Á föstudaginn í öllum önnunum minntist ég hógværlega á lag sem ég hef ekki heyrt síðan 1986, sagði ritstjóranum mínum að ég hefði leitað að því á youtube, radioblogclub.com og víðar en án árangurs. Ég kann ekkert á tonlist.is, fékk þriggja daga aðgang þar einu sinni og gat ekki hlustað á eitt lag ... ussss, held að ég hafi örugglega leitað að laginu þar en ekki fundið. Einstaklega yndislegur maður, sem vinnur á næsta langborði, heyrði til mín þótt ég talaði ekki mjög hátt, svo fáir eftir í vinnunni og ró og friður, og sagðist eiga þetta lag ... svo héldum við bara áfram að vinna. U.þ.b. klukkutíma seinna kom hann með geisladisk handa mér og hafði sett þetta lag á hann. Það er til svona fólk, í alvöru! Ég setti lagið á í tölvunni, bara lágt, og minningarnar hrísluðust um mig. Star Wars, leiðtogafundurinn, dýrðin, Rás 2, djammið á Óðali (þegar karlar voru safaríkasta kjötið þar) ...
Jú, þetta lag heitir LA LÍF og hefur ekki versnað um nótu síðan ég heyrði það síðast. Vildi að ég gæti leyft ykkur að njóta þess með mér en ég er engin græjukerling, svo gæti það verið ólöglegt vegna stefgjalda. Hef bara hlustað á það fimm sinnum í dag og alltaf með sama sælubrosið á vör. Algjör óþarfi að reyna að hlusta á textann því ekkert þar truflar mann frá fallegu laginu ...a úfe, la líf a fai dei, aðe rað ka úú fe ú fe ú rata mí ne. Eitt allra fallegasta lagið sem kom út á Íslandi á níuanda áratug síðustu aldar! Í flutningi Smartbandsins. Svanur, ég elska þig! Mikið er ég fegin að þú fékkst góðan leynivin (Ernu) sem saumaði nafnið þitt á ullarsokka einn daginn, skreytti piparkökur með nafninu þínu og fleira ...

Held að ég hafi ekki verið búin að segja frá mínum leynivini ... þeim sem ég dró út. Það var enginn annar en Illugi Jökulsson sem vinnur í hinum enda hússins við Hálsaskóg. Ég reyndi að kæfa hann í gæsku og fór m.a. tvo morgna með árrisulli vinkonu í Kaffitár í Bankastræti og keypti eitthvað gómsætt handa honum, ekki kaffi þó, það hefði verið orðið ískalt kl. 9. Hina morgnana smurði ég rúnnstykki í mötuneytinu, fékk plastfilmu til að setja yfir og morgunverðurinn beið hans þegar hann kom. Hann stóð mig að verki næstsíðasta morguninn. Ég var að paufast við þetta í myrkrinu og þess vegna sá hann ekki skelfingarsvipinn á mér og mér gáfust örfáar sekúndur til að fara í lúmska gírinn. Þegar hann var búinn að kveikja sá hann sallarólega samstarfskonu, ekki einu sinni vandræðalega og rjóða, bara kúl ... Ég sagði: Ja, svona er þetta, maður er í þessu á fullu núna, að færa fólki eitthvað frá leynivinunum. Svo hló ég glettnislega og kastaði höfðinu fram og aftur þannig að hárið sveiflaðist. Eitthvað fannst mér Illugi tortrygginn á svip þannig að ég kastaði höfðinu til aftur. Held að það hafi dugað. Hann fékk fleira en morgunmat ... og missti algjörlega af einni strærstu gjöfinni án þess að fatta það. Mjög góður plokkfiskur var í matinn í mötuneytinu á miðvikudeginum og ég sagði við elskulegu stelpuna sem vinnur/vann þar að ef Illugi fengi sér eitthvað að borða yrði það á reikning leynivinarins, eða mín, og hún yrði að vera mjög dularfull. Svo kom Illugi ekkert í mat þann daginn. Já, ég var mjög lúmskur leynivinur ... Illugi hefði samt mátt gera sér upp meiri undrun við afhjúpun leynivinanna.
Myndina tók ég  af krumma á leið minni í bókasafnið í gærmorgun. Hann krunkaði ekki, heldur sagði ó, ó ... vona að það viti ekki á slæmt.