Tilhugsunin um að keyra heim eftir vinnu með hirðbílstjóranum var æsispennandi. Hviður fóru upp í 42 m/sek um hádegisbil sem er ansi mikið. Það fór að lægja þegar leið að heimför og Kjalarnesið var komið niður í 31 metra þegar við ókum framhjá skiltinu í Mosó. Fjöldi áhættufíkla á stórum trukkum rúntaði þarna með okkur en ekkert gerðist á okkar vakt. „Hva, ætlaði Sigþóra ekki að fá far með okkur?“ spurði ég Ástu þegar við renndum hjá Húsasmiðjunni, „hún talaði við mig áðan og ætlaði að hringja í þig.“ Ásta hafði ekkert heyrt í Sigþóru og við ákváðum að einhver hefði bara boðið henni far, það hafði líka lægt svo mikið að strætó færi örugglega. Það var þó ansi hvasst á vondu stöðunum þar sem Vegagerðin hefur ekki séð ástæðu til að hafa vindmæla, eins og t.d. á veginum frá byggðinni á Kjalarnesi og að Hvalfjarðargöngum og einnig undir Akrafjallinu. Ásta ríghélt í stýrið, óttalaus að vanda, algjör töffari. Þau óhöpp sem hafa hent í vissum vindáttum hafa átt sér stað á vindmælalausu stöðunum.

Það ríkti algjört kaffiuppnám í vinnunni í morgun. Tók með mér um 150 g af kaffibaunum og smá mjólk, kona getur ekki verið kaffilaus klukkan sjö að morgni og biluð vinna fram undan. Allt orðið tómt við brottför í gær sem var kvíðvænlegt. Þetta með kaffið vakti gífurlega lukku hjá þeim sem mættu á milli 8 og 9, t.d. prófarkalesurunum. Kaffið var á leiðinni, góða kaffið sem við elskum, en Ási, stórreddari og snillingur fram að þessu, fékk þá undarlegu hugmynd að ræna vondu kaffi frá DV (eða einhverjum öðrum í húsinu) og saurgaði kaffivélina okkar með því. Nokkrum mínútum síðar kom góða kaffið og þá voru góð ráð dýr. Var hægt að leggja það á okkur að drekka þennan óbjóð og uppsóp í allan dag bara af því að það er kreppa og maður fer ekki illa með mat eða kaffibaunir? Þá kom snilldin ein til sögunnar, eða ég ... tók umbúðirnar úr ruslafötunni og skóflaði viðbjóðnum upp með plastglasi, þessum tæpu 500 g af óvelkomnum kaffibaunum í þessum hluta hússins. Það var ekki einu sinni kaffilykt af þeim. Gaf fátækum pakkann, eða mötuneytinu, af því að ég hafði ekki tíma (nennti ekki) að leita uppi réttan eiganda kaffipakkans, og skellti því góða á sinn stað. Brátt færðist mikil gleði yfir mannskapinn og allt fór í fullan gang, allir unnu sem óðir með bros á vör.

Allir hlakka líka ósegjanlega mikið til leynivinavikunnar sem hefst á mánudaginn og stendur fram á fimmtudag. Vex aldrei upp úr þessarri ógurlegu spennu, að laumast með litla gjöf á skrifborðið hjá einhverjum ... og hlaupa virðulega á brott með pókerfés á andlitinu ... og ekki er leiðinlegra að fá gjafir, sérstaklega ef ég lendi ekki á einhverjum nastí „húmorista“.

Svo þegar ég kom heim í himnaríki logaði himinninn (sjá mynd) ... og örskömmu síðar var hann orðinn næstum svartur, enda skammdegið í miklu stuði þessa dagana.