Vaknaði fyrir allar aldir í morgun, eða 9.30. Ástæðan fyrir því að ekki var
sofið fram að vakni var sú að dubba átti mig upp sem útvarpsstjörnu í nokkrar mínútur
í þætti Margrétar Blöndal á Rás 2. Upp úr 10 hringdi síðan tæknimaður með
fallega rödd og eftir Abba-lag hófst tímamótaviðtal Möggu við himnaríkisdrottningu.
Ég heyrði hvernig fuglasöngurinn hljóðnaði úti, fólkið í bílunum við
Langasandinn hætti að kyssast, hækkaði í útvarpinu og hlustaði af áfergju, skipin úti á sjó
staðnæmdust á punktinum og lífið fór á HOLD. Jamm.

Finn hvað það er mikil sóun að sofa af sér morguninn, það er
yndislegt veður, sjórinn fallegur, sólin skín og ... sjitt ... gluggarnir eru grútskítugir.
Best að nota gluggaráðið góða, taka líkamsræktarvatnsplastbrúsa himnaríkis (það sem
kemst næst því að ég stundi líkamsrækt), fylla hann af vatni, setja höndina með
brúsanum í út um litla, opnanlega gluggann og sprauta vatni. Frábært
ráð fyrir þá sem búa svona ofarlega og góð líkamsrækt þar sem stöðugt þarf að fylla brúsann af vatni. Kannski ég hlaupi eftir vatninu í hvert sinn til að fá eitthvað út úr þessu. Þá get ég verið sófakartafla það sem eftir lifir dags.

Í dag verður reyndar veisla heima hjá Míu systur. Sonur hennar á afmæli og í stað þess að
vilja súkkulaðitertu í ammmlið heimtaði drengurinn íslenska kjötsúpu.
Ættingjarnir úr Reykjavík munu þyrpast á Skagann til að fylla sig af hollu og góðu
súpunni hennar Míu.

Jæja, best að
fara að þvo gluggana ... eða kannski bara draga fyrir ... myndin er tekin af fallegum skýjum sem blöstu við úr himnaríki einn daginn eitt árið.