Það mætti stundum halda að líf mitt væri eitt
allsherjar kóma þegar
kemur að því að rifja upp minnisstæð atvik, svo fátt man ég. Svo er líka
sérlega erfitt að muna eftir einhverju sem gerðist fyrir hrun bankanna.
Gullfiskaminnið á stjórnmálamenn er þó ekki lengur til staðar.

Fyrsta minningin sem læðist að er sólbruninn ógurlegi sem varð í júlí,
minnir mig. Settist í smástund út á svalir seinnipart dags með afar feitt krem
á andlitinu sem var til að róa húðina eftir að hafa hreinsað af farða vegna
myndatöku um morguninn. Tveggja vikna kvalir tóku við, brunablöðrur og
viðbjóður, svokallaður annars stigs bruni. Ég heimtaði að nota græðandi Móukrem
(fæst í Heilsuhúsinu) á andlitið og læknirinn minn hér á Skaganum varð svo
hrifinn að hann ætla að mæla með því við alla sem brenna sig. Hún (læknirinn)
vissi að kremið væri notað á brunadeild LHS og barnadeildinni en hafði ekki séð
það í aksjón áður. Húðin á mér endurnýjaðist og varð betri á eftir, ekki eitt
ör. Passið ykkur samt á sólinni, elskulegust!

Eitt fyrsta garg ársins beindist að Magnúsi nokkrum vegna andstöðu hans
við að fá átta palestínskar ekkjur til Akraness. Með auknum þroska veit ég nú
að sá góði maður hefur fullan rétt á skoðunum sínum eins og ég á mínum. Reiði
mín varð þó til þess að ég skráði mig sem sjálfboðaliða hjá Rauða krossinum og
fékk að vera ein af þremur stuðningsfjölskyldum fyrir eina konuna, hana Línu
mína. Ég bloggaði einhver ósköp um þessa skemmtilegu reynslu og fór eflaust
stundum fram úr mér í þeirri von að magnúsar þessa lands sæu að sér. Fékk
gagnrýni á mig á einhverri bloggsíðu fyrir að vera að gera mikið úr „góðsemi“
minni og ákvað í kjölfarið að minnka allsvakalega allt blogg um Línu því ekki
vildi ég koma henni illa á nokkurn hátt. Mér finnst ég rík af því að hafa
fengið að taka þátt í þessu verkefni og dáist að Rauða krossinum og
bæjaryfirvöldum fyrir að hafa bjargað þeim úr þessum dauðabúðum sem þær bjuggu
í. Verð stundum enn vör við þann misskilning að konurnar hafi flutt í
bæjaríbúðir, lifi á bænum og hafi þannig tekið brauð frá svöngum Skagabörnum
sem er alls ekki. Rauði krossinn sá um að finna íbúðir á almennum leigumarkaði
og hjálpar þeim þar til þær geta staðið á eigin fótum. Bærinn sér m.a. um
íslensku- og samfélagskennslu. Ég sé ekki betur en konurnar aðlagist íslenskum
siðum mjög vel og það er a.m.k. meira jólaskraut heima hjá Línu en mér ...

Næsta garg beindist að „trúuðum“ og var svo hátt að ég endaði efst á lista
sem auli ársins hjá blekpennar.com. Fékk þar góða útrás fyrir pirringinn sem
hefur aukist jafnt og þétt eftir að ég fór að lesa bloggsíður, m.a. sum
trúarblogg, eða hreinlega bara fyrirsagnirnar þar. Ég aðhyllist
hlutleysi í trúmálum þótt ég sé enn þjóðkirkjunni og lét fordóma í útvarpi út í
Matthías nokkurn hjá Vantrú pirra mig og fannst orð hans slitin úr samhengi. Mér
finnst málflutningur hans og annarra hjá Vantrú málefnalegur og vel rökstuddur. Ég stend alveg
við það sem ég sagði, það dregur t.d. úr trausti mínu á trúaða góðmennið Geir
Jón löggu að hann skuli mæta í viðtöl í fullum skrúða á kristilegu
sjónvarpsstöðina Omega. Mér fannst það líka óþarft tilgerðardrama hjá Geir H.
Haarde að biðja guð um að blessa íslensku þjóðina þegar hann tjáði okkur að bankarnir
hefðu hrunið. Það kom upp hjá mér hugsun um hégóma, musteri og slíkt sem ég
lærði í biblíusögunum í barnaskóla. Ég geðillskaðist
þó líklega einum of út í ljúfan útvarpsmann fyrir að biðja guð að blessa
fyllibytturnar sem hringdu í hann í beinni á Rás 2 en pirringurinn er í reynd
út í þá sem hringja drukknir. Finnst þetta ekki gott útvarpsefni, ekki á Rás 2. Þessi læti öll
sannfærðu mig þó endanlega um það að best sé að aðskilja ríki og kirkju. Það er
ekki réttlátt að borga tæpa 5-6 milljarða á ári þangað á meðan fólk þarf að
borga sig inn á sjúkrahúsin. Sumir eru ekkert svo veikir eða fátækir, segir dr.
Haarde reyndar.

