Stimplaði mig inn kl. 6.59, jú, sá tími er til í stimpilklukkum ... var grútsyfjuð eftir lestur fram á nótt. Er nefnilega búin að finna arftaka Harry Potters ... Bókaútgáfan Ugla sendi mér bækur í gær (m.a. Pollýönnu) en ein þeirra var þykk og girnileg unglingabók, sú fyrsta í þríleik, og fjallar um anda sem ungur töframaður (lærlingur) galdrar til sín og lætur (andann) stela hálsmeni frá töframanni sem hafði niðurlægt strákinn á viðurstyggilegan hátt. Þrátt fyrir viðfangsefnið er bókin engin stæling á Harry Potter, bara hrikalega skemmtileg og heilar 440 bls. sem ætti að gleðja sanna bókaorma. Vona að ég vaxi aldrei upp úr ævintýrabókum, það er gæðastimpill á þær þegar foreldrarnir ræna þeim af börnum sínum. Þessi bók heitir Bartimæus I – Verndargripurinn frá Samarkand.

Fór snemma í rúmið ... byrjaði eins og bjáni á bókinni, ætlaði rétt að kíkka ...og er hálfnuð með hana, datt í sjálfsblekkingu, leit viljandi ekki á klukkuna og heilaþvoði mig með að ég hefði náð að sofna fyrir miðnætti. Svona virkar alltaf, ég sprett fram úr  næsta morgun og er eins og kornfleksauglýsinga-leikari við morgunverkin; latte-gerð, kisuklapp og tannburstun. Vantaði bara morgunsólina en hún er í hjarta mínu ... heheheh, afsakið væmnina en Ásta spilaði sko Frostrósir í bílgræjunum á leiðinni. „Ætlar þú á jólatónleikana með þeim?“ spurði hún. „Nei, ekki þótt ég fengi borgað fyrir það,“ svaraði ég eins og einþykkur krakki og bætti við að jólatónlistin mín væri t.d. Jólahjól, Ég hlakka svo til og Jólaóratórían. Ásta sýnir aðdáunarverða þolinmæði gagnvart mér á morgnana, þegar ég gubba yfir tónlistinni í græjunum (aldrei í eða á bílinn þó). Það finnst samt ekki væmnari manneskja en ég ef rétta efnið er í boði. Teiknimynd um ástir fiska í fiskeldiskerjum í Téténíu ... svo ég taki nú sannsögulegt dæmi.

Það er klikkað að gera þessa dagana og verður fram til jóla, mjög stutt í að það komi aðfangadagskvöld og ég hugsi undrandi með mér: Yfir hverju voru öll þessi læti? Þetta er bara löng helgi, betri matur, jú og gjafir ... what´s the fuzz ...

Viðurkenni að það er enn svolítið einmanalegt hérna á DV-blogginu þótt ég sé umvafin sætum strákum ... Eiríki, Illuga og kó. Þarf líklega að fara að gera eins og allir hinir, blogga um pólitík, fokkings seðlabankastjórann, heimska ESB-liðið og stjórnina með límrassana ... til að fá a.m.k. svívirðingar og viðbjóð í kommentakerfinu svo palli-var-einn-í-heiminum-heilkennið hverfi. Frændi minn úr Þingeyjarsýslunni sagði reyndar þegar ég tók grátkast í gær að þúsundir, ef ekki milljónir, bloggaðdáenda heimsæktu mig dag hvern en væru svo yfirkomnir af greindarlegum skrifum mínum að þeir þyrðu ekki að skilja eftir sig spor til að ég hæddi þá ekki sundur og saman fyrir heimsku og stafsetningarvillur ... Þetta hressti mig, alltaf hollt og gott að fá gagnrýni frá frændfólki.

Jamm, hafið það ógisslega gott í dag, elskurnar. Lofa að fara að vera duglegri við að bolda, viðurkenni þó að ástir og örlög Forrester-fjölskyldunnar eru ekki jafnspennandi og sápuóperan í samfélaginu, Seðlabankanum, Sjálfstæðisflokknum, Samfylkingunni ...