Svo mikið var að gera í dag að
þegar ég slökkti á tölvunni í Hálsaskógi voru aðeins fimm mínútur í brottför 17.45-strætó
frá Mosó. Ekkert hlaupahjól í grennd og því klukkutíma bið eftir næsta vagni. Náði
leið 15 hálftíma of snemma við Vesturlandsveginn og gerði mér enga grein fyrir
því þá hversu tryllingslega mikil heppni það var. Horfði síðan ótrúlega
beiskulaust á hlýjan og notalegan Skagastrætó sem beið neðar í Háholtinu (sjá mynd), alveg
farþegalaus, Kiddi bílstjóri í pásu og ég í hlýjum sokkabuxum. Svo kom leið 15
korteri seinna og sniglaðist þunglamalega upp brekkuna. Út úr vagninum flæddi hópur
barna, örugglega 50 stykki, ef ekki fleiri. Vagninn hafði verið troðfullur og
um leið og fækkaði í honum sá ég nokkra saklausa farþega blása út og ná fyrri
stærð. Vér Skagamenn þjöppuðum okkur saman í eina hrúgu á stoppistöðinni og
einn í hópnum giskaði nöturlega á að þetta væri vafalaust skátahópur og við
gætum gleymt því að dorma á heimleiðinni við undirleik fréttanna, þyrftum líklega
að taka undir Kveikjum eld og Ging gang gúllí. Okkur til mikils léttis voru
þetta fótboltabörn. Ekki reyndist vera pláss fyrir þau öll í rútunni
(Skagastrætó) og voru óþekkustu börnin örugglega skilin eftir í Háholti því að
þetta reyndust vera algjör englabörn, eða svona vel öguð. Restin af hópnum
þurfti að bíða eftir næsta strætó þar sem svona stór hópur þarf að láta vita af
sér í tíma til að hægt sé að gera ráðstafanir. Skagastrætó lýtur öðrum lögmálum
en venjulegir strætóar, eitt sæti á mann og allir í beltum. Sat við hliðina á
Dipu, badmintonþjálfara okkar Skagamanna, eiginmanni indversku vísindakonunnar,
Shymali. Við vorum menningarleg á því á heimleiðinni, hann las Newsweek og ég fletti áhugaverðri
kjarneðlisfræðibók.

Við heimkomu gat ég ekki stillt mig um að hringja í nokkra bankamenn í
vinahópnum. Jú, jú, eitthvað meira en venjulega var um úttektir í dag en enn
meira var um tilfærslur úr sjóðum yfir á reikninga. Það hlýtur samt að vera gósentíð
fyrir innbrotsþjófa núna, meira fé en vanalega undir einhverjum koddum um
helgina.

Ég heyrði í mömmu áðan sem sagðist ekki ætla að láta þennan múgæsing hafa áhrif
á sig og skrilljarðarnir hennar eru grafkyrrir í Landsbankanum. Annars var símtalið ansi stutt, Ég fattaði ekki að maður hringir ekki í fólk þegar Útsvar er í gangi. Eina sem ég get
gert núna er að vonast til þess að yfirdrátturinn minn týnist á einhvern undursamlegan hátt
í öllum þessum látum. Plís, plís!

Mikið var annars gaman að Útsvari og ég hefði rúllað upp Hringadróttinssöguspurningunum
... hmmm, nema þeirri síðustu. Of langt síðan ég las bækurnar. Það verður gaman
að fylgjast með hinu nýja liði Skagamanna. Ásta er viss um að það fari alla
leið, eða í fyrsta sætið. Ekki dettur mér í hug að efast um orð hennar. Hún bauð mér í gómsætt lasagna um daginn og þar smellti ég myndum af Ösku, voffanum hennar. Ösku í körfunni og Ösku í úlpunni. Aska á hlýrri úlpu en ég.