Strætóferðir voru margar og skemmtilegar á árinu og bæði bílstjórar og farþegar
kepptust við að vera frábærir. Sakna alltaf Tomma míns sem ég hitti núorðið
allt of sjaldan. Það var því mikið
sjokk þegar Strætó bs kom aftan að Skagamönnum (með vitund en ekki vilja
bæjarstjórnar hér) og hækkaði fargjöld okkar þrefalt. Ég treysti mér eingöngu
til að flytja út á land, eða á æskustöðvarnar á Skaganum, á sínum tíma af því
að strætó fór að ganga á milli. Hefði ekki látið mér koma það til hugar annars.

Skil ekki enn
hvers vegna við vorum sett á gjaldsvæði 3, enginn strætó gengur um gjaldsvæði 2,
t.d. í Kjósinni, það gæti verið úti á sjó þess vegna. Bærinn niðurgreiðir það
sama og áður ... en Strætó bs fær þó ekki lengur ágóðann af farmiðasölunni ef
við kaupum kort sem þýða tvöfalt gjald í stað þrefalds, heldur bærinn okkar. Ef
300 manns kaupa 9 mánaða kort (á tvöföldu gjaldi) táknar það rúmlega 2 milljónir
á mánuði til Akraneskaupstaðar, eða sem nemur niðurgreiðslunni, eftir því sem mér
skilst. Sem þýðir að ef Strætó bs fengi þessa peninga (tvöfalt gjald) þá gætum
við svo vel verið á svæði 2.

Nú ef fólk fer að
fjölmenna í bíla, sem mér skilst að standi til, t.d. fimm manns í bíl, hver og einn
ekur eina ferð í viku fram og til baka, þá er það sparnaður fyrir fólkið en „tap“
fyrir bæinn okkar. Bara skemmdarverk að gera þetta og engin framsýni, þetta þýðir
aukna mengun og meira slit á vegum. Ef ég fer með Ástu á kagganum eftir áramót
og hún hækkar fargjaldið hjá sér ekki yfirgengilega þá er fáránlegt að kaupa
kort, þá verð ég bara að borga með þremur farmiðum þá daga sem hún fer ekki á
milli.

Ástamálin voru fjörug og skemmtileg á árinu. Eins og venjulega. Ég daðra við allt
karlkyns sem hreyfist en gleraugun mín eru svo dauf að ég sé aldrei hvort það virkar.
Finn þó á mér að fjölmörg brennandi, ástsjúk augnaráð hafa borast inn í bakið á
mér. Þessir karlar ættu að vita að vænn lurkur, hárdragelsi og hellir er það
eina sem virkar á konu með dauf gleraugu. Gleraugnasalinn minn segir það
algjöra synd ef ég fái mér sterkari gleraugu, þar sem „ellifjarsýnin“ sé sama
og ekkert farin að láta á sér kræla (frekar en endajaxlarnir), ég þurfi þá
tvenn gleraugu sem geri augun löt og bla bla bla ... það er kreppa og ég læt
þessi gleraugu duga þótt það þýði að erfðaprinsinn fái ekki stjúpföður. Þegar
hann var lítill sagðist hann vilja engan annan en kvikmyndaleikarann góðkunna
Jean Claude Van Damme sem stjúpa. Með svona dauf gleraugu á nefinu hefði algjört
svipbrigðaleysi hans ekki truflað mig neitt.

Maðurinn sem hefur haldið montstigi mínu í hæstu
hæðum með því að segja
reglulega að ég sé snillingur, Reynir Traustason, plataði mig með enn meira skjalli
til að færa mig af Moggablogginu yfir á DV-bloggið og kvaddi ég með tárum og
skammarlegri lygafærslu þá bloggvini og –óvini sem ég hafði eignast á því rúma ári
sem ég dvaldi þar í góðu yfirlæti.

Elsku erfðaprinsinn hefur búið í himnaríki allt árið og dreif sig í skóla sl. haust,
stefnir á stúdentspróf. Hann kom mér (og örugglega sjálfum sér) skemmtilega á óvart
með frábærum námsárangri þrátt fyrir að hafa ekki verið í skóla í 12 ár. Við
vorum svolítið ósammála í ýmsum heimsmálum í byrjun árs en erum það ekki lengur,
Ísraelsmönnum til mikils ama. Sonurinn er mikill snyrtipinni og hefur alið mig ágætlega
upp í þeim málum. Nú dettur mér ekki lengur í hug við heimkomu úr vinnu að
henda töskunni minni á gólfið og yfirhöfninni á næsta stól, nei, nú geng ég frá
öllu jafnóðum næstum alltaf og því þarf aldrei neina háalvarlega og kvíðvænlega
laugardagstiltekt.

Kettirnir eru ofaldir af erfðaprinsinum og fá jólamat (túnfisk) minnst tvisvar í
viku en ekki bara á aðfangadagskvöld. Þeir hafa stækkað mjög til hliðanna og
Tommi er að auki orðinn að mikilli væluskjóðu sem þráir hátíðamat á hverjum
degi, feitabollan sú arna. Af og til minni ég erfðaprinsinn á að of feitir
kettir lifi ekki jafnlengi og hinir og þá eykst einhverra hluta vegna vælið í
Tomma til mikilla muna um tíma ... Kubbur (kvk) hefur líka stækkað mikið á árinu
og minnir sífellt meira á Támínu, systur sína, sem var feitasti köttur sem
fyrirfannst í Vesturbæ Reykjavíkur þótt víðar hefði verið leitað.

Fleira gerðist ekki á árinu.