Ósköp ljúf strætóferð með Skúla í næstum fullum vagni í morgun og enginn
geitungur kom inn í leið 15 í Mosó þar sem Haraldur ljósmyndari sat undir stýri
(brosmildi bílstjórinn). Í leið 18 var líka allt eins og venjulega, nema
kannski fleiri farþegar en vanalega. Mér tókst með naumindum að varna því að
eldri maður með strætósvip (skeifu) settist hjá mér því beint fyrir aftan hann
var Elín. Hún hlammaði sér hjá mér og sagði mér af frábærri bláberjatínsluferð sem
þau Daði fóru í um helgina. Við vorum glaðar yfir því að enginn geitungur væri
í vagninum því að nú vantaði útlendinginn morðóða, sem myrti kvikindið um
daginn. Ég stakk upp á því að þeir væru allir dauðir en það var ekki samþykkt.
Elín vinnur sem klinka (aðstoðarstúlka tannlæknis) og sagði mér að gluggarnir á
tannlæknastofunni hefðu þurft að vera lokaðir allan síðasta föstudag vegna
geitungaráps. Ekki fann ég fyrir að hún hefði mögulega samúð með sjúklingunum,
hún sagði að klinkan myndi sturlast sem væri miður gott.

Saman fylgdumst
við Elín með aumingja fólkinu sem fór út við Vesturlandsveginn og átti fyrir „fótum“
að feta sig niður skaðræðisbrekkuna/vegkantinn en þar sem Sigurður Mikael var
óhaltur þegar ég sá hann næst í vinnunni hefur a.m.k. honum tekist að komast þetta án þess að slasa sig.

Vildi óska þess að strætó færi nokkrum metrum lengra í stað þess
að stoppa þar sem kanturinn er hæstur og fer þess vegna sjálf í Ártún og þaðan
með leið 18 í Hálsaskóg. Þögul mótmæli. Eyði sætisáklæði og dýrri olíu fyrir
Strætó bs á meðan þetta er ekki lagað. Tröppur ... eða færsla á stoppistöð
talsvert vestar, takk.

Afar tilfinningakúgandi bréf barst öllum í vinnunni þar sem okkur var
tjáð að ansi hreint sæt tveggja ára kisa ætti að fara í kattahimnaríkið kl.
14.30 í dag nema einhver hjartahlýr starfsmaður tæki hana að sér. Ég fann
hvernig stállæsingin í kringum hjartað, sú sem ég nota grimmt til að lenda ekki
í ástarsorg, herptist hratt saman og tvílæstist með hraði. Gat þó ekki stillt
mig um að klappa snúllunni, enda trúði ég ekki á þessi sviplegu örlög. Einhver
ráðlagði tölvumanninum, þeim sem sendi kúgunarmeilið, að prófa að fara í
Kattholt með kisuna. Hann tók viðkomandi á orðinu ... og viti menn! Þar sem
hann stóð við afgreiðsluborðið og bar sig illa klappaði kona/engill á öxlina á
honum og sagði: „Ég er að leita mér að kisu, ég skal taka þessa!“ Okkar maður
brast næstum í grát af gleði og afhenti konunni köttinn. Þessi „okkar maður“ er
nýkominn með slæmt kattaofnæmi og varð að gefa heimilisköttinn heittelskaða.

Hingað í himnaríki komu í gær yndisleg hjón með barnahjól og sitthvað fleira handa nýja Skagafólkinu okkar. Maðurinn er með kattaofnæmi, eins og fleiri, en fékk engan frið fyrir Tomma. (sjá mynd) Kettir eru mannþekkjarar og láta ekki smámuni eins og fólk á flótta hafa áhrif á ástarjátningar sínar. Maðurinn er víst með meira ofnæmi fyrir hundum og hundar sækja því enn meira í hann. Hahahha. Bestu þakkir, frábæra fólk. Ég fer með þetta allt í Rauða krossinn í kvöld og eiga flottu unglingafötin án efa eftir að vekja lukku og bara allt saman. Svo kom kona af Skaganum með barnastól til að setja á hjól, alveg frábært, segið svo að blogg sé ekki góður miðill.

BOLD: Stefanía er á leiðinni til mömmu sinnar, ætlar að „feisa“ hana eftir 30 ára þögn
og beiskju. Pabbi Stefaníu barði hana með belti í æsku og mamman varði hana ekki, frekar hið gagnstæða.
Þegar Eric frétti þetta heimtaði hann að koma með frúnni sinni og sagðist elska
hana. Fyrst var hann reiður en þegar Taylor, geðþekki geðlæknirinn, var búin að
segja honum að Stefanía gerði þetta til að komast til botns í því hvers vegna
hún væri svona stjórnsöm, róaðist hann. Held að fátt annað hafi gerst í
þættinum.