Samkvæmislífið og óvæntar uppákomur eru alveg að kæfa mig ... úr ánægju. Minnir mig á mánuðina sex sem ég var atvinnulaus fyrir um 15 árum og aldrei haft jafnmikið að gera. Á laugardaginn verður afmælisveisla hjá einni vígalegri hér á Skaganum (vígalegt er sérstakt Skagaorð yfir skemmtilegt og hresst fólk).
Á undan veislunni eða á eftir kemur heilt kvikmyndalið (alla vega einn maður með vél) í himnaríki til að taka upp örstuttan bút af mér dansandi sem nota á í tónlistarmyndband. Ég sem hélt ég væri of gömul til að teljast með í lífinu, upplifi það stöku sinnum þegar líður yfir fólk t.d. vegna aðdáunar minnar á Svakadeth eða Emm og Emm. Vona bara að myndbandið verði hvergi sýnt opinberlega. Sagði já að vanda en sá svo eftir því daginn eftir ... eins og svo oft. Erfðaprinsinn varð svo hneykslaður og gat ekki skemmt sér yfir þessu fyrr en ég tilkynnti honum að hann þyrfti að dansa líka. Það fannst honum svo absúrd að hann skellti upp úr. Besta vörnin er alltaf sókn.
Ég dansa ekki. Hef í mörg ár tilkynnt fólki það (nema við lagið Luftguitar) svo samþykki ég þetta. Þarf heldur betur að æfa mig.
Helgina á eftir verður útvarpað frá Skrúðgarðinum en þá fer Útvarp Akranes í gang. Þátturinn minn á að heita Leið 27, Elís Þór skírði hann með vænni latte-skvettu. Ég á víst að opinbera hneykslin í strætó, hverjir fá t.d. krumpaða skiptimiða og hvaða kjéddlíngar reyna við bílstjórana. Það verður mér mikil ánægja. Kvöldið fyrir þáttinn verður jólahlaðborð vinnunnar. Næstu helgi á eftir, líklega eftir hádegi á laugardegi, mun ég sitja sem fastast á Bókasafni Akraness (ekki leiðinlegur staður), skrifa póstkort fyrir Amnesty og hvetja Skagamenn til þess sama. Miklu skemmtilegra en að gera jólahreingerningu, skreyta eða baka. Kannski koma jólin ekkert. Brjálaðar annir í vinnu og líka þess á milli.
Er að lesa Útkall, nýju bókina hans Óttars, og finnst hún virkilega skemmtileg og fróðleg. Hann kann þetta, eða að gera atburðina ljóslifandi. Ekki vissi ég um börnin sem týndust í Eyjagosinu ...
Fékk Útkall líka á hljóðbók og það er algjör snilld. Sífellt fleiri átta sig á því hvað það er gaman að láta lesa fyrir sig, fara jafnvel í langa göngutúra með skemmtilegar bókmenntir í eyrum. Ungur frændi á fertugsaldri hlustaði á allan Harry Potter á ensku í hljóðbókaformi og eftir það er hann einn helsti talsmaður hljóðbóka ever.
Við Ásta vorum myglaðar á leið í bæinn í morgun en þeim mun hressari á bakaleiðinni. Komum meira að segja við á Korputorgi en þangað hafði ég aldrei komið. Kíktum í The Pier, hafði frétt af fallegum lömpum, skermar úr stórum, marglitum, glærum steinum og á frábæru verði; innan við 1.500 kall. Auðvitað voru lamparnir búnir en koma aftur eftir áramót. Ég þangað. Hér að ofan er mynd af loftljósi í svipuðum dúr en sýnir samt á engan hátt litagleðina og dásemdina. Pier er virkilega flott búð og góð þjónusta þar, er líka ágætlega sátt við verðlagið. Ásta kallaði mig sígaunakerlingu þegar ég æpti kvenlega yfir fallegum litum og það er mun sanngjarnara uppnefni en nokkurn tíma mafíuforinginn sem ég gekk tímabundið undir hjá tveimur Sauðkrækingum veturinn 1974-1975 (sjá Sérstæð sakamál, 8. tbl. 1975, Dularfullu mannshvörfin).