Sit hér næstum alein og einmana við skrifborðið mitt. Af og til heyrast klikkuð öskur úr næsta sal þar sem útsendingu frá handboltaleiknum er varpað á hvítan vegg. Ég heyri oftar öskrin JÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁ en hitt og þá hlýtur allt að vera í lagi. Ég er búin að fatta að ég forðast álag og held að það sé ein af ástæðunum fyrir því að ég hef náð svona háum aldri. Nenni ekki panik-kasti núna, ekki á föstudegi, mesta annadeginum okkar á Vikunni. Strætóferðin í morgun var hreint yndisleg og ekki var verra að hitta skólastrákinn minn við lendingu í Mosó og fá far með honum upp í Hálsaskóg. Hann er í Tækniháskólanum og bjargaði stundum lífi mínu og limum í gamla daga (2006) þegar við vorum samferða úr strætó í Höfðabakka 9, þegar vinnan mín var þar. Hann bar mig yfir heilu krókódílasíkin á leiðinni, tékkaði jarðsprengjur, ruddi bjarnargildrum úr veginum og svo ótal margt fleira í þessum ævintýraferðum.Vona að dagurinn ykkar verði æðislegur og að við vinnum leikinn!