Okkur Vikukonum leist illa á saltfiskinn í mötuneytinu í dag og fórum
á Taí-matstofuna hinum megin við götuna. Fínasti matur og bara ágætlega
huggulegir menn sem þar snæddu.

„Hahahaha,“ hló
Íris Hrund samstarfskona mín skömmu eftir að við komum í vinnuna aftur. Tilefnið var spjall um textamistök hjá
fólki þegar það sönglar með vinsælum dægurlögum. „Ég söng alltaf „Hæ, Kanína,““ viðurkenndi Íris og
flissaði. „Uuuu, það á að vera þannig,“
sagði Björk hissa. Íris starði á hana og sagði: „Ég hef alltaf haldið að það væri Heita
Nína?“ Auðvitað hlógum við illgirnislega og ég mundi eftir stelpunni í
barnakórnum hennar mömmu sem söng þjóðsönginn á skólaskemmtun: Eitt eilífðar smáblóm með titrandi tær ... Einn aðalbrandarinn í æsku
minni.

Boldið gerist æ æsilegra. Nick réðst á Stefaníu og ætlaði að neyða
sannleikann upp úr henni, eða að hún hefði hrint Jackie, mömmu Nicks, niður
stigann. Donna, sjónarvottur og þó varla, kjaftaði í Nick sem rauk beint heim
til Stefaníu, braut rúðu í bakdyrunum þegar hún neitaði að opna, rauk inn með látum.
Henni tókst að ná í byssu og hélt honum í fjarlægð þar til Eric, maður hennar,
og Ridge, sonur hennar og hálfbróðir Nicks samfeðra, komu hlaupandi til að
bjarga henni. Í þættinum í kvöld, sem ég sá nú ekki allan, neitar Nick að
þiggja fébætur fyrir þetta, þótt Stefanía hafi alls ekki hrint Jackie, hann heimtar
tískufyrirtæki Forresteranna, annars sendir hann Stefaníu í fangelsi!  

P.s. Ég hef fengið þrenn skilaboð frá bloggvinum í gær og í dag sem ég held
að séu mér ekki ætluð, sjálf hef ég sent skilaboð sem ég held að hafi
farið á ranga staði. Vona að kerfið sé ekki að klikka.