Inga hringdi áðan og bað mig um að fylgja Línu
og börnum yfir í Rauða kross-húsið á fund. Lína var nú bara farin á
fundinn þegar ég kom heim til hennar, hafði bjargað sér þangað sjálf,
dugnaðarforkurinn, enda vissi hún ekki að því að ég ætlaði að koma.
Hitti á leiðinni hóp af þvílíkt krúttlegum og yndislegum Skagakrökkum
sem ég smellti mynd af. Þar var m.a. elskan hann Jón Yngvi, sonur
bloggvinkonunnar Flórens (sem er sveitamærin Sigrún), þeirrar sem
bjargaði mér á Skagaslysó þegar ég datt í Ógæfumölinni forðum og fékk
stórt gat á hnéð. Síðan er hún bara „Flórens“ í mínum huga, enda
hjúkka. Spjallaði aðeins við kennara barnanna sem var líklega með þau í
vettvangsferð. Þau höfðu stoppað til að klappa pínulitlum smáhundi sem
var í gönguferð með eiganda sínum sem kallaði þann smáa sleðahund
þreytulegri röddu. Hahahhaha. Við kennarinn fórum að tala um nýju
íbúana á Skaganum, flóttafólkið, og það er greinilegt að börnin ætla að
taka vel á móti börnunum í hópnum og hjálpa þeim að aðlagast nýja
lífinu.
Á leiðinni heim úr göngutúrnum
hringdi Brynja bloggvinkona. Hún sagði að eiginmaðurinn hefði verið
búinn að gefa gömlu, góðu kaffivélina og húsbandið því gert sér lítið
fyrir og keypt nýja kaffivél handa Línu. Sagði að þær væru nú ekki mjög
dýrar. Þvílíkt fólk, segi nú ekki annað. Það á vissulega að reyna að
gera ekki upp á milli en þegar komið er ákveðið net í kringum hverja
fjölskyldu áttar fólk sig á því hvað vantar og hvað ekki. Lína var
alsæl með gamaldags uppáhellingardótið, hvað segir hún núna? Dóttir
hennar skutlaði könnunni til mín áðan og þetta er fínasta græja. Takk,
Brynja og fjölskylda. Strákarnir fá hjól í dag, uppgerð og viðgerð og
ættu að vera í fínu lagi. Ingu tókst að redda þeim. Veit að Línu langar
í hjól líka og hver veit nema leynist fullorðinshjól hjá Rauða
krossinum. Fólk gaf þvílíkt mikið í söfnunina í sumar, ekki bara
húsgögn.
Næ litlu sambandi við erfðaprinsinn
þessa dagana, hann gerir lítið annað en að fara í skólann, læra heima
og sofa. Danskan og stærðfræðin reynast leikur einn, sem hann átti alls
ekki von á í byrjun.
Eric er orðinn beiskur
út í konu sína, Stefaníu, sem getur ekki fyrirgefið honum að hafa látið
frá sér Forrester-fyrirtækið til Nicks þótt það hafi verið eingöngu
gert til að bjarga henni sjálfri frá fangelsi. Steffí segir að hann
hafi gefist upp of snemma, hann hefði átt að leyfa henni sjálfri að
tala við Nick fyrst, hún kynni lagið á helvítinu.
Nick
biður Bridget, fyrri konu sína og síðar stjúpdóttur, dóttur Erics og
Brooke, um að taka þátt í Forrester-ævintýrinu með honum en hún neitar
voða sár. Líklega verður Donna, systir Brooke og áður skotin í Ridge,
núverandi hennar Brooke, eina manneskjan fyrir utan Jackie, mömmu
Nicks, sem kemur eitthvað nálægt þessu með honum.
Forrester-fjölskyldan, með Brooke innanborðs, ætlar að bretta upp ermar
og stofna nýtt tískuhús. Taylor, geðlæknir og fyrrum næstum fangi,
sálgreinir nú Stefaníu og kemst að því að heiftin og frekjan í henni,
sem brýst stundum út og er að fæla Eric frá henni, á rætur sínar að
rekja til æsku hennar og dómínerandi föður. Jamm. Sá ekki allan þáttinn
í morgun, guði sé lof fyrir endursýninguna í dag kl. 17.28.
á eflaust að vera fyndið ... en þetta lyktar af argasta einelti. Veit
ekki til þess að Stebbi hafi gert nokkrum mein með færslum sínum.




















Ótti er sterk tilfinning, lamandi og óþægileg. Flestir sem finna fyrir ótta reyna að losna við tilfinninguna sem fyrst. Ótti hefur, eins og aðrar tilfinningar, áhrif á viðbrögð okkar, hegðun ... 
