Mikið er sallarólegt hérna í vinnunni svona snemma á morgnana (7.30). Enginn annar í húsi, nema þá helst blaðamaðurinn á dv.is en hann er hinum megin í húsinu. Það er mikið stuð að vera fyrstur á staðinn, ég get sest í alla skrifboðsstólana í salnum og rúllað mér á milli borðanna ... og get á nýjan leik boðið prófarkalesurunum gott kvöld með hæðnistóni þegar þær mæta undir átta.Nýi þrífukarlinn okkar hefur greinilega ekki fengið neina tilsögn því að áður en ég gat hugsað mér að fá mér kaffi þurfti ég að fleygja ótrúlega miklu rusli sem var í kringum kaffivélina. Hella úr bollum afgangskaffi síðan í gær í sérstaka tilþessætlaða-fötu og síðan fleygja drykkjarmálunum í ruslafötuna, allt er þetta í innan hálfs metra radíus til að auðvelda okkur ... en sumt samstarfsfólkið gerir þetta ekki ... og ekki heldur ræstingamaðurinn í gærkvöldi. Svona varð ég nú mikill snyrtipinni við það að bætast í hóp eldri borgara í síðustu viku. Jibbí! Þann 11. ágúst sl. á meðan ég tilheyrði enn ungu kynslóðinni, hefði ég horft kæruleysislega á þetta og vitað að þetta væri ekki mitt vandamál, einhver 50 plús gæti bara gert þetta. Múahahahahahaha! Femínistanautið í himnaríki (erfðaprinsinn) verður sífellt ánægðara með mig, enda hef ég gengið einstaklega vel um í heila tíu daga. Ég vissi að eitthvað gott myndi fylgja aldrinum. Ég hef beðið árangurslaust (reyndar frá því ég varð fertug) eftir kostunum sem eiga að fylgja, m.a. fjarsýni (til að verða minna nærsýn-ef það virkar), minni svefnþörf en ekkert hefur miðað, ég er ekki einu sinni komin með alla endajaxlana, þrír þrjóskast enn við að láta sjá sig. Gífurleg þreyta kom óvænt yfir okkur stuðboltana, mig og erfðaprins, í gærkvöldi. Eina sem ég man er að hafa horft á Ghost Whisperer (sem er spúkí spennuþáttur) setið í leisígörl með elskuna mína í fanginu (mjúka teppið úr Rúmfatalagernum) ... þangað til ég vaknaði um miðja nótt, eða klukkutíma fyrir áætlaðan fótaferðatíma (6.15). Útlit mitt er einstaklega gott miðað við að hafa sofið upprétt næstum alla nóttina en leisígörl er þrjóskur stóll og vill ekkert láta halla sér mikið aftur ... það þarf alla vega mjög einbeittan vilja til þess. Það getur mögulega kannski skipt einhverju máli tískusýningardömuvaxtarlagið á mér; langar lappir á kostnað búksins þegar kemur að því að nota leisígörl rétt. Hverjum datt í hug að hanna stólinn svona asnalega? Lappirnar á mér standa langt út fyrir fótaskemilinn og ég hef ekki afl til að ýta mér aftur vegna skorts á búklengd. Hönnun þessa stóls er ekkert annað en aðför að mér.Ásta vill breyta brottfarartíma frá himnaríki úr 6.50 í 6.40 á morgnana. Það verður bara stuð, ég er í eðli mínu algjör B-manneskja og get því staðið í ströngu um miðjar nætur. Óska ykkur gleðilegs morguns, farsæls komandi eftirmiðdags og heillaríks kvölds.