Dagurinn hélt bara áfram að vera góður.  Klara
á símanum bauð Mosó-skutl kl. 17 og innan skammst stóð ég að
stoppistöðinni í Mosó og beið eftir Skúla ... í klikkuðu roki. Háholtið
er á sérstöku (ó)veðurbelti, ég er löngu búin að uppgötva þennan
vindstreng sem liggur eftir því þrátt fyrir sjúklega gott veður annars
staðar í bæjarfélaginu. En hva, íslenskt eðalkvendi lætur ekki smá rok
slá sig út af laginu. Rétt fyrir kl. hálfsex var bankað í skýlið. Fyrir
utan og aftan stóð maður af sætukarlastoppistöðinni og bauð mér far.
Konan hans hafði átt erindi til höfuðborgarinnar og gat ekki hugsað sér
að láta karlinn sinn taka strætó heim þar sem hún var á ferðinni. Góð
kona. Skemmtileg heimferð og mikið spjallað. Þegar við rúlluðum út úr
göngunum norðanmegin giskuðum við á að strætó væri nákvæmlega þá að
leggja af stað frá Háholtinu en Skagastrætó þarf að bíða eftir leið 15
sem er stundum sein á þessum tíma. Staðan eftir daginn er 1:1. Leið 15
beið nefnilega eftir okkur í morgun. Svona sér lífið nú um að viðhalda
jafnvægi og réttlæti.

Ég er að lesa nýja bók núna,
Petite Anglaise, sem fjallar um breskan kvenkynsbloggara í París. Hún
bloggar undir dulnefninu Petite Anglaise og segir opinskátt frá lífi
sínu, frá froskinum (sambýlismanninum), körtunni (barninu),
eldheitu ástarsambandi við landa sinn, leiðindin í vinnunni og fleira
og fleira. Bókin er skrifuð á hefðbundin hátt, ekki eins og blogg. Ég
er ekki komin langt í henni en strax búin að ákveða að skrifa sjálf
einstaklega opinskátt um eldheitt ástarsamband sem ég ætla að koma mér
fljótlega í (tillögur óskast), æsispennandi strætóferðirnar eins og þær
eru í raun og hætta að draga nokkuð undan, breyta yfir í dulnefnið
Skagaskvísa og nú verður meira stuð í bloggheimum.

Bold:
Mamma Stefaníu komin til hennar og biður um fyrirgefningu. Henni finnst
ömurlegt að hafa ekki tekið þátt í lífi dótturinnar sl. 30 ár og fengið
að njóta barnabarnanna, barnabarnabarnanna og barnabarnabarnabarnanna,
held ég. Stefanía ætlar að horfa fram á veginn, vill ekki sjá að eiga í
sambandi við móður sína sem varði hana ekki fyrir vonda pabbanum. Móðir
hennar grátbiður hana en Stefanía segir henni að yfirgefa svæðið. Pam,
systir Stefaníu, styður bugaða móður þeirra á brott. „Það er of seint,“ segir Stefanía skömmu seinna við Feliciu, dóttur sína.

Taylor geðlæknir er búin að rugla Nick
í ríminu og hann hugsar allt í einu voða mikið um sálarflækjurnar sem
virðast hrjá hann og hann hafði ekki áður fundið fyrir. „I love
therapy,“ segir hann og heimtar að þriðji tíminn fari fram á þilfari
báts hans með bjór í annarri og kjúklingavængi í hinni. Taylor þarf nú
að fara að passa sig, persónutöfrar Nicks eru farnir að hafa áhrif á
hana og hún sem er nýfarin að sofa hjá ekklinum Thorne.

P.s. Myndskreytingarnar í færslunni
tengjast m.a. ferðinni á Kjalarnesið í gær þar sem labrador-hvolparnir
voru heimsóttir. Myndin úr Háholti, 270 Mosó, sýnir strætóskýlin sem
spila svo stóra rullu í lífi mínu. Það græna vinstra megin er fyrir
farþega til Reykjavíkur, það ósýnilega úr glerinu hægra megin er fyrir
farþega til Akraness. Við förum út hægra megin á morgnana, hlaupum yfir
götuna og náum leið 15 í bæinn hjá því græna. Svo er hérna mynd af Ylfu
Ósk Úlfarsdóttur sem bíður spennt eftir harðfiski. Hún er kannski
hvolpafull og þarf mögulega að borða fyrir níu.