Kaffivél himnaríkis hikstaði aðeins í gær þegar ég bjó til latte og örlítið vatn lak úr henni. Hún hefur ekki slegið feilpúst í tæp þrjú ár og ég vona að hún fari ekki að bila svona rétt fyrir jól. Ég gerði jólahreingerningu á henni áðan en hún var ekkert mjög óhrein að innan, enda ekkert svo langt síðan ég þreif hana síðast. Kannski þarf að skipta um síu eða eitthvað, best að hringja í búðina og spyrja. Ég get búið til mjög góðan latte í henni, latte sem jafnast á við það sem fæst í bestu kaffihúsum, svona eftir að ég þorði ári síðar að ráðast í frussudæmið. Er orðin ansi háð vélinni minni, viðurkenni það alveg. Myndin sýnir þessa elsku, ásamt nokkrum handskrifuðum miðum sem koma við sögu hér neðar í færslunni.

Mikið var nú annars gaman í Skrúðgarðinum í gærkvöldi þrátt fyrir stress. Maríu hafði tekist að plata mig til að kynna tískusýningu sem þar fór fram. Annar hafði átt að  kynna en komst ekki þannig að ... jamm ... María afhenti mér u.þ.b. tíu handskrifaða miða með öllum upplýsingum á ... ég fékk sjokk, ætlaði að hreinskrifa í réttri röð til að klúðra þessu ekki en enginn tími gafst til þess. Þegar ég lærði á snjallt kerfi Maríu reyndist þetta allt í lagi, sérstaklega eftir að Ljótu hálfvitarnir lánuðu mér borð undir blöðin, en þeir skemmtu á eftir. Svo mátti alveg koma þögn inn á milli á meðan réttu blaðanna var leitað, tónlist var leikin undir hverju atriði og óþarfi að tala út í eitt, sjúkk! Það var troðfullt hús, setið út um allt og mikil stemmning.

Við Skagamenn eigum rosalega flottar tískubúðir, Nínu, Ozone, Bjarg og Litlu búðina. Svo skemmtilega vildi til að ég var með hálsklút frá Ozone, í skóm frá Nínu og í kynþokkafullum undirfatnaði frá Litlu búðinni, sem var tilviljun, ja, eða ekki, ég kaupi reyndar allt mitt á Skaganum þannig að það er eðlilegt. Peysan mín úr Bjargi var heima, held reyndar að eilífi jakkinn minn sem ég var í og Gauja vinkona gaf mér sé þaðan ... Minntist þó ekki orði á þetta á sýningunni, enda hafði ég lofað erfðaprinsinum að vera prúð, eitthvað spjall yfir fólk um eigin undirföt hefði ekki verið svo smart. Fyrirsæturnar voru Skagamenn og þau sem byrjuðu voru hjónin Ingibjörg Pálmadóttir og Haraldur Sturlaugsson, þau sýndu fatnað frá Versluninni Bjargi. Yngstu fyrirsæturnar voru u.þ.b. fjögurra ára og stóðu sig eins og hetjur.
Skartgripirnir sem fólkið bar var frá Módel, og gullsmiðunum Dýrfinnu Torfadóttur og Guðmundi Hannah. Hárstofur og snyrtistofa á staðnum sáu um hár og snyrtingu. Þetta var heimilislegt og ljúft og ótrúlega glæsilegt. Þetta var samstöðusýning, allir tóku þátt og höfðu gaman af. Held að það þurfi ekki mikið að hvetja okkur Skagamenn til að versla í heimabyggð, það fæst allt hérna (vantar bara Rúmfatalagerinn).
Áður en ég flutti á Skagann kom ég í tvígang fyrir jólin með Hildu systur til að gera jólainnkaup hér. Við keyptum okkur flott jólaföt og eitthvað af jólagjöfum í stressminna andrúmslofti og á góðu verði, a.m.k. lægra en í höfuðborginni, veit ekki hvað veldur minni álagningu, mögulega lægri húsaleiga.

Þessi Skaga-montfærsla er í boði himnaríkis.