Var að ljúka við að lesa þykkan doðrant sem heitir Karlar sem hata konur.
Bókin fjallar reyndar ekki um suma á Moggablogginu, þetta er sænsk
glæpasaga og með þeim betri sem ég hef lesið. Ég byrjaði að lesa undir
miðnætti í gær og gafst upp, úrvinda af syfju, kl. fjögur í nótt,
grútspæld yfir því að þurfa að sofa, gat síðan ekki hætt í dag fyrr en
ég var búin. Höfundur skrifaði þrjár bækur og dó síðan, aðeins rúmlega
fimmtugur að aldri, áður en fyrsta bókin kom út. Það er grein um hann í
Lesbók Morgunblaðsins í gær.

Held bara að með þessum rólegheitum um
helgina, lestri, svefni, lestri, svefni (lasagna-bataaðferðin) hafi ég
náð úr mér byrjandi lasleika. Andleysið er reyndar gígantískt.

P.s. Mikið var ég annars ósátt við
hádegisfréttirnar á Stöð 2 í dag, þar fannst mér ekki laust við að það
væri hæðst að þessum „500“ mótmælendum (sem er greinilega hin opinbera
tala) og gefið í skyn að þeir gætu ekki komið sér saman um
tímasetningu. Ég skildi þetta þannig að það væru tveir mótmælafundir,
annar kl. 15 og hinn kl. 16 og væri blysför. Mér finnst fínt að mótmæla
þögn ráðamanna, við eigum ekki að þurfa að lesa í erlendum fjölmiðlum
hvað er í gangi á Íslandi. Að vísu róaði Ingibjörg Sólrún eflaust ansi
marga á síðasta blaðamannafundi þegar hún sagði hvers vegna
þögnin þyrfti að vera í sambandi við lán Alþjóðagjaldeyrissjóðsins,
flott hjá henni. Ætli Geir átti sig á því að hitt getur virkað sem
hroki og fái fólk upp á móti honum?