„Mánudagur til mæðu,“ stundi einn samstarfsmaður minn í mötuneytinu í hádeginu. Annar bætti við: „Nú eru allir dagar til mæðu!“ Við hlógum að þessu og þessir neikvæðu tóku alveg undir. Fólk í kringum mig er fúlt yfir aðgerðaleysi stjórnvalda, af hverju eru vextir t.d. ekki lækkaðir? spyr það. „Nú ætti að mótmæla í miðbænum,“ sagði einn, „almenningur vera á götum úti með mólótov-kokteila og mótmæla ráðamönnum!“ Ein konan sagði þreytulega: „Æ, það er svo erfitt að fá bílastæði í miðbænum, það myndi enginn nenna að mæta.“ Allir hlógu. Ísland í hnotskurn. Það er samt mikill hiti í fólki, allir vilja aðgerðir! Ég vona bara að ef við fáum lán hjá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum þurfum við ekki að sæta afarkostum í staðinn, t.d. að einkavæða heilbrigðiskerfið okkar og annað sem margir hafa varað við að undanförnu.

Ásta tók bráðhuggulegan ráðuneytisstarfsmann upp í bíl sinn í Mosó sl. föstudag og skutlaði honum heim á Skaga. Hann skammaði hana á leiðinni fyrir að draga samferðakonuna (mig) út í bíl einn morguninn á nærbuxunum ... Ástu fannst þetta ógurlega fyndið en ég ítrekaði við hana þegar við ræddum þetta í morgun, að ef ekkert markvert gerðist á leiðinni með henni þá þarf eitthvað að skreyta, það gerist t.d. alltaf eitthvað mjög magnað í strætó. Hjá okkur Ástu bar t.d. hæst í morgun að við þurftum að stoppa á Innnesveginum til að hleypa yfir sætum beljum á leið í fjósið. Minningar úr sveitinni í gamla daga rifjuðust upp og ég mundi eftir því hvað kýr eru annars dásamleg dýr.

Vonandi verður dagurinn ykkar dásamlegur, kæru bloggvinir. Er farin að vinna.