Síðasta gamlárskvöldsdjammið mitt var árið 1986 í Broadway,
Breiðholti. Man hvað það var gaman þrátt fyrir fáránlega langa bið eftir leigubíl
síðar um nóttina. Það var næstum komið þarnæsta ár þegar ég komst heim. Síðan þá
hef ég fagnað árinu á rólegri hátt og verið heima hjá mér eða hjá ættingjum,
aðallega heima. Þetta hefur verið notalegt; góður matur, fréttaannáll, áramótaskaup
og síðan horft á flugeldana.

Nokkrum sinnum, ef við höfum verið fleiri en við erfðaprinsinn, höfum við hoppað
niður af stól á miðnætti (upp á sekúndu), hoppað þannig inn í gæfuríkt ár, eitthvað slíkt.
Útlensk vinkona einnar systur minnar sagði henni frá þessarri hefð og við höfum komið
fagnaðarerindinu til fleiri, bara í gamni. Kona sem við þekkjum og varði með
okkur gamlárskvöldi fyrir mörgum árum datt kylliflöt af stólnum niður á gólf,
stökkið misheppnaðist svona líka ... og það var eiginlega fyndið að frétta
seinna hvað þetta virtist hafa haft áhrif á líf hennar á árinu sem gekk þarna í
garð. Allt gjörbreyttist, hún skildi við manninn sinn, skipti um vinnu og
flutti í annað sveitarfélag. Vissulega bara tilviljun en samt fyndið. Ég hef
hoppað af mikilli varkárni síðan, flutti þó á Skagann fyrir tæpum þremur árum án
þess að hafa dottið.

Ég byrjaði eiginlega að skrifa um gamlárskvöld af því að ég kíkti aðeins á www.stod2.is  skömmu fyrir kl. 1 í nótt, langaði að tékka á
því hvaða mynd væri að byrja þar. Á www.eyjan.is
kom bara eitthvert nafn á íslensku sem sagði mér ekki neitt um myndina. Þori ekki að geðvonskast yfir því, ekki á degi íslenskrar tungu.

Einhverra hluta vegna er ekki séns
að sjá laugardagsdagskrá Stöðvar 2 eftir miðnætti en þá er það sem er í gangi
eftir miðnætti er orðið leyndarmál og ég gat bara séð sunnudagsdagskrána. Ákvað
bara að kveikja ekkert á sjónvarpinu ... ein voða fúl, en það var skemmtileg bók
á náttborðinu. Áður en ég skellti á eftir mér netsíðunni sá ég að jóla- og áramótadagskráin
var kynnt ... kíkti að gamni á gamlárskvöld og þá kom sitt af hverju í ljós.

Strax kl. 23 hefst
Bewitched, sæmilega sniðug en ENDURSÝND
mynd með Will Farrell og Nicole Kidman í aðalhlutverkum og á eftir henni, eða
korter fyrir eitt hefst The Jewel of the
Nile frá 1985 með Michael Douglas og Kathleen Turner í aðalhlutverkum,
sæmilega sniðug og einnig ENDURSÝND.

Að vanda er gert ráð fyrir því að ALLIR fari út að skemmta sér. Ekki er hugsað um
barnafólk, sérvitringa, sjónvarpssjúklinga, unglinga sem drekka kakó og biðja
fyrir djammandi vinum (sjá ljúfar bækur Eðvarðs Ingólfssonar), mig og aðra
sem teljast til meirihluta þjóðarinnar og væru alveg til í að horfa á svo sem
eins og eina góða frumsýnda mynd fyrir svefninn. Óskiljanlegt. Ég hef nöldrað
um þetta í mörg ár og reynt að koma þessu til skila á rétta staði en án árangurs.

Tek það fram að það er óvirðingin við þá sem heima sitja sem pirrar mig,
ekki það að ég þurfi endilega að horfa á sjónvarpið á nýársnótt. Ég er heldur
alls ekki ein um að vera fúl yfir þessu. Svo eru frumsýndar þessar fínu myndir
þegar margir eru uppteknir í jólaboðum, t.d. á jóladag og annan í jólum. Ólíklegt
að heilt matarboð ákveði að setjast saman fyrir framan imbann og glápa á mynd
... Ríkissjónvarpið er ekkert skárra, býður líka upp á gamlar, endursýndar
myndir á nýársnótt. Veit þó ekki hvað gert verður í ár, kannski verður nýja James Bond-myndin frumsýnd ... mikið væri það gaman.