Tíu mínútur nægja mér til að koma mér úr rúmi og út á stoppistöð. Ég hef lengi dáðst að mér fyrir að geta þetta og það án þess að nokkur læti séu í gangi, bara „operation:út á stoppistöð 7.41 sharp.“ Greip með mér appelsínurauða trefilinn til að verja andlitið gegn sól ef þyrfti. Sá kom að góðum notum þegar ég kom út í ískalda norðanáttina á Garðabraut og hann bjargaði mér frá kaldri og kvalafullri bið á stoppistöðinni. Annars hlýnaði mér mikið um hjartarætur þegar Tommi bílstjóri, hættur hjá strætó, keyrði framhjá mér á hvítum einkabíl og veifaði. Æ, hvað ég sakna hans. Ekki var síður kalt í Mosó, eða réttara sagt í Háholtinu, en ég held að sú gata hafi verið hönnuð af miklum skepnuskap ... aldrei of illa farið með góða strætófarþega-dæmið. Þegar strætó 15 loks kom urðum við svo fegin að við borguðum þrefalt gjald og knúsuðum bílstjórann fyrir að vera á réttum tíma. Sífellt beiskari í bragði ókum við í gegnum hittapottinn Mosfellsbæ og sáum að þar var brakandi þurrkur, fáklætt fólk að kafna úr hita og logni. Háholt, skáholt!

Í Mosó kom tiltölulega eðlilegur maður inn í vagninn og settist hjá mér. Ég sneri andlitinu frá honum en skáskaut augunum í kjöltu hans því mig langar alltaf svo mikið til að vita hvað fólk er að lesa. Minn eini galli, held ég. Ég sá tölustafi og svo orðið Jesú en samt var þetta ekki Biblían. Mögulega getur verið að þetta hafi verið mexíkósk eða spænsk spennusaga um Jesú Gonsales og bófaflokkinn hans að undirbúa bankarán Ég verð að fá mér sterkari gleraugu til að geta gengið almennilega úr skugga um svona atriði. Sama súpan var síðan í leið 18 og í gær, eða hægláti maðurinn og nokkrir sætir Indverjar.

Vona innilega að dagurinn ykkar verði bæði ljúfur og syndsamlega skemmtilegur!