Eftir vinnu á föstudaginn
heimsótti ég hjón, góða vini sem ég hef ekki séð allt of lengi, enda
búa þau á Kjalarnesi, hver fer eiginlega þangað í heimsóknir? (djók)
Kynntist þeim 2001 þegar ég tók viðtal við þau og fannst þau
gjörsamlega frábær. Hef haldið sambandi síðan og þegar ég sendi þeim
afmælisboð í SMS-i (eftir boðskortaklúður enn eitt árið) fyrr í
mánuðnum fékk ég að vita að þau hefðu verið að eignast 11 „barnabörn“,
eða labradorhvolpa og ekki séns að þau kæmust frá. Berglind var búin að
hafa sig til, orðin glerfín fyrir Eric Clapton-tónleikana 8. ágúst sl.
þegar tíkin þeirra breytti áformunum og aðfaranótt 9. ágúst höfðu þau í
nógu að snúast við að taka á móti. Fyrstu dagana á eftir þurfti síðan
að skiptast á að vaka yfir litlu krúttunum og passa að allur fjöldinn
fengi nóg að drekka og að mamman legðist ekki ofan á þá. Þetta eru fimm
svartir hvolpar og sex ljósir, hreinræktaðir auðvitað. Þeir eru komnir
með sjónina, aðeins byrjaðir að leika sér og þvílíkir gullmolar. Fjórir eða fimm hafa þegar eignast ný heimili en fara þó ekki að heiman fyrr en í október.

Billi, smáhundurinn á heimilinu,
er eins og fúll gamall frændi þessa dagana. Enginn sýnir honum athygli,
allir fara beint til hvolpanna og dást að þeim. Áður var hann krúttið á
heimilinu. Lítill, svartur og loðinn krúttmoli, man ekki af hvaða
tegund hann er, hann líkist hundinum á myndinni til hægri. Hann lá í
körfunni sinni og það urraði í honum við enn eina gestakomuna til
hvolpanna. Ég ákvað skömmu seinna að sýna þessum gamla frænda að hann
væri enn mesta krúttið og öðlaðist miklar vinsældir fyrir vikið. Þetta
er svona eins og að gleyma ekki eldri systkinum þótt þetta nýfædda sé
mest spennandi. Í næstu heimsókn ætla ég að taka myndavél með og skella
myndum af hvolpunum, og auðvitað Billa, á bloggið. Hafsteinn bauðst til
að senda mér myndir en kann ekki að minnka þær og ég veit ekki hvort
tölvan mín, póstforritið, þoli að fá risamyndir.

Nú verður tíkin sett á pilluna
eða tekin úr sambandi. Þetta hefur verið mikið álag fyrir hana ... átta
spenar og 11 síhungraðir munnar. Þessir ljósu fengu að drekka á meðan
ég stoppaði við og þeir svörtu lágu á meðan í einni kássu í lítilli
körfu og steinsváfu.Líka klikkkuð vinna fyrir fjölskylduna.

Ég átti einu sinni Labrador-tíkina Nóru
og syrgði hana sárt og lengi þegar hún varð fyrir bíl og dó. Hef ekki
haft aðstæður til að vera með hund síðan og læt kettina nægja. Þeir eru
líka fínir! Það er samt ekki erfitt að fara í hundana eftir svona
heimsókn ... ummmmm!