Sá hér á dv.is
fyrirsögnina Vill konur með aukakíló
og hugsaði með mér: Skyldi vera fundinn einn íslenskur karl sem er þannig
þenkjandi en lýgur ekki bara í skoðanakönnunum? En svo var þetta bara Linda P í
baráttu við aukakíló annarra. Enda hitt fáránlegt ef maður hugsar út í það, jafnvel óhugsandi.

Félagslíf mitt fer að mestu fram á Facebook þessa dagana þar sem ég hef þó ekki einu
sinni nennt að bjarga hnatthlýnuninni með því að þiggja blóm ... hvað þá
rafrænar jólagjafir undir tréð eða önnur krúttlegheit. Kenni tímaskorti um og líka
grimmdarlegu innræti. Reyndar er stutt í jólahlaðborð (félagslíf, djamm)
vinnunnar á Hótel Glym og verður víst fínasta mæting. Annars þegar ég var að
koma heim af skrallinu eitt vetrarkvöld fyrir nokkrum árum, enginn leigubíll í
nánd, hál brekkan upp Túngötuna og niður Hofsvallagötu og ég á hálfgerðum kjéddlíngaskóm,
hafði ekki skemmt mér neitt sérstaklega vel, þá kom allt í einu upp hugsunin: Been there-done that ... million times. (Ég
hugsa á ensku af því að ég er svo gáfuð.) Þetta var í c.a. 173. 465. skiptið
sem ég djammaði og ég ákvað þarna að draga mig í hlé, gefa öðrum stelpum séns
og svona. Núna fer ég örsjaldan á galeiðuna og þegar árgangsmótið var um daginn held ég að ég
hafi skemmt mér manna best, vegna þessa sjaldgæfa útstáelsis, og mun lifa á þessu þangað til í byrjun desember á jólahlaðborðinu.
Svo koma jólin og áramótin og síðan bolludagurinn, páskarnir, sumardagurinn
fyrsti, 17. júní, Gay Pride, verslunarmannahelgin (Eyjar ´74), the afmæli, fyrsti
vetrardagur, jólahlaðborð ... o.s.frv. Vinir mínir hafa fyrir löngu gefist upp á
því að kalla mig gamalmenni, mannhatara, þunglyndan sjónvarpssjúkling eða bókaorm sem
minnir mig á ... Fannst Auðnin eftir
Yrsu mjög spennandi og svo skellihló ég yfir bókinni hans Hallgríms
Helga, 10 ráð til að hætta að drepa fólk og
fara að vaska upp. Byrjuð á unglingabókinni hennar Jónínu Leós og hlakka
til að klára hana í kvöld.

Í boldinu í dag var stuð að vanda. Phoebe er orðin mjög skotin í Rick, stjúpbróður
sínum, syni Erics, afa hennar (ekki þó blóðskyldum) og Brooke, tilvonandi stjúpu.
Phoebe er þó spæld yfir fyrirhugaðri ferð Ricks til Parísar og þegar Shane
(umrenningurinn sem sá mömmu hennar keyra á og drepa Dörlu og síðar
garðyrkjumaður hjá fjölskyldunni) lætur sjá sig, flottur í jakkafötum og búinn
að fá fína vinnu sem aðstoðaryfirmaður hjá sorpbrennslu, ákveður hún að fara út
að borða með honum. Hann móðgast óskaplega þegar hún pantar hörpudiskasalat.
Hann tekur því þannig að hún haldi að hann hafi ekki efni á því að verja meira
fé í hana. Hann vælir að vanda: „Sama hvað ég geri fyrir þig, ekkert virðist
duga til að þú elskir mig eins og ég þig, búhúhú.“ My rags and your riches won´t
do, eins og segir í laginu góða með Babe Ruth (Duchess of Orleans) sem ég finn
ekki á Youtube eða radioblogclub.com. Ég væri búin að myrða Shane ef ég væri
Phoebe, hún gæti borið fyrir sig sjálfsvörn gegn óbærilegum leiðindum. Ridge, pabbi Phoebe, hefur miklar áhyggjur af þessum samdrætti dóttur sinnar og syni kærustunnar, enda er hún bara 18. Brooke (kærastan) er sallaróleg og finnst þetta bara kjút.

Stefanía verður
ekki hress þegar Eric, maður hennar, býður Pam, systur hennar, og einnig móður
þeirra systra að flytja í gestahúsin á landareigninni/lóðinni. Pam, sem hefur fórnað
sér í mörg ár fyrir móðurina, séð um hana af mikilli miskunnsemi, fær framan í
sig frá þeirri gömlu: „Er þetta ekki bara fínt? Þú ert orðin allt of háð mér!“
Hefði líka myrt þá gömlu fyrst ég var byrjuð á drápunum, enda enn undir áhrifum
frá bók Hallgríms.