Kona sem ég þekki
missti vinnuna í Landsbankanum á dögunum eins og svo margir. Hún sagði
upplifunina hafa verið skelfilega. Aðferðin við uppsögnina var vond, að
hennar mati, en samt vildi hún meina að hugsunin á bak við hana hafi
örugglega verið góð, eða að tala persónulega við alla, ekki flytja
fréttirnar með tölvupósti eða í ábyrgðarbréfi heim. Fólk var kallað,
eitt í einu, inn á skrifstofu og kom síðan fram ýmist bugað eða yfir
sig hamingjusamt með ráðningarsamning í hönd. Þetta minnti konuna
óþyrmilega á Idol-stjörnuleit. Tvær konur sem héldu vinnunni föðmuðust
t.d. fagnandi þegar sú seinni kom fram með góðar fréttir og aðrir biðu
með kvíðahnút í maganum eftir að vera kallaðir inn. Alveg eins og í
Idol. Ég held að mér hefði þótt betra að fá uppsögn í tölvupósti og
dílað við það ein, ekki í augsýn allra. Það er auðvitað misjafnt
hvernig fólk vill láta tækla svona mál og örugglega afar erfitt að
sitja hinum megin við borðið og flytja fólki slæmar fréttir. Svo hefðu
eflaust einhverjir kvartað sáran yfir kuldalegri uppsögn ef hún hefði
borist bréfleiðis, að það hefði verið það minnsta að tala við hvern og
einn! Samstarfskona mín lenti í svona uppsögn fyrir mörgum árum og var
kölluð inn síðast. Henni fannst biðin óbærileg. Þá var það þannig að
bara þeir sem misstu vinnuna voru kallaðir inn á teppið.

Annars fannst mér skrýtið að lesa um að prestur hafi blessað bankafólk, sjá hér á www.dv.is,
af hverju, fyrst hann var að þessu á annað borð, blessaði hann ekki
ALLA sem misst hafa vinnuna? Það eru nokkur þúsund manns í þeim sporum.

Ég glotti subbulega þegar ég sá í færslu JVJ í gær: „Hætta ber allri bullsóun í ríkisrekstri
(félagsmálafemínistavitleysu ýmissi ...)“ Vésteinn Valgarðsson skrifaði
athugasemd við færsluna og spurði hvort ekki væri þá ráð að ríkið hætti
að dæla fé í kirkjuna og nefndi háa upphæð sem ég get því miður ekki
endurtekið þar sem búið var að eyða athugasemd VV og ég man ekki
upphæðina.

Ég er ofsótt af útlenskri netspákonu
sem ég get ekki sagt upp. Í gær gerði ég enn eina tilraunina til að
reyna að afmá mig af póstlista hennar en kíkti fyrst inn á bíórythmann
minn og sá að hnerrinn undanfarna daga og oggulítið kvef stafar
eingöngu af því að líkamlega staðan mín er í botni þessa dagana. Ég
prófaði að gamni að setja íslenska lýðveldið, 17. júní 1944,
inn í bíórythmann og dagsetninguna 5. október 2008. Áhugavert að sjá
ástandið á þjóðinni þennan dag, líkamlega næstum í toppformi en
vitsmunalega og tilfinningalega í mikilli lægð. Segið svo að svörin
liggi ekki þarna ... heheheh! Jæja, farin í sjúkraþjálfun!