Vinnudagurinn var gjörsamlega frábær eins og venjulega og þegar ég gerði mig
tilbúna til að hoppa í strætó seinnipartinn hringdi Ásta mín elskuleg, stödd í Reykjavík og
þurfti að finna Múrbúðina. Ég sagði henni til vegar með því að kíkja á kort á
www.ja.is og ekki svo löngu síðar kom hún á drossíunni, ásamt gullfallegri dóttur
sinni, í Lynghálsinn. Við ákváðum að fá okkur kaffi í Mosfellsbakaríi til að
drekka á heimleiðinni. Engir hitamælar eru til þar en ég bað stúlkuna um að reyna
að ná hitastiginu 150°F með hugarorkunni og hafa enga froðu. Ásta hvíslaði að
mér að ég væri að taka hana á taugum þannig að ég hætti við að biðja stúlkuna um að fá að fylgjast
með þegar hún hellti mjólkinni út í pappamálið. Hummm, heita mjólkin með
kaffibragðinu var samt ágætlega hressandi en auðvitað á maður að biðja um það sem maður vill fá, kurteislega þó, ekki óttast að stressa afgreiðslufólk.

Áður en við lögðum af stað frá Mosó
fékk Ásta SMS frá vinkonu sinni sem vinnur í járnblendinu: „Kemst ekki heim, Saving Iceland hefur stoppað alla umferð!“ Við hlógum
illgirnislega alla leiðina á Kjalarnes en snögghættum að hlæja þegar við lentum
fyrir aftan mjög hægfara ökutæki! Það tekur á taugar nútímakvenna að aka á 30 í gegnum Hvalfjarðargöngin.

Það sem líklega róaði
okkur niður var að Pavarotti var á fóninum og meira að segja jólalagið
sem hann söng var algjörlega við hæfi. Upptökubíll frá RÚV lullaði fyrir framan
okkur og við veltum aðeins fyrir okkur hvernig hann gæti mögulega komist fram
fyrir langa bílaröðina sem hafði víst myndast í báðar áttir til að mynda mótmælin.

Ég
hugsaði aðeins um að fremja afbrot á Skaganum þar sem löggan væri nú örugglega
upptekin við að „berja á“ Saving Iceland en svo nennti ég því ekki. Himnaríki
beið í yndislegheitum sínum. Mikið sakna ég annars ökuferðanna með Ástu í bæinn á morgnana.

Tommi liggur nú í leisíboj (hægindastóll sem við erum að passa) og
erfðaprinsinn setti mjúkt teppi undir hann, púða við höfðalagið og fótaskemilinn
út svo hann geti nú rétt almennilega úr sér, elsku kötturinn. Nú flæðir að við
Langasandinn og allt lítur út fyrir að það verði fagrar, jafnvel svolítið stórar
öldur á hlaðinu hjá mér þegar líður nær kvöldi.

Myndavélin sem ég er með í láni bilaði fyrir nokkrum dögum („format error“)
svo ég bað elsku sænska ljósmyndarann í vinnunni um að kíkja á hana. Sá
snillingur fann út að minniskortið væri ónýtt og þá voru hæg heimatökin að
skipta um minniskort við heimkomu en ég hafði nýlega keypt slíkt kort í mína vél
áður en skjárinn á henni eyðilagðist. Í „kaupbæti“ fékk ég góðar ráðleggingar
um næstu myndavélarkaup.

Fyrsta myndin sem tekin var á vélina eftir kubbaskiptin er einmitt myndin
af Tomma í hægindastólnum hættulega (svæfir hvern þann sem í hann sest). Ekki
kannski tímamótamynd en sýnir engu að síður það dekur sem hann býr við hér í himnaríki.