Það var nú bara skrambi gaman í vinnunni þegar íbúfenið fór að virka. Ég gekk niðurlút í matsalinn í hádeginu, sótti gómsætan grænmetisrétt og borðaði
við skrifborðið. Varð ekki vör við uppnám í matsalnum sem sannfærir mig um að fólk
starir almennt ekki gaumgæfilega í andlitið á öðru fólki, heldur bara á
matinn sinn.

Tókst að vinna
mikið og vel en um hálftvö kom erfðaprinsinn. Við keyrðum rólega heim í lítilli
umferð og stefnt var á heilsugæsluna til að hitta doktor Sigríði. Ég hlýddi nefnilega
Lilju strætóvinkonu, hringdi á læknavaktina í gærkvöldi og þar var fyrir
svörum fyrrnefnd Sigríður sem ráðlagði mér að koma til sín í dag. Frú Sigríður
vildi ekki meina að þetta væri ofnæmi, heldur annars stigs bruni. Hún ráðlagði samt
ofnæmistöflur við kláðanum og að halda áfram að bera græðandi „galdrakremið“ (frá
Móu) á mig og svo auðvitað að forðast sólina. Hún hafði heyrt af þessu góða kremi (sem
fæst í Heilsuhúsinu) og virtist lítast vel á það. Ég stóð mig eins og hetja, fór ekkert að gráta og fékk nokkrar brunagrisjur að launum. Hef mikla trú á ungum konum í læknastéttinni. Treysti ekki lengur strákunum eftir að unglæknir nokkur karlkyns neitaði að kyssa á bágtið hjá mér heldur heimtaði að sauma!

Á biðstofunni
hafði ég kíkt á stjörnuspána mína í nýjasta Nýju lífi og þar kom fram að eftir
tvo daga verði miklar líkur á því að ég lendi í rómantísku atviki, eða núna laugardaginn
12. júlí. Eru ekki alveg sumir karlar hrifnir af konum með brunasár í andliti
og bólguhnúða sem gerir þær eins og hamstra í framan?