Ég fékk staðfestingu á því í dag að hugskeyti mín berast milli póstnúmera ... eða úr 110 Reykjavík í 105 Reykjavík. Upp úr kl. 15.30 var næstum búið að lesa blaðið yfir (sem gerist aldrei) og síminn hringdi glaðlega. Ásta (nýbúin að vinna): „Ég þarf að skreppa í búð í Reykjavík á eftir, heldurðu að þú komist síðan með á Skagann svona snemma?“ Yfirleitt lýkur vinnudegi á föstudegi milli kl. 17 og 18 og óskiljanlegt hvernig Ásta fann á sér að layout-deildin hafði fengið axlanudd hjá mér í morgun og allt gengið miklu hraðar eftir það.

Lítið mál var að fá að fara og hamingjusöm, enn með smáorku, beið ég niðri á næsta Hálsi, rétt hjá Harðviðarvali og blaðaði í nýútkominni „Síkrit“-bók (galdraðu til þín velgengni-dæmi) sem barst mér skömmu fyrir brottför. Tókst að klára formála, inngang að formála og fyrsta kaflann á meðan ég beið. Í henni er ekkert verið að væmnast nokkuð með að hið sanna ríkidæmi felist í hamingju, ættingjum og slíku kjaftæði, heldur var því haldið fram að við þyrftum PENINGA til að geta öðlast hamingju. Hundrað ára gömul bók, ekkert reynt að breyta henni, hún fékk að halda sér óbreyttri, eins og kom fram í inngangi þýðanda. Salka gefur út.

Við Ásta ákváðum að koma við í mollinu í Mosó og styrkti ég ferðasjóð 10. bekkinga Mosó-skóla nokkurs um 400 krónur og fékk chili-sultu í staðinn. Efnilegir, kurteisir og hressir krakkar sem erfa vonandi landið, ekki bara skuldir.
Ég gekk með innkaupakörfu í gegnum Bónus en keypti ekkert. Áttaði mig á því að ég þarf verndað umhverfi þegar ég kaupi í matinn eða er í mannfjölda, lífi t.d. fyrir ljúfmennskuna í Einarsbúð og regluleg faðmlögin (aðallega andleg) frá Maríu í Skrúðgarðinum (þótt ég sé ekki knúsari í eðli mínu, bara töffari). Sá ógurlega sætan krakka í innkaupakörfu hjá konu en fann ekki staðinn þar sem börn voru til sölu, annars hefði ég keypt eitt stykki.Held að ég fari brátt að ná þeim þroska að verða amma, sérstaklega eftir að ég heyrði þá skilgreiningu að ömmur væru „mömmur með glassúr!“ (stolið frá Möggu Blöndal) og held að ég yrði þannig amma. Ég við tengdadótturina: „Ætlar þú virkilega að banna barninu að brjóta þessa rúðu?“ „Kommon, barnið má nú alveg fá 15du pönnukökuna, komdu Guðríður litla og ekki hlusta á hana mömmu þína!“ Djöfull verð ég óþolandi.

Þegar mesta kreppuhræðslan gekk yfir í himnaríki fórum við erfðaprins í Einarsbúð og birgðum okkur upp af fokkings pasta, bévítans kartöflum, eggjandi eggjum og ýmsu ódýru sem hefur dugað okkur ansi hreint vel og hefur lækkað matarreikninginn mikið. Ég blæs út en mátti svo sem alveg við því. Get nefnilega ekki með góðri samvisku kallað mig offitusjúkling en hver veit nema mér takist að ná þeim áfanga eftir veturinn. Jesss!