög áhugasamar um Ísland, finnst
líka frábært að koma á minni stað eins og Akranes. Áhugamál barnanna þeirra eru
eins og annarra barna; fótbolti, sund, hjólreiðar, leikir ... og þau hafa líka
mikinn áhuga á því að mennta sig. Held að sýn margra sjálfboðaliða hafi breyst
eftir Rauða kross-fundina undanfarið. „Þetta fólk“ er ekki svo ólíkt okkur en einhverjir
hafa talað um að ómögulegt hljóti að vera fyrir það að geta aðlagast.

Samstarfskona mín hefur ferðast mikið um Miðausturlönd. Hún hitti eitt
sinn flóttamann frá Palestínu í flóttamannabúðum í Sýrlandi, minnir mig. Honum
fannst frábært að hitta manneskju frá Íslandi og spurði hana með samúð í
röddinni: „Er það virkilega rétt að Íslendingar eigi við mikið drykkjuvandamál
að stríða?“ Konan hafði ógurlega gaman af þessu og fannst þetta í raun alveg
einstakt.

Kíkti í íbúð minnar konu í gærkvöldi og það styttist óðum í að þetta verði
mannsæmandi. Ég fann hvítar gardínur til að nota í beran baðgluggann og mamma
hennar Ingu ætlar að laga þær aðeins svo hægt verði að koma þeim á stöngina. Komnir
eru diskar, glös, hnífapör, panna og grunnurinn í eldhúsið og meira að segja
notuð en fínasta tölva sem Verslunarskólinn gaf. Hvílíkur munur að koma úr
viðbjóðslegum tjaldbúðum á gott heimili. Habitat gaf líka rúmteppi og fleira sem
kemur á mánudaginn. Í bókabunkanum sem ég labbaði með yfir um daginn var
reyndar engin Fyrsta orðabók barnsins,
eins og ég hélt, hef líklega verið búin að gefa hana eða hún er enn vel falinn í
bókakosti himnaríkis. Það hefði verið afar hentugt fyrir fjölskylduna að geta
lært íslensku af henni og það auðveldar líka öll samskipti. Á sunnudaginn verða
rúmin sett saman þótt okkur Ingu hafi tekist að skella löppunum undir rúm strákanna
í gærkvöldi. Svo kemur þetta bara smátt og smátt, myndir á veggina, hillur í
barnaherbergið og slíkt. Finnst ekki ólíklegt að flóttakonunum eigi þó eftir að
finnast heimilin eins og flottustu hallir, svona miðað við fyrri aðstæður.

Þegar var verið að flytja dótið í íbúðirnar átta vantaði nokkrar hraustar
hendur til þess. Pólsk kona sem er í verkefninu hringdi í fimm til sex landa sína
sem komu allir hlaupandi og með þeirra hjálp tókst þetta og á stuttum tíma. Fólk
er ótrúlega hjálpsamt. Ég verð þó að segja að ég dáist innilega að Rauða
krossinum fyrir það hvernig hefur verið staðið að þessu verkefni, það hefur
verið klikkað að gera undanfarna daga við að púsla hlutum saman en allt hefur
gengið upp og án efa verður allt tilbúið þegar þessar elskur koma aðfaranótt
þriðjudagsins. Krakkarnir mínir eru ekkert smá sætir ... við fengum að sjá
myndir á síðasta fundi. Miðbarnið mitt verður sex ára daginn eftir komuna. Nú
er ég orðin fimmtug og má því ammast svolítið fyrst sonurinn hefur ekki fjölgað
mannkyninu, enda sagði ég alltaf við hann að ég væri of ung og óþroskuð til að
verða amma. Núna síðustu vikurnar hefur mér fleygt fram, ótrúlegt hvað tölustafir geta áorkað miklu.

Jæja, þarf að fara að rjúka ... nú er klósettburstaafhending í íbúðirnar átta fram undan og eflaust sitthvað fleira. Þetta er bara gaman.